Τρίτη, 15 Αυγούστου 2017

Ἐγκώμια Ἁγίου ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ἐπ. Τριμυθοῦντος, Ἐμμ. Χρυσάφη

           Στάσις α΄. Ἦχος πλ. α΄. Ἡ ζωὴ ἐν τάφῳ.
Μακαρίζομέν σε, Ἱεράρχα Χριστοῦ, καὶ τιμῶμεν τὴν σορὸν τῶν λειψάνων σου, ὡς πηγάζουσα ἰάματα πιστοῖς.
Μακαρίζομέν σε, Ἱεράρχα Χριστοῦ, καὶ τιμῶμεν τὴν σορὸν τῶν λειψάνων σου, ὡς προχέουσαν ἰάσεων πηγάς.
Μακαρίζομέν σε, ὼ Σπυρίδων σοφέ, καὶ τιμῶμεν τὴν ἁγίαν σου λάρνακα, δι’ ἧς πᾶσι τὰς ἰάσεις χορηγεῖς.
Μακαρίζομέν σου, τὴν ἁγίαν ψυχήν, ἥν εἰς ἄνω μετὰ δόξης οἱ Ἄγγελοι, προσεκόμισαν τῷ πάντων Βασιλεῖ.
Μακαρίζομέν σε, τῶν Ποιμένων φωστήρ, ἐκκλησίας ὀχυρότατον ἕδρασμα, Ἱεράρχα καὶ δογμάτων θησαυρέ.
Τῶν πρᾳέων τύπος, ἀναδέδειξαι σύ, καὶ πασῶν τῶν ἀρετῶν τὸ θησαύρισμα, βασιλείας Ἱεράρχα κοινωνέ.
Ἐκ ποιμνίου ὥσπερ, τὸν Δαυΐδ ὦ σοφέ, ὁ τῶν πάντων Ἱεράρχης καὶ Κύριος, σὲ ἀνέθετο εἰς ποίμνην λογικήν.
Τοῦ Δαυΐδ τὸ πρᾶον, μιμησάμενος σύ, καὶ τὸ ἄπλαστον Μωσέως μιμούμενος, ἀνεδείχθης ὅλος οἶκος τοῦ Θεοῦ.
Ζῇς καὶ μετὰ μόρον, ὥσπερ ἔφη Χριστός· ὁ πιστεύων εἰς ἐμὲ φησὶ ζήσεται, μὴ δεξάμενος θανάτου τὴν φθοράν.
Ἰακὼβ ἐδείχθης, πᾶσιν ἄλλος ἡμῖν, πρᾷος ὄντως ἱλαρός τε καὶ μέτριος, Ἱεράρχης ἄκακος θεοσεβής.
Ἀβραὰμ ἐκτήσω, τὸ φιλόξενον σύ, τοῦ Αὐσίτιδος Ἰώβ τε τὸ ἄμεμπτον, καὶ τὸν ζῆλον τοῦ Προφήτου Ἠλιού.
Ἐνὼχ μετετέθη, εὐαρεστήσας Θεῷ· σοῦ δὲ ὅλος Πάτερ μετάθεσις, ὑπῆρχεν ὁ βίος, Θεοῦ εὐαρεστοῦντος.
Ἰὼβ ἄλλος ὤφθης, σὺ Αὐσίτης σοφέ, ἄμεμπτος ἀληθινὸς καὶ ἀκέραιος, ἀπερχόμενος ἐκ πράγματος κακοῦ.
Πέτρου θεῖον ζῆλον, ἐκμιμήσω καλῶς· ὅθεν οὐρανῶν τὰς κλεῖς ἔλαβες, ὡς ἐκεῖνος ὦ Σπυρίδων σοφέ.
Νοητὸς ἐδείχθης, ὠκεάνειος ῥοῦς· τῇ πλημμύρᾳ τῶν πανσόφων λογίων σου, κατεξήρανας αἰρέσεων πηγάς.
Ὡς ἀστὴρ ἐφάνης, ἐν Συνόδῳ τὸ πρίν, τὸν γαυρότατον αἰσχύνας φιλόσοφον, καὶ τὸ κράτος τοῖς πιστοῖς παρεσχηκώς.
Ποταμὸς ἐδείχθης, νειλοάνειος σύ, πλημμυρεῖς τῶν σῶν θαυμάτων τὸ ἔλεος, καὶ ἰάσεις ἐπιχέεις τοῖς πιστοῖς.
Ἀρετῶν εἰς ὕψος, ἀναβὰς ὦ σοφέ, τῷ Θεῷ καθαρωτάτως ὡμίλησας, οὗ τῆς θείας αἴγλης λάμπρυνον ἡμᾶς.
Τῶν χηρῶν προστάτης, καὶ πατὴρ ὀρφανῶν, τῶν πενήτων χορηγὸς παναοίδιμε, σὺ ἐγένου καὶ πενθούντων χαρμονή.
Ἀπὸ τῶν περάτων, ἕως ἄκρου τῆς γῆς, ἡ λαμπρότης σῶν θαυμάτων ἐφήπλωται, καὶ φωτίζει τὰς καρδίας τῶν πιστῶν.
Οὐδεὶς καταφεύγων, ἐπὶ σὲ θαυμαστέ, καὶ αἰτεῖται θεραπείαν τοῦ σώματος, ἐκπορεύεται κενὸς θαυματουργέ.
Ἡ σορὸς ἡ θεία, τῶν λειψάνων τῶν σῶν, καθεκάστην χορηγεῖ τὰ ἰάματα, τοῖς πιστῶς προσερχομένοις ἐν αὐτῇ.
Κερκυραίων νῆσος, δεῦτε δράμε τανῦν, ἑορτάσαι τὴν σεβάσμιον κοίμησιν, τοῦ σεπτοῦ σου πολιούχου φαιδρῶς.
Τριμυθούντων κλέος, καὶ ποιμὴν ἀληθής, ἐγκαλλώπισμα Ὁσίων μακάριε, τοὺς ὑμνοῦντάς σε νῦν ῥύου συμφορᾶς.
Κερκυραίων πόλις, νῦν χορεύει λαμπρῶς, ἐκτελοῦσα ἑορτήν σου τὴν πάνσεπτον, Ἱεράρχα ἐπισκόπων ὁ φωστήρ.
Τοὺς ὑμνοῦντας πόθῳ, τὴν σὴν μνήμην σοφέ, διατήρησον ἀτρώτους ἐκ βλάβης τε, πονηρᾶς Ἱεραρχῶν ἡ καλλονή.
Κερκυραίων νῆσος, νῦν συντήρει σοφέ, σκέπε φρούρει διαφύλαττε πάντοτε, παρακλήσεσι σεπταῖς σου πρὸς τὸν Θεόν.
Τὴν ψυχήν μου Πάτερ, ἐκ παντοίων κακῶν, διατήρησον εὐχαῖς σου ἀπήμαντον, ὅπως πίστει σε καὶ πόθῳ προσκυνῶ.
Τῇ φρικτῇ ἐν ὥρᾳ, ὅταν μέλλω σοφέ, εἰς τὸ βῆμα τὸ φρικώδες παρίστασθαι, εὕροιμί σε Ἱεράρχα βοηθόν.
Δέξαι μου τὸν ὕμνον, κἄν ἐλάχιστος ᾗ, κἄν καὶ μέγα οὐ προσφθέγξαι δυνήσομαι, σύ μοι ἔμπνευσον λόγον εἰς τὸ ἐξῆς.
Μετὰ τῆς πανάγνου, Θεοτόκου σοφέ, καθικέτευε δοθῆναί μοι ἄφεσιν, τῶν πταισμάτων καὶ δεινῶν ἀπαλλαγήν.
Στόματι καὶ γλώσσῃ, καὶ ψυχῇ καὶ νοΐ, καὶ καρδίᾳ τε καὶ χείλεσιν Ἄχραντε, Θεοτόκε ἀληθῶς σε προσκυνῶ.

Στάσις β΄. Ἦχος πλ. α΄. Ἄξιον ἐστί.
Ἄξιον ἐστί, μακαρίζειν σε τὸν Ἱεράρχην, ὡς τῶν θλιβομένων παράκλησιν, καὶ τῶν ἐν ἀνάγκαις θερμὸν προστάτην.
Ἄξιον ἐστί, μακαρίζειν σε τὸν Ἱεράρχην, ὡς τῶν ἀσθενούντων παράκλησιν, καὶ τῶν θλιβομένων παρήγορον τὸν θεῖον.
Ἄξιον ἐστί, μακαρίζειν σε Σπυρίδων μάκαρ, ὡς τῶν λυπουμένων παράκλησιν, καὶ τῶν κωφευόντων ταχύν τε ἰατῆρα.
Καὶ τίς ἱκανός, διηγήσασθαι τῶν σῶν θαυμάτων, Πάτερ τὸ ἀμέτρητον πέλαγος, ἅ καὶ ζῶν ἐτέλεις καὶ μετὰ μόρον μάκαρ.
Ἀδὰμ ἐντολήν, μὴ φυλάξας τῆς Ἐδὲμ ἐῤῥίφθη, σὺ λαβὼν δὲ ταύτην ἐφύλαξας, καὶ τοῦ Παραδείσου τετύχηκας θεόφρον.
Δεύτερος σοφέ, ἀναδέδειξαι Ἠλίας μάκαρ, ὄμβρους οὐρανίους κατήγαγες, προσευχῇ σου θείᾳ Σπυρίδων θεοφόρε.
Ὄντως Ἰωσήφ, ἀνεφάνης Πάτερ σιτοδότης, ὄμβρον οὖν τῇ γῇ ἐχορήγησας, ἔθρεψας πεινῶντας εἰς εὐθήνιαν μάκαρ.
Ἄλλος Μωϋσῆς, ἀνεφάνης ἐπὶ γῆς παμμάκαρ, ῥάβδον γὰρ εἰς ὄφιν πάλαι πεποίηκε, σὺ δὲ εἰς χρυσίου μετέβαλες Σπυρίδων.
Ἐλισσαῖος σύ, ἀναδείκνυσαι ἄλλος θεόφρον, ἔστησας ποτάμια ῥεύματα, καὶ σὸν φίλον μάκαρ διέσωσας ἐν τάχει.
Ἔβλεψας σοφέ, εἰς ψυχῆς ἀθεωρήτους πόνους, πόρνης μηδαμῶς προσψαυσάσης σου, ἐξειπὼν τὰ ταύτης συγγνώμην ἐδωρήσω.
Σοῦ τῇ ἀστραπῇ, τῇ τῶν λόγων κατέκαυσας Πάτερ, πάλαι λῆρον ὄντως φιλόσοφον, ἐν τῇ πρώτῃ μάκαρ συνόδῳ Νικαέων.
Εἰς ἐστὶ Θεός, τρισυπόστατος ἐβόας μάκαρ, Ἄρειον τὸν ἄλογον ἥλεγξας, καὶ πιστοῖς τὸ κράτος ἐκύρωσας Σπυρίδων.
Ὤ θαῦμα φρικτόν, ὡς Χριστὸς ἐπὶ Λαζάρῳ πάλαι, οὕτω προσεφώνησας σὺ σοφέ, τὴν νεκτὰν ἐν τάφῳ καὶ λόγον ἀπέδωκέ σοι.
Ἐπαίδευσας ποτέ, δι’ αἰγὸς πλεονεξίας μάκαρ, ἁρπαγῆς ἀπέχεσθαι πάντοτε, καὶ τολμῆσαι μήπω ἐρᾶν τῶν ἀλλοτρίων.
Νόσου τε δεινῆς, βασιλέως Πάτερ τετρυχότος, Κωνσταντίου ταύτης ἀπήλλαξας, σεπταῖς πρεσβείαις πρὸς Κύριον Σπυρίδων.
Γνώσας μαθητοῦ, Τριφυλλίου ἐν τοῖς βασιλείοις, βλέποντος ποτὲ καὶ θαυμάζοντος, ἔλεγες Σπυρίδων τί τὰ κενὰ λογίζῃ;
Βάρβαρος γυνή, προσεποῦσα τοῖς ποσί σου μάκαρ, ᾔτει τοῦ παιδὸς αὐτῆς ἀναβίωσιν, παραχρῆμα δ’ αὖθις ἐζώωσας Σπυρίδων.
Ἔσχες ἐν φαιδρῷ, σοῦ τῷ σχήματι Ἀγγέλους Πάτερ, σοὶ συλλειτουργοῦντας καὶ ψάλλοντας, ὅτε ἀπεδίδως Κυρίῳ τὰς εὐχάς σου.
Σοῦ τῇ κεφαλῇ, ἐναπέκειντο ψεκάδες Πάτερ, ὥρᾳ τῇ τοῦ θέρους καὶ καύσωνος, τιμὴν ὑπερτέραν δηλοῦσαι Ἱεράρχα.
Δόξαν τε κενήν, καὶ ὑπέροφρυν φθογγὴν Λευΐτου, μάκαρ πληκτικῶς ἀπεκώφωσας, ἔσχατον δὲ πάλιν ἔλυσας Ἱεράρχα.
Γυναῖκα ποτέ, μοιχευθεῖσαν καὶ μὴ δεχομένην, τὴν ἐξομολόγησιν πάνσοφε φεῦ! ἐπιτήμησας παρέδωκας θανάτῳ.
Ἤλεγξας σοφέ, κακοδόξων τὰς αἱρέσεις Πάτερ, ἄγαλμα δὲ τούτων συνέτριψας, προσευχῇ σου θείᾳ Σπυρίδων θεοφόρε.
Ἔπρεπεν ἡμῖν, ὡς ὁ θεῖος ἀνεβόα Παῦλος, τοιοῦτος Ἀρχιερεὺς Ὅσιος, ἀμίαντος πρᾷος καὶ ἄκακος Σπυρίδων.
Δέσποινα σεμνή, Παναγία Θεοτόκε Κόρη, Σὲ καθικετεύω καὶ δέομαι, μή με ἀποῤῥίψης ἀπὸ τοῦ σοῦ προσώπου.

Στάσις γ΄. Αἱ γενεαὶ πᾶσαι.
Αἱ γενεαὶ αἱ πᾶσαι, μακαρίζομέν σε, Σπυρίδων θεοφόρε.
Σὲ μακαριοῦμεν, τῶν Ἀρχιερέων, κειμήλιον τὸ θεῖον.
Ἄγγελος ἐφάνης, ἐπὶ γῆς τρισμάκαρ, οὐράνιος θεόφρων.
Φίλος ἀνεδείχθης, γνήσιος τοῦ πάντων, Θεοῦ θαυματοφόρε.
Ποτάμια ῥεῖθρα, ἔστησας Σπυρίδων, σῇ πρὸς Θεὸν δεήσει.
Νεκροὺς εἶ ἀναστήσας, τῇ προσευχῇ σου μάκαρ, ὡς τοῦ Θεοῦ θεράπων.
Ἱεράρχα Πάτερ, Σπυρίδων θεοφόρε, σῶζε τοὺς σὲ ὑμνοῦντας.
Τοὺς εὐρύθμους ψάλτας, τῆς σῆς ὑμνῳδίας, φύλαττε εἰς αἰῶνα.
Δέσποινα Παρθένε, μετὰ τοῦ Ἱεράρχου, σκέπε τοὺς σὲ ὑμνοῦντας.

Ἕτερα. Ἰδιόῤῥυθμα. Ἦχος πλ. α΄.
Σὲ τὸν Ἱεράρχην, μακαρίζομεν πάντες οἱ εὐσεβεῖς ὡς θεράποντα Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ.
Σὲ Θεοῦ θεράπων, μακαρίζομεν πάντες οἱ γηγενεῖς ὡς μεσίτην πρὸς Χριστὸν τὸν Θεόν.
Σὲ δοξάζει μάκαρ, ὁ τῶν πάντων Ἱεράρχης καὶ Θεός, ὡς δοξάσαντα ἐν πᾶσιν αὐτόν.
Σὲ Σπυρίδων μάκαρ, μακαρίζει τῶν πιστῶν ἠ πληθύς, ὡς μακάριον ποιμένα καὶ καλόν.
Θάλασσα ἐδείχθης, τῶν θαυμάτων ξένη ὄντως σοφέ, καὶ βραβεύεις πᾶσιν ἴασιν νῦν.
Σὺν Ἀγγέλοις ἄδων, τὸν Τρισάγιον ὕμνον τῷ ποιητῇ, τῶν τιμώντων σε μνημόνευε σοφέ.
Θεόφρων Σπυρίδων, χαίροις ἄνω ἐντρυφῶν τοῖς ἀγαθοῖς, οἷς χαρίτωσον καὶ ἡμᾶς τοὺς πιστούς.

Ἕτερα. Ἦχος γ΄.
Τὸν Ποιμένα τὸν μέγαν, τὸν ἐκ τοῦ ποιμνίου, Σπυρίδωνα τὸν θεῖον, ὑμνήσωμεν συμφώνως.
Τῶν Ἀρχιερέων κρηπὶς ἀνεδείχθης καὶ στύλος εὐσεβείας, Σπυρίδων θεοφόρε, πτωχῶν δὲ πλουτοδότης.
Συνόδῳ τῇ πρώτῃ, σὲ Θεὸς δοξάζει, Ἄρειον τὸν ἄνουν, μωραίνοντα σοῖς λόγοις, Σπυρίδων Ἱεράρχα.
Ἡ σορὸς τῶν λειψάνων, βρύει καθ’ ἑκάστην, ἰάματα Σπυρίδων, τοῖς πίστει προσιοῦσιν, ἐν τῇ θερμῇ σου σκέπῃ.
Θαυμάσιε Σπυρίδων, δέξαι μου τὸν ὕμνον, καὶ βράβευσόν μοι χάριν, ἐξ ὕψους θεοφόρε, ἵνα σὲ μακαρίζω.

Ἕτερα. Θεοτοκία.
Ἀκατάφλεκτε βάτε, ἀλατόμητον ὄρος, πόλις τοῦ μεγάλου Βασιλέως, χαῖρε Κόρη.
Βάτον καιομένην, καὶ μὴ φλεγομένην, προεώρα πάλαι, Μωϋσῆς ὁ θεόπτης, ἐν τῷ Σιναίῳ ὄρει.
Γῆν τὴν παναγίαν, τέξασαν ἀσπόρως, ἄσταχυν τὸν θεῖον, Χριστὸν τὸν ζωοδότην, ὑμνήσωμεν ἀπαύστως.
Δέσποινα Παρθένε, Μαρία Θεοτόκε, μετὰ τοῦ Ἱεράρχου, Σπυρίδωνος τοῦ θείου, φώτιζε τοὺς σὲ ὑμνοῦντας.
Πυρίμορφε στύλε, ὁλόφωτε λυχνία, λαβὶς ἀνθρακοφόρε, καὶ Σκηνὴ καὶ Πόκε χαῖρε.
Ζωηφόρε πανύμνητε, ζώωσόν με μόνη, ἡ πρόξενον τεκοῦσα, ζωῆς τῆς ἀϊδίου, ἵνα σε μεγαλύνω.
Ὁδηγήτρια πάναγνε, ῥῦσαι πάσης βλάβης, τὸ λάχος τοῦ Υἱοῦ σου, βαρβάρων τῶν ἀθέων, σοὶ γὰρ ἐλπίζει μόνῃ.
Χαίροις θρόνε πυρίμορφε, χαίροις στάμνε θεία, καὶ κλίνη καὶ λυχνία, χρυσόμορφε καθέδρα, χαίροις καὶ πάλιν χαίροις!
Τὴν ἀνερμηνεύτως Κόρην, τὸν ἕνα τῆς Τριάδος, συλλαβοῦσαν καὶ ἀποτεκοῦσαν, λόγοις Προφητῶν τε, ὑμνήσωμεν συμφώνως.
Ὤ φωτὸς δοχεῖον, τοῦ ἐνυποστάτου, λάμπρυνον ψυχῆς μου, καὶ σώματος τὰς κόρας, ἵνα σε μεγαλύνω.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Δευτέρα, 14 Αυγούστου 2017

Παρακλητικός Κανών Ὁσίας ΑΝΝΗΣ τοῦ Κασίν, Ἀντ. Μάρκου

           Εὐλογήσαντος τοῦ Ἱερέως ὁ ρνβ΄ (142) Ψαλμός καί τό Θεός Κύριος μετά τῶν στίχων αὐτοῦ. Εἶτα τά Τροπάρια. Ἦχος δ΄. Ὁ ὑψωθείς ἐν τῷ Σταυρῷ. 
          Ταῖς  τῆς  Ὁσίας ἱκεσίαις, Οἰκτῆρμον,* Ἄννης  τῆς  θείας  τῆς  ἐν  Κασίν  ἀσκησάσης,* τῆς  ἐν  Ῥωσίᾳ  μητρός  ἡμῶν τῆς  θαυματουργοῦ,* πέμψον  τά  ἐλέη  Σου ἐπί  λαόν  ἀσεβοῦντα*  καί  παραπικραίνοντα* Σέ  τόν  τῶν  ὅλων  Δεσπότην.* Αὗτην  προσάγωμεν  γάρ  ὡς  πρεσβευτήν,* ὡς  κεκτημένην*  τήν  χάριν  Σου, Κύριε. 
Δόξα. Τό αὐτό.  Καί  νῦν. Θεοτοκίον.
          Τῇ  Θεοτόκῳ  ὡς  μητρί  ἐκβοῶμεν* οἱ  τυραννούμενοι  ἐχθροῦ  δυναστείᾳ,* τῇ θεϊκῇ  Σου  σκέπασον  ἀγάπῃ  ἡμᾶς·* σπεῦσον, Κόρη, ῥύσασθαι*  τῶν  τοῦ  Βελίαρ  παγίδων*  καί  τῆς  καταθλίψεως*  καί  τῆς δαιμόνων  μανίας·* Σοῦ  γάρ  ὑπάρχει ἡ  Εἰκών  ἡ τοῦ  Καζάν,* ἡ  ἐν Ῥωσίᾳ,* ἡμῶν  ἡ ἀντίληψις.

Ὁ Ν΄ (50) Ψαλμός.

  Κανών (τοῦ Ὄρθρου τῆς Ἀκολουθίας τῆς Ὁσίας), οὗ    ἀκροστιχίς·  ΑΝΝῌ  ΥΠΕΡ  ΑΝΝΗΣ  ΥΜΝΟΣ  ΑΔΕΤΑΙ. ΑΝΤΩΝΙΟΥ.
ᾨδή  α΄. Ἦχος δ΄. Ἀνοίξω  τό  στόμα  μου.
          Ἀόρατε  Κύριε*  καί  Βασιλεῦ  πάσης  κτίσεως,* Θεέ  Πολυέλεε,* τῶν  ἀγαθῶν  χορηγέ,* ὁ δωρούμενος*  γνώσιν  ἡμῖν  τοῖς  ἀσόφοις,* τόν  νοῦν  μου  καταύγασον*  τῇ  εὐσπλαχνίᾳ  Σου.
          Ναός σου    ἅγιος,* ἡ  ἐν  αὐτῷ  θήκη    πάντιμος*  τοῦ  θείου  λειψάνου  σου,* τοῖς  πᾶσι  πρόκεινται,* εἰς  ἰατήριον,* διό νῦν   ἐκβοῶμεν,* Ἄννης  τήν  δέησιν,* ἐνωτίζω  Φιλάνθρωπε.
          Νίκην  ἔσχες νικήσασα,* τῇ δυνάμει τοῦ Πνεύματος,* τοῦ  κόσμου  τό  δέλεαρ*  καί  τό  τῆς  θέσεως,* ὅτε  κατέλειπες*  Πριγκίπων  θρόνον  καί  δόξαν,* Ἀγγέλων  ζηλώσασα*  τόν  βίον, Πάνσεμνε.
Θεοτοκίον.
          Ἠσαΐου    πρόῤῥησις,* ἐπί  Σύ  Ἀειπάρθενε,* θαυμασίως  πεπλήρωται,* ὅθεν  τιμῶμεν  πιστοί,* Σέ  τήν  κυήσασαν* Υἱόν  Πατρός  εὐδοκίᾳ,* ὅτε  Πνεῦμα  Ἅγιον*  ἐν  Σοί  ἐσκήνωσεν.

ᾨδή  γ΄. Τούς  Σούς  ὑμνολόγους.
          Ὑμνῆσαι  συνέρχονται  τά  πλήθη*  σήν  μνήμην καί τό ἱερόν* προσψαῦσαι Ἄννα λείψανον* τό ἄφθαρτον τηρούμενον,* καί  πάντες, Μῆτερ  χαίροντες*  πόθῳ  κυκλοῦσι  σήν  λάρνακα.
          Πραότης, εὐγένεια  καί  ἦθος*  ἐκόσμησαν  σήν  θείαν  βιοτήν,* τήν  ἐν  τῷ  κόσμῳ, πάνσεμνε*  Ἄννα Κασίν  ἀγλάϊσμα,* διό  ἄφθαρτον  διέμεινεν,* Μῆτερ  Ὁσία, σόν  λείψανον.
          Εὑρόντες  σέ, Μῆτερ, οἱ  ἐν  κόσμῳ,*  προστάτην   καί  στεῤῥάν  καταφυγήν,* τῷ  σῷ  ναῷ  προστρέχομεν,* τυχεῖν  σῆς  ἀντιλήψεως,* ἧν  καί  λαμβάνοντες  χαίρομεν.   
Θεοτοκίον.
          Ῥήτορες  κἄν  σοφοί  Σε, Κόρη,* ἐκήρυξαν  δεδοξασμένην  ἐν  τῇ  γῇ,* διό  τόν  ὕμνον  πρόσδεξαι,* τόν  ταπεινόν  καί  ἄσημον,* ταῖς  Σαῖς  πρεσβείαις  οἴκτηρον*  καί  Παραδείσου  ἀξίωσον.

          Διάσωσον* ταῖς  τῆς  Ὁσίας  πρεσβείαις Παντελεήμων,* ὅτι  πάντες  κατόπιν  Σοῦ  αὐτῇ  καταφεύγομεν,* ὡς  ἐχούσης  τήν  πρός  Σέ  παρρησίαν.
          Ἐπίβλεψον*  ἐπικαμπτόμενος  Θεοτόκου*  καί   τῆς  Ὁσίας  ταῖς  λιταῖς  Οἰκτῆρμον,* ἐφ’ ἡμᾶς  τούς  ἀσθενεῖς*  καί  λύτρωσαι  τόν  λαόν  Σου.

Κάθισμα. Ἦχος β’. Τά  ἄνω  ζητῶν.
          Καζάν τῇ σεπτῇ* Εἰκόνι νῦν προσπίπτωμεν,* οἱ  ἐν πόνοις  ψυχῆς*  καί  θλίψεσι  ὑπάρχοντες·* καί  δι’ αὐτῆς  αἰτούμεθα*  τῆς  Θεοτόκου  τό  ἄμετρον  ἔλεος*  καί  τήν  ταχεῖαν  Ταύτης  συνδρομήν,* ἱκεσίαις* Ἄννης τῆς θεόφρονος.

ᾨδή  δ΄. Ὁ  καθήμενος  ἐν  δόξῃ.
          Ἄννα,  θεία  σου    κλήσις*  ἐν  ἀμφοτέροις, τόν  θρόνον  γάρ,* Κύριος  σοί  ἔδωκεν,* ἵνα  λαόν  ποιμάνεις  καί  ποίμνιον* τό  ἐν  Τβερίᾳ  πιστῶς ἡγεμονεύουσσα,* εἶτα  τῇ  χορείᾳ  τε*  τῶν  μοναστῶν  σέ  ἐκάλεσεν.
          Νίκην  ἔσχες, μακαρία*  Ἄννα, τόν  κόσμον  νικήσασα,* ὅτε  μοναστῶν  τῇ  πτωχείᾳ,* σκευήν  Πριγκίπων  ἀντήλλαξας* καί  παλατίου  τερπνοῦ πολυτέλειαν,* τῆς μονῆς δέ πτωχείαν  προέκρινας.
          Νοητοῦ  θηρός  παγίδας,* κόσμου τήν  ματαιότητα,* λογισμούς ὑπερηφάνους,* τόν τέ τῆς σῆς θέσεως  κίνδυνον,*  ὀρθῶς  ἀπέφυγας Μῆτερ*  δι᾿ ἐν μονῇ ἐκγλεισμοῦ* ὅπου καί  ἠγώνισαι,* σμικρὸν κελλίον προκρίνασα.
Θεοτοκίον.
          Ἡμεῖς  μέν, ὦ  Θεοτόκε,* ἀνυμνοῦντες  οὐ  παύομεν,* Σύ  δέ σπεῦσον μεσιτεῦσαι*  τῷ  Σῷ Υἱῷ ὑπέρ  ἄρσεως,* τοῦ  βαρυτάτου  ζυγοῦ ὅς τὸν τράχηλον* τὸν ἡμῶν βαρύνει, Κόρη,* τῆς ἐμπαθοῦς προαιρέσεως.

ᾨδή ε΄. Ἐξέστη  τά  σύμπαντα.
          Σκέπην  θείαν  σε  κέκτηται,* Κασίν   πόλις  καί  ἅπασα,* γῆ ἡ Ῥωσική  ὑπερβορείᾳ·*  πέφυνας  τούτων στηριγμὸς τε καὶ φρουρός,* θαυμάτων  ποικίλων  πακτωλός,* τῶν  καταφευγόντων  νῦν*  σῷ  ναῷ  καί  τῇ  λάρνακι.
          Ὕμνος  θεῖος  σοί  ἄδεται,*  ὑπέρ  παρθένου  νεάνιδος,* ταύτης  τόν  γεννήτορα  γάρ, Ἄννα,* ἔσωσας  δίκης,* καὶ πειρασμῶν   χαλεπῶν,* προφθάσασα  καί  δείξασα, σεμνή,* αὐτοῦ  τήν  ἀθωότητα,* ὁμοῦ  καί  πίστιν  τήν  ἔνθερμον.
          Μάρτυρος  σύζυγος  πέφυνας,* ὅτε  Μαρτύρων  τόν  στέφανον,* Μιχαήλ  σός  ὁμόζυγος  ἀξίως*  ἔλαβεν, ὅς  καί  ἐπέπρωτο  σφαγεῖν,* Τατάρων  τῶν  βαρβάρων  τῆ  χειρί,* πατρίδος  ἀμυνόμενος*  ὁμοῦ  καί  Πίστεως, ἔνδοξε.
Θεοτοκίον.
          Ναός  καί  παλάτιον,* τοῦ  Βασιλέως  ὑπάρχουσα,* Κόρη  οὐρανῶν  ὑψηλοτέρα,* δέχου  τόν  ὕμνον,* σκέπε ἀεὶ  νοητῶς,* ἐμήν  ἀθλιωτάτην  βιοτήν,* ἵνα  μακαρίζω  Σε*  καί  κηρύττω  Σὸν  ἔλεος.

ᾨδή  στ΄. Τήν  θείαν  ταύτην. 
          Ὄρθρου  βαθέως  τόν  φύλακα,* ναοῦ τοῦ ὑμετέρου   ἀνέστησας*  καί  αὐτῷ  ὑπέδειξας,* ἔνθα  σόν  Λείψανον  ἔκειτο·* τοῦτο  δ’ εὑρόντες πίστει* λαοὶ  ἐχάρησαν.
          Σειρά  θαυμάτων  σου  ἔφερεν*  Ῥωσίας  Ἐκκλησίαν  καί  Ἄνακτα,* ἅπαν  τό  πλήρωμα,* ἐπ’ ἐκκλησίαις  κηρύξαι  σου*  τήν  ἁγιότητα,* Ἄννα Πάνσεμνε.
          Ἄνακτος  σέβας  ἐκύρωσεν,* λαοῦ  τήν  εὐσεβῆ  διαπίστωσιν*  σῆς  ἁγιότητος,* ἧν  διεκήρυξε  σύμπασα*    Ἐκκλησία Ἄννα* τιμῶσα  σε.
Θεοτοκίον.
          Δεινῶν  παντοίων  με  λύτρωσαι,* τοῦ  θείου  φωτισμοῦ  καταξίωσον,* δώρησαι  ἄφεσιν,* τῷ  ἐν  πολλοῖς  παροργίζοντα* τόν  Σόν  Υἱόν Παρθένε,* ἡμῶν δὲ Κύριον.

           Διάσωσον* ταῖς  τῆς  Ὁσίας  πρεσβείαις Παντελεήμων,* ὅτι  πάντες  κατόπιν  Σοῦ  αὐτῇ  καταφεύγομεν,* ὡς  ἐχούσης  τήν  πρός  Σέ  παρρησίαν.
Ἐπίβλεψον*  ἐπικαμπτόμενος  Θεοτόκου*  καί   τῆς  Ὁσίας  ταῖς  λιταῖς  Οἰκτῆρμον,* ἐφ’ ἡμᾶς  τούς  ἀσθενεῖς*  καί  λύτρωσαι  τόν  λαόν  Σου.

Κοντάκιον. Ἦχος β΄. Προστασία τῶν Χριστιανῶν.
Τήν Ἄννα ἀνευφημήσωμεν ᾄσμασιν,* τήν ὡραΐσασαν Ἐκκλησίας τό στεῥέωμα* τήν τε Ῥωσίαν ἐν βιοτῇ καὶ ἔργοις θαυμαστοῖς·* ταῖς ἱκεσίας δὲ αὐτῆς,* πρὸς τὸν Φιλάνθρωπον Θεόν,* αἰτούμενοι κτησώμεθα* χάριν τῆς μετανοίας* καὶ σωτήριον πίστιν* καὶ ἀρετὰς θεοπρεπεῖς,* ἐν ἀσκήσει καὶ σεμνότητι.

Προκείμενον. Ὑπομένων ὑπέμεινα τὸν Κύριον καὶ προσέσχε μοι καὶ εἰσήκουσε τῆς δεήσεώς μου.
Στ. Καὶ ἔστησεν ἐπὶ πέτραν τοὺς πόδας μου καὶ κατεύθυνε τὰ διαβήματά μου.
Εὐαγγέλιον Ὁσιακόν (ζήτει τῇ Γ΄ Κυριακῇ τῶν Νηστειῶν).
Δόξα. Ταῖς  τῆς  Σῆς  Ὁσίας…  
Καί  νῦν. Ταῖς  τῆς  Θεοτόκου…   
Προσόμοιον. Ἦχος  πλ. β΄. Ὅλην  ἀποθέμενοι. Στ. Ἐλέησόν  με,    Θεός…  
          Δεῦτε  τήν  ἐν  τῷ  Κασίν*  Ἄνναν  τήν  θείαν ἐν  ὕμνοις*  καί  ᾡδαῖς τιμήσωμεν* οἱ  αὐτῇ προσπίπτοντες*  μετά  πίστεως·* τῷ  Θεῷ  αὗτη  γάρ* ὑπέρ  λαοῦ  ἅπαντος* μετά  ζέσεως  προσδέεται,* ἐπιδαψιλεύουσα* ἡμῖν  τήν  τοῦ Κυρίου  ἀντίληψιν*  καί  Τούτου  τήν  σωτήριον*  ἐπί  τοῖς  δεομένοις  βοήθειαν·* χαίρε αὐτῇ βοῶντες* δοχεῖον  τοῦ  Κυρίου  ἐκλεκτόν*  καί  τῆς Αὐτοῦ  ὁμηγύρεως*  μέλος  τιμιώτατον.

ᾨδή  ζ΄. Οὐκ  ἐλάτρευσαν.
          Εὗρεν  σύμμαχον,* Κασίν    πόλις, ἅγιον*  Ἄννης  κατέχουσα Λείψανον,* πρός    πάντες  μαζιδόν*  ἐν  πίστει  προστρέχουσι,* θερμῶς  αἰτούμενοι*  καί  τυγχάνοντες*  τοῦ  ποθουμένου  ἕκαστος,*  τήν  θείαν  Ἄνναν  μακαρίζουσι.
          Τήν  Ἀλήθειαν,* τήν  ὄντως  ὑπερέχουσαν,* πιστῶς  κατηκολούθησας,* διό  ζωήν  ἀληθῶς * ἐν  κόσμῳ  ἐβίωσας,*  Ἄννα  θεότιμε·*  διό  ὑμνοῦμεν  σε,* τῶν  Ὀρθοδόξων  τό  σύστημα*  καί  τήν  μνήμην  σου  τελοῦμεν.  
          Ἄννα, κήρυκες* οἱ πέλουσιν σά  θαύματα,* τῆς  σῆς  μακαριότητος,* ἧν  ἀπολαύεις  τά  νῦν,* ἐν  κόλποις  ὑπάρχουσα* Πατρός  Ἀβραάμ·* ὅθεν  δεήθητι,* τυχεῖν  ἡμᾶς  τούς  ὑμνοῦντας  σε*  οὐρανῶν  κληρονομίας.
Θεοτοκίον.
          Ἱερώτατον * Θεοῦ  κατοικητήριον,* τερπνόν  παλάτιον,* Σύ  ὑπάρχεις  Μαριάμ,* μή  παύῃς  δεόμεθα*  πρός  Σόν  Υἱόν  καί  Θεόν,* ἀναφέρεσθαι*  καί  ἱκετεύειν, Πανάχραντε·* σπεῦσον,  Κυρία,  ἀπολλύμεθα.  

ᾨδή η΄. Παῖδας  εὐαγεῖς. 

          Ἄννης  Θεομήτορος  τήν  δόξαν,* ἡ  ταύτης  ὁμώνυμος  Ἄννα  ἐζήλωσεν,*    ἐν  Κασίν  ἀσκήσασα*  καί ἐν  Τβέρ  ἡγεμονεύσασα*  καί  ταύτην  ὅλην  ἐξάπαντος  βεβαίαν  ἔλαβεν·* ὅθεν  εὐσήμως γεραίρεται* καί ὑπό πάντων δοξάζεται.  
          Νέμει  κρουνηδόν    Ἄννα  χάριν,* πᾶσι  τοῖς  προστρέχουσι  αὐτῆς  τῷ  θείῳ  ναῶ,* τοῖς  τε  προσεγγίζουσι*  αὐτῆς  παντίμῳ  λάρνακι·* διό  Ῥωσίας  κηρύττεται  Ἁγίας  πρόμαχος,* ἡμῶν  δέ  πάντων  βοήθεια* καί  θερμοτάτη  ἀντίληψις.  
          Τόπος  προσκυνήματος  ἐδείχθη*    τάφος    πάντιμος  τῆς  θειοτάτης  Μητρός* Ἄννης  τῆς  θεόφρονος,* ὅτε  ἐν  ὁράματι* τοῦτον  ἀπεκάλυψε,* ἅμα  τε  ὑπέδειξε,* ὅπως  αὐτῷ προστρέχουσι* τοῦ Κασίν οἱ οἰκήτορες.
Θεοτοκίον.
            Σῆς  ὡραιότητος Παρθένε,* ἧ  πόθον  τόν  ἅγιον  ἡμῖν  διήγειρε,* ὑμνεῖν  Σε  τήν  Θεόπαιδα,* τήν  μόνην  Ἀειπάρθενον,* δι’ Ἧς  Χριστός  ἐπέφανεν*  ἡμῖν  καί  ἐσκήνωσεν,* διό  ψάλλομεν  ὑμνοῦντες*  τήν  ἀκήρατον  Αὐτοῦ  Μητέρα  δεόμενοι.

ᾨδή θ΄. Ἅπας  γηγενής.
          Νέαν  οἱ  πιστοί* πηγήν  τῶν  ἰάσεων, σημείων  τε  εὕρομεν,* Ἄννης  θεῖον  λείψανον,* πρός  ἧν  θερμῶς  προσπίπτοντες*  δάκρυσι  κρούομεν αὐτῆς  τήν  θύραν* καί  βοῶμεν,* Δεσπότην, Μῆτερ, ἱκέτευε*  ὑπέρ  τῶν  πόθῳ  τιμώντων  σε.  
          Ἰάσεων  πηγή* ἡ  ἐν  Κασίν  δροσίζουσα  παθῶν  τόν  καύσωνα,* Ἄννης  τό  θεῖον  λείψανον* ἐδείχθη  πᾶσιν, διό  βοήσωμεν*  τῷ  ταύτην  δοξάσαντα  Κυρίῳ  ἄδοντες·* δέχου  Σῶτερ,* ὡς ἐλεήμον εὐσυμπάθητος,* τῆς  μακαρίας  τήν  δέησιν.
          Ὄμασι  τυφλοῖς,* Ἄννα    πανσέβαστος  τοῦ  αὐτῆς  θεράποντος*  φῶς ἐδωρήσατο,* σημεῖον  πρῶτον  δείξασα χαρίσματος,* ὅ  αὐτῇ  δεδώρηται  Χριστός    Κύριος,* τοῦ  ἰᾶσθαι*  νόσους  πασχόντων*  καί  εἶναι πάντων ἀντίληψις.  
Θεοτοκίον.
          Ὕμνος  ἱερός* ὑπό  πατρός  ὑπέρ  παιδός  πίστῃ  προσφέρεται* Ἄννῃ τῇ  θεόφρονι,* αὐτῆς ταῖς δεήσεσι τυχεῖν τῆς σκέπης Θεοῦ,* αὐτοῦ  καρδίας  τό  βλάστημα·*  διό βοᾶ σοί,* τήν δούλην σου σκέπασον* ἐπιβουλῆς τοῦ ἀλάστορος.

Μεγαλυνάρια.
          Ἄξιον  ἐστιν  ὡς  ἀληθῶς* μακαρίζειν  Σε  τήν  Θεοτόκον,* τήν  ἀειμακάριστον  καί  παναμώμητον*  καί  μητέρα  τοῦ  Θεοῦ  ἡμῶν.*  Τήν  τιμιωτέραν τῶν  Χερουβείμ*  καί  ἐνδοξοτέραν*  ἀσυγκρίτως  τῶν  Σεραφείμ,* τήν  ἀδιαφθόρως*  Θεόν  Λόγον  τεκοῦσαν,* τήν  ὄντως  Θεοτόκον*  Σέ  μεγαλύνομεν.
          Χαίροις  τῶν  Ὁσίων    καλλονή,* Ἄννα  θεοφόρε,*  τῆς Ῥωσίας  ὁ στολισμός·* χαίροις  Ὀρθοδόξου  πληρώματος  προστάτης·* πάντων  τῶν  Ὀρθοδόξων*  εὐχαῖς  σου  πρόμαχος.
          Χαῖροις    Τβερίας  γόνος  λαμπρά,*  Μονῆς  Θεοτόκου* πολιοῦχος  καί  βοηθός*  πάντων  Ὀρθοδόξων  τῶν  ἐπικαλουμένων*  τήν  σήν  θερμήν  πρεσβείαν*  καί  τήν  ἀντίληψιν.
          Ἄννα  γλυκυτάτη Μήτηρ  ἡμῶν,* τούς  σοί  προσφυγόντας*  σπεῦσον  τοῦ  σῶσαι  τῶν  πονηροῦ*  προσβολῶν  ματαίων  καί  τείχισον  εὐχαῖς  σου* πάντας  τούς  Ὀρθοδόξους,* τούς  ἀνυμνοῦντας  σε.
          Τούς  ἀθροιζομένους  τῇ  σῇ Μονῇ* ἀοράτων  πάντας* ὁρατῶν  τε  ἐπιβουλῆς,* ἡμᾶς  τυραννούντων*  δεόμεθα  ῥυσθῆναι,* ὑπό  τῆς  χάριτός  σου,* Ἄννα  ἀοίδημε.
          Τά  πεπυρωμένα ἐχθροῦ,* ἔνεδρα,  παγίδας*  διασκέδασον  ἐξ  ἡμῶν,* τῇ  δυνάμει, Μῆτερ, τῇ  ἐκ  Θεοῦ  δοθείσῃ,* ὅπως  αὐτῶν  ῥυσθέντες*  σέ  μεγαλύνωμεν.
          Τό  Μεγαλυνάριον  τοῦ  Ἁγίου  τοῦ  Ναοῦ    τοῦ  Ἁγίου  τῆς  ἡμέρας.  Καί  κλείομεν  μετά  τοῦ·
          Πᾶσαι  τῶν  Ἀγγέλων  αἱ  στρατιαί,* Πρόδρομε  Κυρίου,* Ἀποστόλων    δωδεκάς,* οἱ  Ἅγιοι  Πάντες  μετά  τῆς  Θεοτόκου,* ποιήσατε  πρεσβείαν*  εἰς  τό  σωθῆναι  ἡμᾶς.

Τό  Τρισάγιον  καί  τά  Τροπάρια  ταῦτα. Ἦχος  πλ. β΄.
          Ἐλέησον  ἡμᾶς, Κύριε,  ἐλέησον  ἡμᾶς,* πάσης  γάρ  ἀπολογίας  ἀποροῦντες,* ταύτην  Σοι τήν ἱκεσίαν, ὡς  Δεσπότῃ,* οἱ  ἁμαρτωλοί  προσφέρομεν,* ἐλέησον  ἡμᾶς.
Δόξα.
          Κύριε  ἐλέησον  ἡμᾶς,* ἐπί  Σοί  γάρ  πεποίθαμεν.* Μή  ὀργισθῆς  ἡμῖν  σφόδρα,* μηδέ  μνησθῆς  τῶν  ἀνομιῶν  ἡμῶν,* αλλ’ ἐπίβλεψον  καί  νῦν  ὡς  εὔσπλαχνος*  καί  λύτρωσαι  ἡμᾶς ἐκ  τῶν  ἐχθρῶν  ἡμῶν.* Σύ  γάρ  εἶ  Θεός  ἡμῶν  καί  ἡμεῖς  λαός  Σου,* πάντες  ἔργα  χειρῶν  Σου*  καί  τό  ὄνομά  Σου  ἐπικεκλήμεθα.
Καί  νῦν.
          Τῆς  εὐσπλαχνίας  τήν  πύλην  ἄνοιξον  ἡμῖν, εὐλογημένη  Θεοτόκε,* ἐλπίζοντες  εἰς  Σέ  μή  ἀστοχήσομεν,* ῥυσθείημεν  διά  Σοῦ  τῶν  περιστάσεων·* Σύ  γάρ    σωτηρία  τοῦ  γένους  τῶν  Χριστιανῶν.

Εἶτα ὁ Ἱερεύς, τὴν Ἐκτενῆ Δέησιν, ἡμῶν ψαλλόντων τό λιτανευτικόν· Κύριε ἐλέησον. Ὑπὸ τοῦ Ἱερέως Ἀπόλυσις. Καὶ τῶν Χριστιανῶν ἀσπαζομένων τὴν Εἰκόνα τῆς Ὁσίας καὶ χριομένων δι’ ἁγίου ἐλαίου, ψάλλονται τὰ παρόντα Τροπάρια. Ἦχος β’. Ὅτε ἐκ τοῦ ξύλου.
          Δεῦτε  προσκυνήσωμεν  πιστοί* ἱεράν  εἰκόνα  καί  θήκην*  θείων  Λειψάνων τε,* Ἄννης  τῆς  θεόφρονος,  Κασίν  ἀμύντορος*  τῆς  Ῥωσίας καί  εἴπωμεν*  αὐτῇ  μελωδοῦντες,* χαῖρε εὐωδέστατον  δοχεῖον  Πνεύματος,* πρόμαχε  Χριστοῦ  Ἐκκλησίας,* ἡμῶν  δέ  προστασία  ἐν  ἀνάγκαις,* πάντων  Ὀρθοδόξων ἡ  ἀντίληψις.
Δέσποινα πρόσδεξαι* τάς δεήσεις τῶν δούλων Σου* καί λύτρωσαι ἡμᾶς* ἀπό πάσης ἀνάγκης καί θλίψεως.
          Τήν  πᾶσαν  ἐλπίδα  μου, εἰς  Σέ  ἀνατίθημι, Μῆτερ  τοῦ  Θεοῦ, φύλαξόν  με  ὑπό  τήν  σκέπην  Σου.