Τετάρτη, 29 Μαρτίου 2017

Ἀκολουθία Ἁγίας ΑΔΕΛΑΪΔΟΣ τῆς Βασιλίσσης, Δρ. Χαρ. Μπούσια

Ψαλλομένη τῇ 16η Δεκεμβρίου

ΜΙΚΡΟΣ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ
Ἱστῶμεν στίχους δ’ καὶ ψάλλομεν Στιχηρὰ Προσόμοια. Ἦχος α΄. Τῶν οὐρανίων Ταγμάτων.
Ἀδελαΐδα τὴν θείαν ἐγκωμιάσωμεν, καὶ τὴν αὐτῆς ἐκθύμως, μελῳδήσωμεν πίστιν, δι’ ἧς ἐδείχθη κέρας Βασιλισσῶν, φιλοθέων καὶ πρόβολος, πρὸς τοὺς πτωχοὺς συμπαθείας καὶ ἀρετῆς, ψυχοτρόφου ὕμνοις πρέπουσι.
Δεῦτε χριστώνυμοι πάντες καὶ φιλακόλουθοι, οἱ γῆν τῆς Ἑσπερίας, εὐλαβῶς κατοικοῦντες, σεπτὴν Ἀδελαΐδα τὴν θεαυγῆ, εὐφημήσωμεν κράζοντες· χαῖρε κοσμῆτορ ὁσίων Βασιλισσῶν, καὶ συνέσεως διάκοσμε.
Τὴν διαπρέψασαν λόγοις σεπτοῖς καὶ πράξεσιν, ὁσίαν Βασιλίδα, ἀρωγὸν τρυχομένων, καμνόντων βακτηρίαν καὶ βοηθόν, τοῖς ἐν βίῳ στενάζουσιν, Ἀδελαΐδα τιμήσωμεν ἐκτενῶς, καὶ τοῖς ἴοις ὕμνων στέψωμεν.
Τὴν ὑπομείνασαν θλίψεις ἐκ τῆς νεότητος, τῶν χρόνων καὶ χηρείαν, θείᾳ παραχωρήσει, ὁμόζηλον ὡς πόνων δυστήνου Ἰώβ, τὴν θανάτου ποτήριον, πικρὸν γευθεῖσαν φιλτάτων αὐτῆς υἱῶν, Βασιλίδα εὐφημήσωμεν.
Δόξα. Ἦχος β΄.
Τὴν ἐκ νεότητος ὀφθεῖσαν σκεῦος πολύτιμον, τοῦ γλωσσοπυρομόρφου Παρακλήτου Πνεύματος, καὶ φιλοσοφήσασαν τὸν πόνον τῆς ἱερᾶς καὶ θεοποιοῦ ἀγάπης, Ἀδελαΐδα τὴν Ἄνασσαν ἐγκωμιάσωμεν ἐν κατανύξει κραυγάζοντες· ἡ στερηθεῖσα, κρίμασιν ἃ οἶδε Κύριος, τῶν τέκνων καὶ τοῦ σοῦ συνεύνου Ἄνακτος, καὶ ὑπερβᾶσα συντόνῳ προσευχῇ καὶ ἀσκήσει, τὴν ἀσθένειαν τῆς φύσεως, ἀξίωσον πάντας ἡμᾶς ὑπερβῆναι τὴν μετὰ τῆς ὕλης συνάφειαν, ἵνα σὺν ἀΰλοις Ἀγγέλοις ἀπολαύσωμεν, τῆς ἐν πόλῳ ἀγαλλιάσεως.
Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου εἰς Σὲ ἀνατίθημι, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξόν ἡμᾶς ὑπὸ τὴν σκέπην Σου.

Εἰς τὸν Στίχον. Ἦχος β΄. Οἶκος τοῦ Ἐφραθᾶ.
Χαῖρε ἡ Βασιλίς, Ἀδελαΐς Ἁγία, τῶν θλίψεων ῥανίδας, ἡ πίστεως τῷ μάκτρῳ, τῷ θείῳ ἀποσμήξασα.
Στ. Ὑπομένων ὑπέμεινα τὸν Κύριον καὶ προσέσχε μοι καὶ εἰσήκουσε τῆς φωνῆς τῆς δεήσεώς μου.
Χαῖρε τῆς προσευχῆς, καὶ ἀγαθοδωρίας, ἐκτύπωμα τὸ μέγα, Ἀδελαΐς Ὁσία, Βασιλισσῶν ἀγλάϊσμα.
Στ. Καὶ ἔστησεν ἐπὶ πέτραν τοὺς πόδας μου καὶ κατηύθυνε τὰ διαβήματά μου.
Ἔδωκας δαψιλῶς, ἐσκόρπισας ἀφθόνως, τὸν πλοῦτον σῆς καρδίας, ἐμπεριστάτοις πᾶσιν, Ἀδελαΐς καὶ πένησιν.
Δόξα. Τριαδικόν.
Δόξα Σοι ὁ Θεός, Τριὰς Ὑπεραγία, ὑπομονῆς δοχεῖον, σεπτὴν Ἀδελαΐδα, ἡ δείξασα ἐν θλίψεσι.
Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Ἄχραντε Μαριάμ, Κυρία Θεοτόκε, λιταῖς Ἀδελαΐδος, τῆς Βασιλίσσης παῦσον, παθῶν ἡμῶν σκιρτήματα.

Νῦν ἀπολύεις, Τρισάγιον, Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. α΄. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Βασιλίδα Ὁσίαν ἀνευφημήσωμεν, Ἀδελαΐδα τὴν θείαν, ὑπομονῆς ἀκραιφνοῦς, ὡς πυξίον καὶ παθῶν Ἰὼβ τὸν ὁμόζηλον, τὴν διαλάμψασαν αὐγαῖς, συμπαθείας πρὸς πτωχούς, ἀγάπης καὶ εὐγενείας, ψυχῆς αὐτῆς ἱκεσίας, πρὸς τὸν Παντάνακτα αἰτούμενοι.
Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Χαῖρε πύλη Κυρίου ἡ ἀδιόδευτος, χαῖρε τεῖχος καὶ σκέπη τῶν προστρεχόντων εἰς Σέ, χαῖρε ἀχείμαστε λιμὴν καὶ ἀπειρόγαμε, ἡ τεκοῦσα ἐν σαρκὶ τὸν Ποιητὴν Σου καὶ Θεόν, πρεσβεύουσα μὴ ἐλλείπῃς, ὑπὲρ τῶν ἀνυμνούντων, καὶ προσκυνούντων τὸν Τόκον Σου.

Ἀπόλυσις.

ΜΕΓΑΣ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ
Εὐλογήσαντος τοῦ Ἱερέως ὁ Προοιμιακός καὶ τό Μακάριος ἀνήρ. Εἰς δὲ τό Κύριε ἐκέκραξα ἱστῶμεν στίχους στ’ καί ψάλλομεν Στιχηρὰ Προσόμοια. Ἦχος δ΄. Ὡς γενναῖον ἐν Μάρτυσι.
Ἑσπερίας ἐκβλάστημα, θεαυγὲς καὶ περίδοξον, ἀρετῶν ἐνθέων ταμεῖον ἄσυλον, Βασιλισσῶν ἐγκαλλώπισμα, συνέσεως μάργαρον, καὶ εἰκὼν τῆς ἀκραιφνοῦς, συμπαθείας πρὸς κάμνοντας, χάριν ἄφθονον, οὐρανόθεν ὑπὲρ ἡμῶν πρεσβεύειν, τῷ οἰκτίρμονι Κυρίῳ, Ἀδελαΐς εὗρες πάντιμε.
Πειρασμοὺς ὑπομείνασαν, ὑπὲρ λόγον καὶ ἔννοιαν, καὶ δοκιμασίας ἐγκωμιάσωμεν, ὀδυνηρὰς ἐκ νεότητος, τῶν χρόνων πανεύφημον, Βασιλίδα ὡς εὐχῆς, νοερᾶς ἐργαστήριον, καὶ διάκοσμον, τῆς Χριστοῦ Ἐκκλησίας ὁλοθύμως, εὐκλεῆ Ἀδελαΐδα, τῆς ἀρετῆς ἐνδιαίτημα.
Τῆς σεμνότητος σκήνωμα, ταπεινώσεως ἄγαλμα, καὶ Θεοῦ σοφίας τὸ ἀνακτόριον, παιδαγωγὸν τὴν κατέχουσαν, ἐκ βρέφους εἰς Κύριον, καὶ διδάσκαλον σεπτήν, ἀρετῆς πρὸς ἀπόκτησιν, καὶ τελείωσιν, τὴν μητέρα αὐτῆς ἀξιοχρέως, θαυμαστὴν Ἀδελαΐδα, τὴν Βασιλίδα τιμήσωμεν.
Ἐν ἀκμῇ τῆς νεότητος, πολεμίων ἐπίθεσιν, τὴν δεχθεῖσαν φθόνον τὴν ὑπομείνασαν, καὶ κατιδοῦσαν τὴν ἔξωσιν, καὶ ἄδικον θάνατον, Βασιλέως καὶ αὐτῆς, ὁμοζύγου ὑμνήσωμεν, πόθῳ κράζοντες· ὑπομεῖναι ἡμᾶς τοῦ πολεμίου, τὴν ἐπήρειαν θεόφρον, Ἀδελαΐς καταξίωσον.
Ὁ φιλεύσπλαγχνος Κύριος, τῆς φωνῆς σῆς δεήσεως, ἤκουσε καὶ τάχος σε ἠλευθέρωσεν, ἐξ ἐπιβούλων κρατούντων σε, πανεύφημε Ἄνασσα, ἐν εἱρκτῇ Ἀδελαΐς, καὶ ὡς λύχνον σε ἔθηκε, Πνευματέμφορε, Βασιλὶς θεία ἐπὶ τὴν λυχνίαν, Γερμανίας ἵνα φαίνῃ, Εὐρώπῃ σῇ ἀγαθότητι.
Τῆς εἰρήνης ὡς Ἄγγελος, τῆς συγγνώμης Ἀπόστολος, καὶ σοφὸς διδάσκαλος πᾶσιν ἔλλαμψας, καταλλαγῆς θείου Πνεύματος, τὴν αὔραν τὴν ἔνδροσον, περιφέρων τοῖς χοροῖς, τῶν πιστῶν ὑπηκόων σου, οὓς κατηύφρανες, πρακτικῇ ἀρωγῇ σου καὶ πλουσίᾳ, ἀγαπήσει σου πρὸς πάντας, Ἀδελαΐς ἀξιάγαστε.
Δόξα. Ἦχος πλ. β΄.
Ταπεινῷ φρονήματι τὴν ἐξοστρακίσασαν, τὴν ματαιοδοξίαν τῆς βασιλικῆς ἐξουσίας, καὶ σωφρόνως πολιτευσαμένην ἄχρη γήρως, Ἀδελαΐδα τὴν ἀξιέραστον Ἄνασσαν, εὐλαβῶς ἀνυμνήσωμεν. Αὕτη γὰρ ἐκ βρέφους Χριστὸν ἀγαπήσασα, καὶ τῇ νοερᾷ ἐπαναπαυομένῃ προσευχῇ καὶ δεήσει, τὰς ἀντιξόους περιστάσεις τοῦ βίου ἀντιπαρῆλθεν, ὑπομονῇ ἀληθῶς Ἰωβείῳ. Καὶ νῦν χαρᾶς οὐρανῶν ἀτελευτήτου ἀξιωθεῖσα, καὶ ἀφθίτου σὺν Χριστῷ ἀγαλλιάσεως, ἀσιγήτως πρεσβεύει καὶ ἡμᾶς αὐτῆς ἀξιῶσαι ἀπολαῦσαι, τοὺς ἐκτελοῦντας ἐκθύμως αὐτῆς τὸ μνημόσυνον.
Καὶ νῦν. Τῆς Ἑορτῆς.
Σπήλαιον εὐτρεπίζου· ἡ Ἀμνὰς γὰρ ἥκει, ἔμβρυον φέρουσα Χριστόν. Φάτνη δὲ ὑποδέχου, τὸν τῷ λόγῳ λύσαντα τῆς ἀλόγου πράξεως, ἡμᾶς τοὺς γηγενεῖς. Ποιμένες ἀγραυλοῦντες, μαρτυρεῖτε θαῦμα τὸ φρικτόν, καὶ Μάγοι ἐκ Περσίδος, χρυσὸν καὶ λίβανον καὶ σμύρναν, τῷ Βασιλεῖ προσάξατε· ὅτι ὤφθη Κύριος ἐκ Παρθένου Μητρός, Ὅνπερ καὶ κύψασα, δουλικῶς ἡ Μήτηρ προσεκύνησε, καὶ προσεφθέγξατο τῷ ἐν ἀγκάλαις Αὐτῆς. Πῶς ἐνεσπάρης μοι, ἢ πῶς μοι ἐνεφύης, ὁ λυτρωτής μου καὶ Θεός; 

Εἴσοδος, Φῶς ἱλαρόν, Προκείμενον τῆς ἡμέρας, Ἀναγνώσματα.
Παροιμιῶν τὸ Ἀνάγνωσμα (Κεφ. λα΄ 10-31).
Γυναῖκα ἀνδρείαν τίς εὑρήσει; Τιμιωτέρα δέ ἐστι λίθων πολυτελῶν ἡ τοιαύτη. Θαρσεῖ ἐπ᾿ αὐτῇ ἡ καρδία τοῦ ἀνδρὸς αὐτῆς, ἡ τοιαύτη καλῶν σκύλων οὐκ ἀπορήσει· ἐνεργεῖ γὰρ τῷ ἀνδρὶ ἀγαθὰ πάντα τὸν βίον. Μηρυομένη ἔρια καὶ λίνον ἐποίησεν εὔχρηστον ταῖς χερσὶν αὐτῆς. Ἐγένετο ὡσεὶ ναῦς ἐμπορευομένη μακρόθεν, συνάγει δὲ αὐτῆς τὸν πλοῦτον. Καὶ ἀνίσταται ἐκ νυκτῶν καὶ ἔδωκε βρώματα τῷ οἴκῳ καὶ ἔργα ταῖς θεραπαίναις. Θεωρήσασα γεώργιον ἐπρίατο, ἀπὸ δὲ καρπῶν χειρῶν αὐτῆς κατεφύτευσε κτῆμα. Ἀναζωσαμένη ἰσχυρῶς τὴν ὀσφὺν αὐτῆς ἤρεισε τοὺς βραχίονας αὐτῆς εἰς ἔργον. Ἐγεύσατο, ὅτι καλόν ἐστι τὸ ἐργάζεσθαι καὶ οὐκ ἀποσβέννυται ὁ λύχνος αὐτῆς ὅλην τὴν νύκτα. Τοὺς πήχεις αὐτῆς ἐκτείνει ἐπὶ τὰ συμφέροντα, τὰς δὲ χεῖρας αὐτῆς ἐρείδει εἰς ἄτρακτον. Χεῖρας δὲ αὐτῆς διήνοιξε πένητι, καρπὸν δὲ ἐξέτεινε πτωχῷ. Οὐ φροντίζει τῶν ἐν οἴκῳ ὁ ἀνὴρ αὐτῆς, ὅταν που χρονίζῃ· πάντες γὰρ οἱ παρ᾿ αὐτῆς ἐνδεδυμένοι εἰσί. Δισσὰς χλαίνας ἐποίησε τῷ ἀνδρὶ αὐτῆς, ἐκ δὲ βύσσου καὶ πορφύρας ἑαυτῇ ἐνδύματα. Περίβλεπτος δὲ γίνεται ὁ ἀνὴρ αὐτῆς ἐν πύλαις, ἡνίκα ἂν καθίση ἐν συνεδρίῳ μετὰ τῶν γερόντων κατοίκων τῆς γῆς. Σινδόνας ἐποίησε καὶ ἀπέδοτο τοῖς Φοίνιξι, περιζώματα δὲ τοῖς Χαναναίοις. Ἰσχὺν καὶ εὐπρέπειαν ἐνεδύσατο καὶ εὐφράνθη ἐν ἡμέραις ἐσχάταις. Στόμα αὐτῆς διήνοιξε προσεχόντως καὶ ἐννόμως  καὶ τάξιν ἐστείλατο τῇ γλώσσῃ αὐτῆς. Στεγναὶ διατριβαὶ οἴκων αὐτῆς, σῖτα δὲ ὀκνηρὰ οὐκ ἔφαγε. Τὸ στόμα δὲ ἀνοίγει σοφῶς καὶ νομοθέσμως, ἡ δὲ ἐλεημοσύνη αὐτῆς ἀνέστησε τὰ τέκνα αὐτῆς καὶ ἐπλούτησαν καὶ ὁ ἀνὴρ αὐτῆς ᾔνεσεν αὐτήν. Πολλαὶ θυγατέρες ἐκτήσαντο πλοῦτον, πολλαὶ ἐποίησαν δύναμιν, σὺ δὲ ὑπέρκεισαι καὶ ὑπερῇρας πάσας. Ψευδεῖς ἀρέσκειαι καὶ μάταιον κάλλος γυναικός· γυνὴ γὰρ συνετὴ εὐλογεῖται, φόβον δὲ Κυρίου αὕτη αἰνείτω. Δότε αὐτῇ ἀπὸ καρπῶν χειλέων αὐτῆς καὶ αἰνείσθω ἐν πύλαις ὁ ἀνὴρ αὐτῆς.
Σοφίας Σολομῶντος τὸ Ἀνάγνωσμα (Κεφ. α΄ 1-10).
Ἀγαπήσατε δικαιοσύνην οἱ κρίνοντες τὴν γῆν, φρονήσατε περὶ τοῦ Κυρίου ἐν ἀγαθότητι καὶ ἐν ἁπλότητι καρδίας ζητήσατε Αὐτόν· ὅτι εὑρίσκεται τοῖς μὴ πειράζουσιν Αὐτόν, ἐμφανίζεται δὲ τοῖς μὴ ἀπιστοῦσιν Αὐτῷ. Σκολιοὶ γὰρ λογισμοὶ χωρίζουσιν ἀπὸ Θεοῦ, δοκιμαζομένη τε ἡ δύναμις ἐλέγχει τοὺς ἄφρονας. Ὅτι εἰς κακότεχνον ψυχὴν οὐκ εἰσελεύσεται σοφία, οὐδὲ κατοικήσει ἐν σώματι κατάχρεῳ ἁμαρτίας· ἅγιον γὰρ πνεῦμα παιδείας φεύξεται δόλον καὶ ἀπαναστήσεται ἀπὸ λογισμῶν ἀσυνέτων καὶ ἐλεγχθήσεται ἐπελθούσης ἀδικίας. Φιλάνθρωπον γὰρ πνεῦμα σοφία καὶ οὐκ ἀθῳώσει βλάσφημον ἀπὸ χειλέων αὐτοῦ· ὅτι τῶν νεφρῶν αὐτοῦ μάρτυς ὁ Θεὸς καὶ τῆς καρδίας αὐτοῦ ἐπίσκοπος ἀληθὴς καὶ τῆς γλώσσης ἀκουστής· ὅτι πνεῦμα Κυρίου πεπλήρωκε τὴν οἰκουμένην καὶ τὸ συνέχον τὰ πάντα γνῶσιν ἔχει φωνῆς. Διὰ τοῦτο φθεγγόμενος ἄδικα οὐδεὶς μὴ λάθῃ, οὐδὲ μὴ παροδεύσῃ αὐτὸν ἐλέγχουσα ἡ δίκη. Ἐν γὰρ διαβουλίοις ἀσεβοῦς ἐξέτασις ἔσται, λόγων δὲ αὐτοῦ ἀκοὴ πρὸς Κύριον ἥξει εἰς ἔλεγχον ἀνομημάτων αὐτοῦ· ὅτι οὖς ζηλώσεως ἀκροᾶται τὰ πάντα καὶ θροῦς γογγυσμῶν οὐκ ἀποκρύπτεται. 
Σοφίας Σολομῶντος τὸ Ἀνάγνωσμα (Κεφ. γ΄ 1-9).
Δικαίων ψυχαὶ ἐν χειρὶ Θεοῦ καὶ οὐ μὴ ἅψηται αὐτῶν βάσανος. Ἔδοξαν ἐν ὀφθαλμοῖς ἀφρόνων τεθνάναι. Καὶ ἐλογίσθη κάκωσις ἡ ἔξοδος αὐτῶν καὶ ἡ ἀφ’ ἡμῶν πορεία σύντριμμα, οἱ δέ εἰσιν ἐν εἰρήνῃ. Καὶ γὰρ ἐν ὄψει ἀνθρώπων ἐὰν κολασθῶσιν, ἡ ἐλπὶς αὐτῶν ἀθανασίας πλήρης. Καὶ ὀλίγα παιδευθέντες, μεγάλα εὐεργετηθήσονται, ὅτι ὁ Θεὸς ἐπείρασεν αὐτούς καὶ εὗρεν αὐτοὺς ἀξίους ἑαυτοῦ. Ὡς χρυσὸν ἐν χωνευτηρίῳ ἐδοκίμασεν αὐτούς καὶ ὡς ὁλοκάρπωμα θυσίας προσεδέξατο αὐτούς. Καὶ ἐν καιρῷ ἐπισκοπῆς αὐτῶν ἀναλάμψουσι καὶ ὡς σπινθῆρες ἐν καλάμῃ διαδραμοῦνται. Κρινοῦσιν ἔθνη καὶ κρατήσουσι λαῶν καὶ βασιλεύσει αὐτῶν Κύριος εἰς τοὺς αἰῶνας· οἱ πεποιθότες ἐπ’ Αὐτόν, συνήσουσιν ἀλήθειαν καὶ οἱ πιστοὶ ἐν ἀγάπῃ προσμενοῦσιν Αὐτῷ, ὅτι χάρις καὶ ἔλεος ἐν τοῖς Ὁσίοις Αὐτοῦ καὶ ἐπισκοπὴ ἐν τοῖς ἐκλεκτοῖς Αὐτοῦ.

Εἰς τήν Λιτήν, Ἰδιόμελα. Ἦχος α΄.
Εὐφράνθητε σήμερον φιλεόρτων οἱ δῆμοι, ἐπὶ τῇ θείᾳ μνήμῃ τῆς θεαυγοῦς Βασιλίδος Ἀδελαΐδος. Αὕτη γὰρ ἐκ νεότητος χρόνων, ὁμόζηλος τοῦ πολυπάθου Ἰὼβ γενομένη, ὑπομονῆς ἐδείχθη κανὼν ἀδαμάντινος. Καὶ νῦν Ἀγγέλοις συναυλιζομένη, καὶ τὸ κάλλος τῆς μορφῆς τοῦ Κυρίου θεωμένη, ἐκτενῶς πρεσβεύει ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν.
Ἦχος β΄.
Τῶν συμφορῶν καὶ θλίψεων σύνοικος ὀφθεῖσα ἐκ νεότητος, εἰ καὶ βασιλείας σκῆπτρα σταθηρῶς ἐβάσταζε, πάνσεπτον Ἀδελαΐδα τιμήσωμεν ἀξιοχρέως οἱ εὐσεβόφρονες. Φιλοσοφήσασα γὰρ τὸν πρόσκαιρον βίον, καὶ σκληραγωγίᾳ ἀῤῥήτῳ τὴν σάρκα κατατήξασα, Θεῷ καὶ τοῖς ὑπηκόοις αὐτῆς εὐηρέστησε, καὶ κατὰ μέθεξιν ἐθεώθη. Παῤῥησίαν ὅθεν ἔχουσα πρὸς τὸν Κύριον τῆς δόξης, ἐκτενῶς Αὐτὸν δυσωπεῖ ὑπὲρ ὑγείας τοῦ σύμπαντος κόσμου, καὶ σωτηρίας τῶν ψυχῶν ἡμῶν.
Ἦχος γ΄.
Ἀρετῆς τῆς οὐρανίου ταμεῖον ἀσύλητόν σε ἔδειξε, Ἀδελαΐς μακαρία, ὁ πάντας χαρίτων Κύριος. Αὐτὸς γὰρ ἀμείβων τοὺς ἐπὶ γῆς νυχθημέρους καμάτους σου, καὶ τὴν ὑπὲρ ἄνθρωπον ὑπομονήν σου ἐν συμφοραῖς τοῦ βίου, Βασιλείας Αὐτοῦ κληρονόμον σε ἠξίωσε γενέσθαι. Ἀγγέλοις οὖν νῦν συναγαλλομένη, ἀξίωσον καὶ ἡμᾶς κληρονομῆσαι ἀγαθὰ τὰ ἀπ’ αἰῶνος, ἃ ἡτοίμασε Κύριος τοῖς Αὐτὸν ἀγαπῶσι καὶ σέβουσι.
Δόξα. Ἦχος δ΄.
Θριαμβεύσασα τοὺς πολεμίους σου, τῇ σῇ ἀρετῇ καὶ ἀγαθότητι, νίκης στέφος Ἀδελαΐς ἀμάραντον εἴληφας, ἐκ χειρῶν τοῦ ἀγωνοθέτου Κυρίου· ὅθεν νικηφόρος εἰσελθοῦσα εἰς τὴν οὐράνιον πάσταδα, χάριν εὗρες περιφρουρεῖν καὶ ἐποπτεύειν τοὺς τιμῶντάς σε, Βασιλὶς θεοστήρικτε περίδοξε καὶ πανεύφημε.
Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Ἐκ παντοίων κινδύνων τοὺς δούλους Σου φύλαττε εὐλογημένη Θεοτόκε, ἵνα Σε δοξάζομεν, τὴν ἐλπίδα τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

Εἰς τὸν Στίχον. Ἦχος πλ. α΄. Χαίροις ἀσκητικῶν.
Χαίροις, Ἀδελαΐς ἐκλεκτή, ἡ ἐκ νεότητος Χριστὸν ἀγαπήσασα, καὶ θλίψεις ἀξιωθεῖσα, καθυπομεῖναι στεῤῥῶς, τῆς πολυκυμάντου, βασιλείας σου· ἀμνὰς θεοτίμητε, ἀηδὼν καλλικέλαδε, χρηστοηθείας καὶ τρυγὼν ἀγαθότητος, ταπεινώσεως καὶ ἀγάπης φιλόστοργε, μέμνησο τῶν τιμώντων σου, τὴν μνήμην τὴν πάνσεπτον, καὶ δαψιλῶς πέμψον πᾶσιν, ὑψόθεν βίου τὰ πρόσφορα, τοῖς δοξολογοῦσι, σὸν οὐράνιον Νυμφίον, καὶ πάντων Ἄνακτα.
Στ. Ὑπομένων ὑπέμεινα τὸν Κύριον καὶ προσέσχε μοι καὶ εἰσήκουσε τῆς φωνῆς τῆς δεήσεώς μου.
Χαίροις, τῆς Ἑσπερίας βλαστός, ἀστὴρ ἀγάπης ἀνατείλας λαμπρότατος, εἰς ἔθνη τὰ τῆς Εὐρώπης, καὶ καταυγάσας βολαῖς, ταπεινώσεώς σου, καὶ χρηστότητος, λαὸν τὸν χριστώνυμον, σὲ τὸν ἔχοντα πρότυπον, ἠθῶν ἀρίστων, καὶ ἀμέμπτου βιώσεως, παναοίδιμε, Βασιλὶς καὶ πανένδοξε· ὅθεν σὴν μνήμην σέβοντες, τὴν θείαν καὶ πάντιμον, πρὸς τὸν φιλάνθρωπον Κτίστην, Ἀδελαΐς ἐκδεχόμεθα, τὰς θεοπειθεῖς σου, παρακλήσεις οἱ ἱκέται, σῆς ὁσιότητος.
Στ. Καὶ ἔστησεν ἐπὶ πέτραν τοὺς πόδας μου καὶ κατηύθυνε τὰ διαβήματά μου.
Δεῦτε, χαρμονικῶς οἱ πιστοί, τὴν εὐκλεῆ καὶ ταπεινόφρονα Ἄνασσαν, θεόπνουν Ἀδελαΐδα, ὡς θείων βασιλισσῶν, καύχημα τὸ μέγα, εὐφημήσωμεν, βοῶντες ἐκ πίστεως· εὐσυμπάθητε ἄσπιλε, παντελεῆμον, καὶ οἰκτῖρμον Βασίλισσα, ὑπηκόους σου, πρακτικῆς ἀγαπήσεως, τρόποις σου κατηγλάϊσας, καὶ πόνοις συντόνοις σου, πρὸς ἀρετῆς κτῆσιν Μῆτερ, τῷ Λυτρωτῇ εὐηρέστησας, ἀφθίτου ἐν πόλῳ, στεφανώσαντί σε στέφει, μακαριότητος.
Δόξα. Ἦχος πλ. δ΄.
Ἀγάλλου ἐν Κυρίῳ ἡ τοῦ Χριστοῦ ἁγιωτάτη Ἐκκλησία, προβάλλουσα τὰ σκάμματα καὶ τὴν φιλόθεον πολιτείαν, Ἀδελαΐδος τῆς σώφρονος Βασιλίδος. Αὕτη γὰρ ἐν εὐλαβείᾳ τὰ τέκνα αὐτῆς ἀναθρέψασα, καὶ τῶν πτωχῶν καὶ καμνόντων, τὰς χρείας θεραπεύσασα, τὴν ἐν αὐτῇ οἰκοῦσαν ψυχικὴν εὐγένειαν, καὶ πίστιν πᾶσι κατέδειξε. Καὶ νῦν Χριστῷ τῷ ποθεινῷ αὐτῆς, οὐρανίῳ Νυμφίῳ συγχαίρουσα, ἀδιαλείπτως Αὐτῷ πρεσβεύει ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν.
Καὶ νῦν. Προεόρτιον. Ὁ αὐτός.
Ἰδοὺ καιρὸς ἤγγικε τῆς σωτηρίας ἡμῶν· εὐτρεπίζου Σπήλαιον, ἡ Παρθένος ἐγγίζει τοῦ τεκεῖν· Βηθλεὲμ γῆ, Ἰούδα, τέρπου καὶ ἀγάλλου, ὅτι ἐκ σοῦ ἀνατέταλκεν ὁ Κύριος ἡμῶν. Ἀκούσατε ὄρη καὶ βουνοί, καὶ τὰ περίχωρα τῆς Ἰουδαίας, ὅτι ἔρχεται Χριστός, ἵνα σώσῃ ὃν ἔπλασεν ἄνθρωπον, ὡς φιλάνθρωπος. 

Νῦν ἀπολύεις, Τρισάγιον, Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. α΄. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Βασιλίδα Ὁσίαν ἀνευφημήσωμεν, Ἀδελαΐδα τὴν θείαν, ὑπομονῆς ἀκραιφνοῦς, ὡς πυξίον καὶ παθῶν Ἰὼβ τὸν ὁμόζηλον, τὴν διαλάμψασαν αὐγαῖς, συμπαθείας πρὸς πτωχούς, ἀγάπης καὶ εὐγενείας, ψυχῆς αὐτῆς ἱκεσίας, πρὸς τὸν Παντάνακτα αἰτούμενοι.
Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Χαῖρε πύλη Κυρίου ἡ ἀδιόδευτος, χαῖρε τεῖχος καὶ σκέπη τῶν προστρεχόντων εἰς Σέ, χαῖρε ἀχείμαστε λιμὴν καὶ Ἀπειρόγαμε, ἡ τεκοῦσα ἐν σαρκὶ τὸν Ποιητὴν Σου καὶ Θεόν, πρεσβεύουσα μὴ ἐλλείπῃς, ὑπὲρ τῶν ἀνυμνούντων, καὶ προσκυνούντων τὸν Τόκον Σου.

Ἀπόλυσις.

ΟΡΘΡΟΣ
Μετὰ τὴν α’ Στιχολογίαν, Κάθισμα. Ἦχος α΄. Τὸν τάφον Σου, Σωτήρ.
Πλησθεῖσαν θεϊκοῦ, ἐκ νεότητος ζήλου, ἐδείχθης ἀνασσῶν, θεοφόρον πυξίον, καὶ τύπον συνέσεως, συμπαθείας καὶ νήψεως· ὅθεν ηὔφρανας, τῶν ὑπηκόων σου πλῆθος, τῇ ἐμπράκτῳ σου, Ἀδελαΐς εὐσπλαγχνίᾳ, Χριστοῦ νύμφη πάγκαλε.
Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Ἀπάλλαξον ἡμᾶς, ἐπηρείας τοῦ πλάνου, παθῶν φθοροποιῶν, καὶ δεινῶν νοσημάτων, ἡ μόνη κυήσασα, ὑπὲρ λόγον καὶ ἔννοιαν, τὸν Θεάνθρωπον, καὶ μὴ φθαρεῖσα Παρθένε, Παντευλόγητε, τῆς ἀφθαρσίας αἰτία, τοῦ κόσμου καὶ πρόξενε.

Μετὰ τὴν β’ Στιχολογίαν, Κάθισμα. Ἦχος δ΄. Ταχὺ προκατάλαβε.
Φθονήσας ὁ δόλιος σὴν ἀκραιφνῆ βιοτήν, καὶ ἔμπρακτον τήρησιν τῶν ἐνταλμάτων Θεοῦ, σαφῶς ἐδοκίμασε, πίστιν σου τὴν ἁγίαν, διὰ θλίψεων πλήθους, ἐξ ὧν σαφῶς ἐξῆλθες, ἀβλαβὴς μῆτερ θεία, σεπτὴ Ἀδελαΐς τοῦ Ἰώβ, πόνων ὁμόζηλε.
Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Ἀῤῥήτως κυήσασα τὸν Ποιητὴν τοῦ παντός, καὶ Πλάστην καὶ Κύριον ἁγιωτέρα πασῶν, τῶν ἄνω Δυνάμεων, πέφηνας Θεοτόκε, ἀσυγκρίτως· διό Σε, μέλποντες καθ’ ἑκάστην, ἀνυμνοῦμεν Σὴν δόξαν, καὶ χάριν ἣν ὡς Μήτηρ Θεοῦ, ἔχεις φιλόστοργος.

Μετὰ τὸν Πολυέλεον, Κάθισμα. Ἦχος γ΄. Τὴν ὡραιότητα.
Τὴν διαπρέψασαν, ὁσίαις πράξεσι, συντόνοις πόνοις σου, φιλανθρωπίᾳ σου, καὶ ἀκραιφνεῖ ὑπομονῇ, ἐν θλίψεσι ταῖς τοῦ βίου, μέλψωμεν Βασίλισσαν, τὴν κλεινὴν καὶ φιλόθεον, ὡς Χριστοῦ τῆς πίστεως, μαργαρίτην πολύτιμον, ψυχῆς ἐν κατανύξει βοῶντες· χαῖρε Ἀδελαΐς θεόφρον.
Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Τὴν σκοτισθεῖσάν μου, ψυχὴν καταύγασον, φωτὶ τῆς χάριτος, τοῦ θείου Τόκου Σου, ἁγνὴ Παρθένε Μαριάμ, ἐλπὶς τῶν ἀπηλπισμένων, καὶ ἀχλὺν ἀπέλασον, τῶν ἀπείρων πταισμάτων μου, ὅπως εὕρω ἔλεος, ἐν τῇ ὥρᾳ τῆς Κρίσεως, καὶ πόθῳ ἀσιγήτως βοῶ Σοι· χαῖρε ἡ Κεχαριτωμένη.

Εἶτα, οἱ Ἀναβαθμοί· τὸ α’ Ἀντίφωνον τοῦ δ’ ἤχου.
Προκείμενον. Ὑπομένων ὑπέμεινα τὸν Κύριον καὶ προσέσχε μοι καὶ εἰσήκουσε τῆς φωνῆς τῆς δεήσεώς μου.
Στ. Καὶ ἔστησεν ἐπὶ πέτραν τοὺς πόδας μου καὶ κατηύθυνε τὰ διαβήματά μου.
Εὐαγγέλιον ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν (στ΄ 17-23).
Ὁ Ν’ Ψαλμός.
Δόξα. Ταῖς τῆς Βασιλίδος...
Καὶ νῦν. Ταῖς τῆς Θεοτόκου...
Ἰδιόμελον. Ἦχος πλ. β΄. Στ. Ἐλέησόν με ὁ Θεός...
Τὴν δι’ ἀγώνων εὐαγῶν Χριστῷ ἀκολουθήσασαν, καὶ Αὐτοῦ τρόπαιον στήσασαν, ἐμπράκτως διὰ βασιλικῆς πολιτείας, Ἀδελαΐδα τὴν πανθαύμαστον, ἐγκωμίων στέψωμεν ἄνθεσιν. Αὕτη γὰρ ὡς ἥλιος ἔλαμψε ἐν τῇ Εὐρώπῃ, παμφαέστατος ἀρετῆς καὶ σωφροσύνης, φωτίζων τοὺς αὐτῆς ὑπηκόους καὶ κτίσεως πέρατα. Καὶ νῦν τῶν παμφώτων σκηνωμάτων, κληρονόμος γενομένη, Χριστὸν ἐκδυσωπεῖ σκεδᾶσαι, τὴν ζόφωσιν τῆς ῥαστώνης, τῶν αὐτῆς μελῳδούντων πολιτείαν τὴν θεάρεστον.

Εἶτα, οἱ Κανόνες· τῆς Θεοτόκου καὶ τῆς Ἁγίας, οὗ ἡ ἀκροστιχίς: Ἀδελαΐδα, τὴν ἔνθεον Βασίλιδα μέλπω. Χ. Μ.
ᾨδὴ α’. Ἦχος δ΄. Ἀνοίξω τὸ στόμα μου.
ᾈσμένως τιμήσωμεν, Ἀδελαΐδα τὴν ἔμφρονα, Βασίλισσαν πάνσεπτον, δοκιμασθεῖσαν πικρῶς, καὶ μηδέποτε, γογγύσασαν ἀξίως, Ἰὼβ ὡς ὁμόζηλον, πάντες χριστώνυμοι.
Διάκοσμε πάνσεπτε, Ἀδελαΐς πολυτίμητε, Χριστοῦ θείας πίστεως, ὑπομονῆς ἐν δεινοῖς, ὤφθης μέλαθρον, χρυσότευκτον καὶ θρόνος, πτωχῶν ἀντιλήψεως, χρυσοειδέστατος.
Ἐνθέου φρονήματος, τοῦ σοῦ πυρφόροις πυρσεύμασι, καὶ σῆς ταπεινώσεως, καὶ συμπαθείας βολαῖς, κατεφώτισας, Ἀδελαΐς Ἁγία, πιστῶν τὰ συστήματα, σὲ μακαρίζοντα.
Θεοτοκίον.
Λυχνία ὑπέρφωτε, Θεογεννῆτορ ἁγνότητος, καὶ φάρε συνέσεως, τὴν σκοτομήνην παθῶν, ἀποδίωξον, τῶν Σὲ μεγαλυνόντων, ἑκάστοτε Δέσποινα, ὕμνοις καὶ ᾄσμασι.

ᾨδὴ γ’. Τοὺς Σοὺς ὑμνολόγους.
Ἀπαύγασμα βίου ἐναρέτου, καὶ κόσμος σεμνῶν Βασιλισσῶν, Ἀδελαΐς παντάνακτι, Κυρίῳ εὐηρέστησας, διαγωγῇ ἀρίστῃ σου, καὶ ἄκρᾳ φιλανθρωπίᾳ σου.
Ἱλέωσαι τὸν Παμβασιλέα, Χριστὸν τοῖς γεραίρουσι λαμπρῶς, τὴν φωτοφόρον μνήμην σου, θεοειδὴς Βασίλισσα, Ἀδελαΐς ἀοίδιμε, ἠθῶν χρηστῶν ἀνακτόριον.
Δυνάμεως θείας ἐμπλησθεῖσα, ἐκ χρόνων νεότητος τῆς σῆς, τὰς θλίψεις καθυπέμεινας, τὰς συνεχεῖς τοῦ βίου σου, Ἀδελαΐς καὶ γέγονας, τῶν ὑπηκόων σου στήριγμα.
Θεοτοκίον.
Ἀξίωσον πάντας Σοὺς ἱκέτας, τυχεῖν Βασιλείας Οὐρανῶν, ἁγνὴ Θεογεννήτρια, τοὺς ὕμνοις Σε γεραίροντας, ὡς ἀπλανῆ ἰθύντειραν, πιστῶν πρὸς ἄληκτον βίωσιν.

Κάθισμα. Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.
Τὴν βασίλισσαν, Ἀδελαΐδα, τὴν κοσμήσασαν, χρηστοηθείᾳ, σωφροσύνῃ εὐλαβείᾳ καὶ χάριτι, τὴν πολιτείαν αὐτῆς εὐφημήσωμεν, ἐν κατανύξει ψυχῆς ἀνακράζοντες· τὸν παντάνακτα Χριστὸν ἀκλινῶς ἱκέτευε, ὑπὲρ τῶν σὲ τιμώντων μῆτερ πάντιμε.
Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Μητροπάρθενε, Θεοκυῆτορ, παρακλήσεσιν, Ἀδελαΐδος, τῆς ἐνδόξου Βασιλίδος ἀξίωσον, τοὺς ἀνυμνοῦντας πληθὺν θαυμασίων Σου, ἐν οὐρανοῖς θείας ἀγαλλιάσεως, καὶ λαμπρότητος, ἀῤῥήτου τοῦ πόλου δούλους Σου, τοὺς πόθῳ καταφεύγοντας Σῇ χάριτι.

ᾨδὴ δ’. Ὁ καθήμενος ἐν δόξῃ.
Τοῦ Κυρίου τὴν ἀγάπην, καὶ ἑτοίμην ἀντίληψιν, πίστει βαθυτάτῃ, τοὺς μικροὺς υἱούς σου ἐδίδασκες, Ἀδελαΐς μακαρία βάθρον πίστεως, καὶ ἀσάλευτον, ἀγαθωσύνης θεμέλιον.
Ἡ τοῦ θείου Παρακλήτου, χάρις ἐπισκιάσασα, σὲ ἐν τῇ ἀσκήσει, τῆς θεοφιλοῦς βασιλείας σου, ἀνέδειξέ σε πυξίον θείας γνώσεως, καὶ περίλαμπρον, τῶν ἀρετῶν καταφύγιον.
Νέκταρ τῆς φιλανθρωπίας, οἰκτιρμῶν καὶ ἐλέους σου, ἅπασιν ἐκίρνας, ὑπηκόοις σῆς ὁσιότητος, Ἀδελαΐς θεοφόρε ἡ ἡδύνασα, λόγοις θείοις σου, καὶ ἔργοις πᾶσαν ὑφήλιον.
Θεοτοκίον.
Εὐσυμπάθητε Παρθένε, τοὺς νοσοῦντας καὶ κάμνοντας, ῥῦσαι ἀλγηδόνων, καὶ κινδύνων Θεογεννήτρια, Ἀδελαΐδος Ἀνάσσης παρακλήσεσι, τοὺς δοξάζοντας, τὸν παντευλόγητον Τόκον Σου.

ᾨδὴ ε’. Ἐξέστη τὰ σύμπαντα.
Νικήσασα ἔπαρσιν, Θεοφανοῦς τῆς νύμφης σου, σῇ ἀφάτῳ Μῆτερ ταπεινώσει, γέγονας τύπος, Ἀδελαΐς τῶν πιστῶν, πρὸς μίμησιν θείων ἀρετῶν, ἀναβῆναι κλίμακα, τῶν ποθούντων οὐράνιον.
Θεὸς ἐν καρδίᾳ σου, οἰκήσας ἐκ νεότητος, ἤλασεν ἐκ ταύτης πᾶν γεῶδες· διὸ καὶ οἶκον, τὸν σὸν ἐτήρεις χλιδῆς, μακρὰν ταπεινὴ Ἀδελαΐς, ἡ σοφῶς προκρίνασα, πορφυρίδος τριβώνιον.
Ἐξῆλθεν ἡ φήμη σου, τῶν θεαρέστων πράξεων, εἰς βοῤῥὰν καὶ λίβαν καὶ ἑώαν, καὶ νότον μῆτερ, θεόφρον Ἀδελαΐς, Εὐρώπης στεῤῥὰ τῆς γηραιᾶς, νῦν τιμώσης μνήμην σου, τὴν λαμπρὰν καὶ περίδοξον.
Θεοτοκίον.
Ὀμβρίζεις ἀείποτε, τοῖς εὐσεβέσιν Ἄχραντε, πᾶσιν ὑετὸν σωτηριώδη, τοῖς μελῳδοῦσιν, Ἀδελαΐδος σεμνῆς, καμάτους πρὸς κτῆσιν ἀρετῆς, Βασιλίδος Δέσποινα, τῆς φιλούσης τὸν Τόκον Σου.

ᾨδὴ στ’. Τὴν θείαν ταύτην.
Ναόν Θεοῦ εὐπρεπέστατον, σεμνὴ Ἀδελαΐς τὴν καρδίαν σου, ποιήσας πόνοις σου, συντόνοις ὄντως ἡγίασαι, καὶ ἠξιώθης δόξης, τῆς ὑπὲρ ἔννοιαν.
Βυθοῦ ἐξάρπασε Κύριος, σὲ θλίψεων καὶ πόνων ὁ εὔσπλαγχνος, καὶ ἀνεβίβασεν, εἰς εὐφροσύνης σκηνώματα, Ἀδελαΐς καὶ πόλου, παστάδα πάμφωτον.
Ἀδελαΐς τρισμακάριστε, θεώσεως τὴν τρίβον διώδευσας, δι’ ἐξασκήσεως, βασιλικῶν διακονημάτων σου, καὶ ἀρετῆς σου ἔργον, καὶ συμπαθείας σου.
Θεοτοκίον.
Σοὺς δούλους λύτρωσαι θλίψεων, καὶ πόνων κατωδύνων Μητρόθεε, τοὺς ἀνυμνοῦντάς Σε, καὶ μελῳδοῦντας τὰ σκάμματα, κλεινῆς Ἀδελαΐδος, Ἀνάσσης σώφρονος.

Κοντάκιον. Ἦχος πλ. δ΄. Τῇ ὑπερμάχῳ.
Τὴν Βασιλίδα τὴν κλεινὴν ἐγκωμιάσωμεν, ἁπαλῶν ὀνύχων Κτίστην ἀγαπήσασαν, καὶ τηρήσασαν τοῦ θείου Εὐαγγελίου εὐλαβῶς, Ἀδελαΐδα τὰ ἐντάλματα, συμπαθείας καὶ συνέσεως ὡς μέλαθρον, πόθῳ κράζοντες· χαίροις Μῆτερ πανεύφημε.
Ὁ Οἶκος.
Ἄγγελος συμπαθείας καὶ ἀγάπης πρὸς πέλας, σεμνὴ Ἀδελαΐς ἀνεδείχθης· ὅθεν κλέϊσμα Βασιλισσῶν, τῶν εὐσεβοφρόνων οἱ χοροὶ μέλποντες, ὑπομονῆς σου σκάμματα καὶ πίστεως τρανῶς βοῶμεν·
Χαῖρε, ὁ γόνος τῆς Ἑσπερίας·
χαῖρε,  τὸ εὖχος τῆ εὐποιΐας.
Χαῖρε, πειρασμοὺς ἀκλινῶς ὑπομείνασα·
χαῖρε,  ἡ δεσμοὺς ὀλεθρίους μισήσασα.
Χαῖρε, μέλαθρον σεμνότητος καὶ ἀμέμπτου ἀγωγῆς·
χαῖρε,  βάθρον ταπεινώσεως καὶ εὐχῆς καρδιακῆς.
Χαῖρε, χρηστοηθείας πολυτίμητον σκεῦος·
χαῖρε,  τῆς συμπαθείας τῆς Αὐτοῦ θεῖος τύπος.
Χαῖρε, βαλβὶς καμνόντων στηρίξεως·
χαῖρε,  πυξὶς Χριστοῦ ἀγαπήσεως.
Χαῖρε, στεῤῥῶς ὑπομείνασα θλῖψιν·
χαῖρε,  σοφῶς ἡ κλεΐσασα πίστιν.
Χαίροις, Μῆτερ πανεύφημε.

Συναξάριον.
Τῇ ΙΣΤ΄ τοῦ αὐτοῦ μηνός, μνήμη τῆς Ἁγίας Ἀδελαΐδος, Βασιλίσσης ἐν Γερμανίᾳ.
Στίχοι·
Πολλὰ παθοῦσα Ἀδελαίς, ἐν βίῳ,
Πολλῶν χαρίτων ἠξιώθης ἐν πόλῳ.
Ταῖς αὐτῆς ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

ᾨδὴ ζ’. Οὐκ ἐλάτρευσαν.
Ἴον ἥδιστον, Χριστοῦ τῆς ἀγαπήσεως πιστοὺς κατηύφρανας, ὀδμαῖς τῆς σῆς ἀγωγῆς, καὶ τῆς πολιτείας σου, κλυτὴ τῆς ἔμφρονος, θεοδόξαστε, Ἀδελαΐς ὡράϊσμα, ἐναρέτων Βασιλίδων.
Λόγον τίμιον, ἐν στόματί σου ἔχουσα ἀεὶ Βασίλισσα, Ἀδελαΐς τοὺς χορούς, πιστῶν ὑπηκόων σου, θεόφρον ηὔφρανες, καὶ ἐδίδασκες, Εὐαγγελίου ἅπασι, τὰς τρυφὰς τὰς σωτηρίους.
Ἱκετεύομεν, Ἀδελαΐς θεόφιλε σὲ τὰ συστήματα, τῶν Ὀρθοδόξων πιστῶν, πρεσβείαις σου λύτρωσαι, ἡμᾶς κακώσεως, πάσης θλίψεως, ἀνάγκης καὶ στενώσεως, κατωδύνου ἐν τῷ βίῳ.
Θεοτοκίον.
Δὸς τοῖς δούλοις Σου, ἰσχὺν τροπῶσαι δράκοντα τὸν πολυμήχανον, Ἀδελαΐδος λιταῖς, παντάνασσα Δέσποινα, ἰσχὺς καὶ στήριγμα, ἀδιάσειστον, πιστῶν ἐν περιστάσεσι, καὶ ἀνάγκαις Θεοτόκε.

ᾨδὴ η’. Παῖδας εὐαγεῖς.
Ἄγγελος ἐπώφθης σαρκοφόρος, καὶ ἄνθρωπος ἰσουράνιος Βασίλισσα· ὅθεν πάντες σέβοντες, τὴν φωσφόρον μνήμην σου, ὑμνοῦμέν σου τὰ σκάμματα, πρὸς ἐπικράτησιν, δικαίου ἐν τῷ σῷ βασιλείῳ, ἀξιοκρατίας, καὶ γνώσεως τῆς θείας.
Μέμνησο τῶν πίστει τε καὶ πόθῳ, ὑμνούντων Ἀδελαΐς τὴν θείαν μνήμην σου, καὶ ᾠδαῖς εὐσχήμοσι, μελῳδούντων πόνους σου, ὑπομονῆς Βασίλισσα, ἐν βίου θλίψεσι, δι’ ὧν κατεκοσμήθης πλουσίως, καὶ ἐδοκιμάσθης.
Ἔμψυχος εἰκὼν Θεοῦ τοῦ ζῶντος, καὶ πάσης ῥαδιουργίας καὶ αἱρέσεως, καὶ πλεκτάνης πέφηνας, θαυμαστῶς ὀλέτηρα, Ἀδελαΐς πανένδοξε· διὸ ὡς χάριτος, τοῦ θείου ἀρωγὸν Παρακλήτου, καὶ ἀγαθωσύνης, σὲ ἀνυμνοῦμεν στήλην.
Θεοτοκίον.
Λάμψον τοῖς Σοῖς δούλοις Θεοτόκε, τὸ φῶς τοῦ Μονογενοῦς Σου τὸ ἀπρόσιτον, ἐν σκιᾷ τοῖς στένουσι, κατωδύνων θλίψεων, καὶ πόνων Μητροπάρθενε, ὡς ἂν γεραίρομεν, ἐκθύμω Σε εἰς πάντας αἰῶνας, καὶ δοξολογοῦμεν, τὸν πάνσεπτον Σου Τόκον.

ᾨδὴ θ’. Ἅπας γηγενής.
Πέμψον δαψιλῶς, ἐξ ὕψους εὐκλείας σου, τοῖς ἀνυμνοῦσί σε, χάριν τὴν οὐράνιον, καὶ σοῦ Νυμφίου, καὶ Παντοκράτορος, ἰσχὺν χαρὰν καὶ δύναμιν, ἀειμακάριστε, εὐσεβείας ῥεῖθρον καὶ κυάθιον, σῶφρον Ἀδελαΐς ἀγαθότητος.
Ὡς Βασιλισσῶν, ἐνθέων ἀπαύγασμα, καὶ φέγγος ἄῤῥητον, πολιτείας κρείττονος, σὲ ἀνυμνοῦμεν, λαμπρῶς ἀείποτε, καὶ πόθῳ ἐκδεχόμεθα, τὰς ἱκεσίαις σου, πρὸς τὸν μόνον, τοὺς βροτοὺς δυνάμενον, σώζειν Ἀδελαΐς πανσεβάσμιε.
Χαῖρε ἀνασσῶν, ἁπάντων θησαύρισμα, καὶ σεμνολόγημα, τῶν ποθούντων θέωσιν, καὶ ἐφαπλούντων, εἰρήνην ἅπασι, τοῦ εἰρηνάρχου Κτίσαντος,καὶ Παντοκράτορος, Οὗ τὴν δόξαν, ἐπὶ γῆς ἐτράνωσας, πάνυ Ἀδελαΐς τοῖς σοῖς πράξεσι.
Θεοτοκίον.
Μῆτερ ἀγαθή, τοῦ πάντων δεσπόζοντος, περάτων κτίσεως, Θεοτόκε ἄχραντε, Ἀδελαΐδος, σεπταῖς ἐντεύξεσιν, ἐλέησον Σοὺς πρόσφυγας, τοὺς μεγαλύνοντας, θαυμασίων, τὴν πληθύν Σου Δέσποινα, χριστωνύμων ἁπάντων διάσωσμα.

Ἐξαποστειλάριον. Γυναῖκες ἀκουτίσθητε.
Ὑπομονῆς ἀρχέτυπον, ἐν συμφοραῖς καὶ θλίψεσι, καὶ τῶν ἠθῶν τῶν ἀρίστων, σφραγίδα σε ἀνυμνοῦμεν, Ἀδελαΐς πανθαύμαστε, τῆς Γερμανίας Ἄνασσα· διὸ τὴν θείαν μνήμην σου, φωναῖς ὁσίαις τιμῶμεν, οἱ εὐσεβεῖς κατὰ χρέος.
Θεοτοκίον.
Ἡ κλῖμαξ ἡ ἀνάγουσα, ἐκ τῆς φθορᾶς πρὸς ἄφθιτον, ζωὴν μερόπων τὸ γένος, Θεογεννῆτορ Μαρία, ἀνύψωσον Σοὺς πρόσφυγας, ἐκ τοῦ βοθύνου θλίψεων, πρὸς τὰς ἐπάλξεις Δέσποινα, τῆς ἐν Χριστῷ εὐφοσύνης, καὶ χαρμονῆς τῆς ἀλήκτου.

Αἶνοι. Ἦχος πλ. δ΄. Ὢ τοῦ παραδόξου θαύματος.
Κλέος ἀνασσῶν περίβλεπτον, Ὁσία Ἀδελαΐς, σωφροσύνης ἀρχέτυπον, εὐποιΐας πρόβολε, καὶ ἀγγεῖον σεμνότητος· ἀμέμπτῳ βίῳ ἡ διαπρέψασα, καὶ βασιλείας, σοφῶς κρατήσασα, Μῆτερ τοὺς οἴακας, ὡς εὐαρεστήσασα σῇ ἀρωγῇ, δήμους ὑπηκόων σου, ὄντως δεδόξασαι.
Χαῖρε θεαυγὴς βασίλισσα, Ἀδελαΐς ἐκλεκτή, ἡ ἐκ χρόνων νεότητος, συμφορῶν καὶ θλίψεων, ὡς ἀδάμας στεῤῥότατος, πληθὺν ἐν πίστει, καθυπομείνασα, βεβαίᾳ· ὅθεν, πιστῶν οἱ σύλλογοι, σὲ μεγαλύνοντες, τὴν ἁγίαν μνήμην σου πανευλαβῶς, πάντες ἑορτάζομεν, ᾠδαῖς εὐσχήμοσι.
Ὅλῃ τῆς ψυχῆς ἐφέσει σου, ἐπιποθοῦσα Χριστόν, ἐκ νεότητος χρόνων σου, μετὰ τὴν τῶν τέκνων σου, καὶ συζύγου σου κοίμησιν, τῆς βασιλείας, τερπνὰ κατέλιπες, καὶ μοναζόντων, ὁδοὺς ἐβάδισας· ὅθεν κατήντησας, ἀρετῆς εἰς ἄῤῥητον, Ἀδελαΐς, ὕψος ὃ ἐθαύμασαν, Ἀγγέλων τάγματα.
Νύμφη τοῦ Χριστοῦ περίδοξε, Ἀδελαΐς τοῦ Ἰώβ, ἀνεδείχθης ὁμόζηλος, τῶν παθῶν καὶ ἤνυσας, συμφορῶν μέγα στάδιον, ψυχῆς ἀνδρείᾳ, καὶ γενναιότητι, καὶ θείᾳ πίστει, καὶ καρτερότητι· ὅθεν τιμῶντές σε, ἀκλινῶς αἰτούμεθα, τὰς σὰς λιτάς, ἵνα ὑπομείνωμεν, πάθη ὡς ἄκμονες.
Δόξα. Ἦχος πλ. α΄.
Τὴν ἀξιέραστον ἀσκήτριαν Βασίλισσαν, καὶ λίκνον ὑπομονῆς καὶ ταπεινώσεως, Ἀδελαΐδα τὴν πάνσεπτον μακαρίσωμεν. Αὕτη γὰρ εἰς ὕψος ἀρθεῖσα κοσμικῆς δόξης, ταπεινῶς τὴν ψυχὴν πρὸς τὰς ἐπάλξεις τοῦ οὐρανοῦ ἀνέτεινε, καὶ Χριστὸν ἐδοξολόγει καὶ ἐν χαραῖς καὶ ἐν θλίψεσιν· ὅθεν εὐκλείας τυχοῦσα θείας, τῆς τρυφῆς τοῦ Ξύλου τῆς Ζωῆς ἀπολαύει, καὶ ἀσιγήτως πρεσβεύει ὑπὲρ τῶν τιμώντων αὐτῆς τὴν μνήμην τῆν πάνσεπτον.
Καὶ νῦν. Προεόρτιον. Ὁ αὐτός.
Μὴ στύγναζε Ἰωσήφ, καθορῶν μου την νηδύν· ὄψει γὰρ τὸ τικτόμενον ἐξ ἐμοῦ, καὶ χαρήσῃ, καὶ ὡς Θεὸν προσκυνήσεις, ἡ Θεοτόκος ἔλεγε, τῷ ἑαυτῆς μνηστῆρι, μολοῦσα τοῦ τεκεῖν τὸν Χριστόν. Ταύτην άνυμνήσωμεν λέγοντες· χαῖρε Κεχαριτωμένη, μετὰ Σοῦ ὁ Κύριος, καὶ διὰ Σοῦ μεθ’ ἡμῶν.

Δοξολογία Μεγάλη καὶ Ἀπόλυσις.

Μεγαλυνάριον.
Χαίροις τῶν ὁσίων Βασιλισσῶν, καύχημα τὸ μέγα, θεοφόρε Ἀδελαΐς· χαίροις συμπαθείας, ὑπομονῆς ἀφάτου, ἐν θλίψεσι καὶ πόνοις, βάθρον ἀσάλευτον.

 

 

 

Τρίτη, 28 Μαρτίου 2017

Ἀκολουθία Ἁγίου Προφήτου ΣΑΜΟΥΗΛ

Ψαλλομένη τῇ 20η Αὐγούστου
 
ΜΙΚΡΟΣ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ
Ἱστῶμεν στίχους δ’ καὶ ψάλλομεν Στιχηρὰ Προσόμοια. Ἦχος α΄. Τῶν οὐρανίων Ταγμάτων.
Τῶν εὐσεβῶν αἱ χορεῖαι, ἀνευφημήσωμεν, τὸν τοῦ Θεοῦ ἐν ὕμνοις, θεηγόρον Προφήτην, βοῶντες ἐκ καρδίας· ὦ Σαμουήλ, τῇ ἀδύτῳ λαμπόμενος, φωταγωγίᾳ καταύγασον τὰς ψυχάς, μυστικῶς τῶν εὐφημούντων σε.
Ἀποδοθεὶς τῷ Κυρίῳ, ὁ πρὸ συλλήψεως, ἡγιασμένος πέλων, Σαμουὴλ θεοφόρε, διάκονος Κυρίου ὤφθης σεπτός, καὶ Αὐτῷ προσενήνοχας, τὰς κατὰ Νόμον θυσίας ὡς λειτουργός, θεομάκαρ ἱερώτατος.
Στειρωτικῶν ἐκ λαγόνων, θείῳ βουλήματι, τεχθεὶς ἡγιασμένε, τοῦ Κυρίου Προφῆτα, καὶ ῥήμασι τοῦ θείου Νόμου τραφείς, τὸν Θεὸν ἐθεράπευσας· Οὗ καὶ τῷ θρόνῳ παρίστασαι εὐκλεῶς, ἐν ὑψίστοις εὐφραινόμενος.
Ὁ Διαθήκης τῆς Νέας, Χριστοῦ πανένδοξε, ἀναφανεὶς μεσίτης, θεϊκῇ προμηθείᾳ, θερμαῖς σου μεσιτείαις πρὸς τὸν Θεόν, Σαμουὴλ τοὺς τιμῶντάς σε, ἀπὸ κινδύνων διάσωσον χαλεπῶν, καὶ παντοίων περιστάσεων.
Δόξα. Ἦχος β΄.
Τὴν θεηγόρον σάλπιγγα τῆς ἀληθείας, καὶ προόπτην τῶν μεγαλουργιῶν τοῦ Θεοῦ, Σαμουὴλ τὸν Προφήτην ὑμνήσωμεν, τὸν χρίσαντα ἐν ἐλαίῳ βασιλεῖς, καὶ διαποιμάντα λαὸν τοῦ Ἰσραήλ, αὐτῷ ἀνακραυγάζοντες· τῷ τῆς θεότητος θρόνῳ, θεομακάριστε παριστάμενος, ἀπαύστως μνημόνευε τῶν τελούντων ἐν ἐγκωμίοις τὴν μνήμην σου.
Καὶ νῦν. Τῆς Ἑορτῆς.
Ἡ τῶν οὐρανῶν ὑψηλοτέρα ὑπάρχουσα, καὶ τῶν Χερουβὶμ ἐνδοξοτέρα, καὶ πάσης κτίσεως τιμιωτέρα, ἡ δι’ ὑπερβάλλουσαν καθαρότητα, τῆς ἀϊδίου οὐσίας δοχεῖον γεγενημένη, ἐν ταῖς τοῦ Υἱοῦ χερσί, σήμερον τὴν παναγίαν παρατίθεται ψυχήν, καὶ σὺν Αὐτῇ πληροῦται τὰ σύμπαντα χαρᾶς, καὶ ἡμῖν δωρεῖται τὸ μέγα ἔλεος.
 
Εἰς τὸν Στίχον. Ἦχος β΄. Οἶκος τοῦ Ἐφραθᾶ.
Δεῦτε οἱ εὐσεβεῖς, τὸν ἐκ νηδύος στείρας, Ὑψίστου εὐδοκίᾳ, βλαστήσαντα Προφήτην, συμφώνως μακαρίσωμεν.
Στ. Μὴ ἅπτεσθε τῶν χριστῶν μου καὶ ἐν τοῖς Προφήταις μου μὴ πονηρεύεσθε.
Μέγιστον τῷ Θεῷ, ὦ Σαμουὴλ προσήχθης, ἐκ τῆς τεκούσης δῶρον, καὶ Τούτου ἐν τῷ κόσμῳ, τὸ θέλημα ἐπλήρωσας.
Στ. Σὺ Ἱερεὺς εἰς τὸν αἰῶνα κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδέκ.
Λόγῳ τῷ θεϊκῷ, ἔκρινας ὦ Προφῆτα, λαὸν Ἰσραηλίτην, ὡς διὰ πολιτείας, ἁγίας πλήρης χάριτος.
Δόξα. Τριαδικόν.
Δόξα Σοι ὦ Τριάς, ἡ ἄναρχος θεότης, Πάτερ Υἱὲ καὶ Πνεῦμα, πρεσβείαις τοῦ Προφήτου, ἐλέησον οὓς ἔπλασας.
Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Πάντες οἱ γηγενεῖς, προσδράμωμεν προθύμως, μετὰ τῶν Ἀσωμάτων, κηδεῦσαι τὴν τεκοῦσα, τὸν Ποιητὴν τῆς κτίσεως.
 
Νῦν ἀπολύεις, Τρισάγιον, Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Ἐκ στείρας ἐβλάστησας δικαιοσύνης καρπός, προφαίνων τὴν μέλλουσαν εὐεργεσίαν ἡμῖν, Σαμουὴλ θεσπέσιε· ὅθεν ἱερατεύσας, παιδιόθεν Κυρίῳ, ἔχρισας ὡς Προφήτης, βασιλεῖς θείω μύρῳ. Καὶ νῦν τῶν σὲ εὐφημούντων, μάκαρ μνημόνευε.
Δόξα. Καὶ νῦν. Τῆς ἑορτῆς.
Ἐν τῇ Γεννήσει τὴν παρθενίαν ἐφύλαξας, ἐν τῇ Κοιμήσει τὸν κόσμον οὐ κατέλιπες Θεοτόκε. Μετέστης πρὸς τὴν ζωήν, Μήτηρ ὑπάρχουσα τῆς Ζωῆς, καὶ ταῖς πρεσβείαις ταῖς Σαῖς λυτρουμένη, ἐκ θανάτου τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
 
Ἀπόλυσις.
 
ΜΕΓΑΣ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ
Εὐλογήσαντος τοῦ Ἱερέως ὁ Προοιμιακός καὶ τό Μακάριος ἀνήρ. Εἰς δὲ τό Κύριε ἐκέκραξα ἱστῶμεν στίχους στ’ καὶ ψάλλομεν Στιχηρὰ Προσόμοια γ’ τῆς Ἑορτῆς. Ἦχος πλ. α'. Χαίροις ἀσκητικῶν
Ὅτε ὁ δι’ ἡμᾶς καθ' ἡμᾶς, ἐκ τῶν πανάγνων Σου αἱμάτων γενόμενος, ἐκ κόσμου Σε μεταστῆσαι, καὶ πρὸς Αὐτὸν ὡς ἁγνήν, προσλαβέσθαι ξένως ἐπευδόκησεν, Αὐτοῦ ἀπεσύναξε, τοὺς ἰδίους κηδεῦσαί Σε, διὰ νεφέλης, ὀπαδοὺς Τούτου νεύματι, παραστήσας Σοι, εἰς τιμὴν τῆς ἐξόδου Σου· οἵτινες θεασάμενοι, τῆς χάριτος ἔμπλεοι, γεγενημένοι Παρθένε, Σὲ ἱερῶς προσεκύνησαν, πιστῶς ἐκβοῶντες, χαῖρε κόσμῳ ἡ τεκοῦσα τὸ μέγα ἔλεος.
Πόθεν τὸ ἐπιγνῶναι ὑμᾶς, τὴν ἐκ τοῦ σώματός μου ἔξοδον, ἔφησεν, ἡ πάναγνος Θεοτόκος, τοῖς ἱεροῖς Μαθηταῖς, τὶ τὸ ξένον τοῦτο, τέκνα θέαμα; Οἱ δὲ ἄφνω ἔφησαν, ἐν νεφέλαις ἐπήρθημεν, καὶ καθὼς βλέπεις, τῇ σκηνή Σου ἐπέστημεν, προσκυνῆσαί Σε, ὥσπερ θρόνον πυρίμορφον, βλέψαι τε Σοῦ τὴν ἔνδοξον, καὶ θείαν Μετάστασιν, καὶ ταῖς παλάμαις κηδεῦσαι, τὸ θεοδόχον Σου σκήνωμα, σκηνὴ Παναγία, δι’ ἧς εὔρατο ὁ κόσμος τὸ μέγα ἔλεος.
Κλίνην περιεστῶτες τὴν Σήν, οἱ Μαθηταὶ τοῦ Λυτρωτοῦ, καὶ προπέμποντες, πρὸς τάφον φύσεως νόμῳ, Σὲ Παναγία ἁγνή, ἐξοδίους ὕμνους προσεφώνουν Σοι· Σεμνὴ χαῖρε, λέγοντες, τοῦ Θεοῦ τὸ παλάτιον· χαῖρε ἑτοίμη, τῶν ἀνθρώπων βοήθεια· χαῖρε ὄχημα, καθαρὸν τῆς θεότητος. Ἄπιθι καὶ μετάβαινε, πρὸς ὄρη αἰώνια, σκήνωμα δόξης πρὸς θεῖα, νῦν κατασκήνου σκηνώματα, πιστοῖς αἰτουμένη, τὴν ἀνέκλειπτον εἰρήνην καὶ μέγα ἔλεος. 
Καὶ γ’ Στιχηρὰ τοῦ Προφήτου. Ἦχος δ'. Ἔδωκας σημείωσιν.
Δῶρον εὐαπόδεκτον, ἐκ μητρικῶν σε ἀνέθετο, ἀγκαλῶν ἡ κυήσασα, εὐχῆς γονιμώτατον, Σαμουὴλ καρπὸν σε, προσκληρωσαμένη, καὶ ἀποδοῦσα τῷ Θεῷ, τῷ εὐεργέτῃ καθάπερ ηὔξατο· διὸ σοι ἀνεπαύσατο, χάρις τοῦ Πνεύματος ἔνδοξε, ἀκακίᾳ συναύξοντι, καὶ φρονήσει ἐμπρέποντι. 
Χρῖσμα ἱερώτατον, ὡς Ἱερεὺς περικείμενος, καὶ Προφήτης δεικνύμενος, προβλέπεις τὰ ἔμπροσθεν· καὶ προστάξει θείᾳ, χρίεις βασιλέας, καὶ τὰ ἐσόμενα δηλοῖς, κρίνων δικαίως Ἰσραηλίτην λαόν, ἀπαύστως παραβαίνοντα, καὶ τοῦ Θεοῦ μακρυνόμενον, Σαμουὴλ ἀξιάγαστε, θεοφόρε πανόλβιε. 
Νῦν οὐκ ἐν αἰνίγμασιν, οὐδὲ σκιαῖς ὡς τὸ πρότερον, πρὸς δὲ πρόσωπον πρόσωπον, ὁρᾷς ὃ ἐπόθησας, τῆς σαρκὸς τὸν γνόφον, καὶ τὴν βαρύτητα, ὑπεξελθὼν καὶ οὐρανούς, περιπολεύων καὶ ἀγαλλόμενος, Προφῆτα πανσεβάσμιε, τῶν Προφητῶν ἰσοστάσιε, τῶν Δικαίων συνόμιλε, τῶν Ἀγγέλων συμμέτοχε. 
Δόξα. Ἦχος πλ. β΄.
Σήμερον ἡμέρα ἑόρτιος, καὶ ἔαρ πανευφρόσυνον, τοῖς πέρασιν ἐπέφανε, Σαμουὴλ τοῦ βλέποντος, ἡ φωταυγὴς πανήγυρις. Δεῦτε οὖν φιλέορτοι, ἱερῶς ἀγαλλόμενοι, αὐτῷ ἀναβοήσωμεν· χαίροις, ὁ ἐξ ἀγκάλων μητρικῶν, δοθείς δοτὸς τῷ  Θεῷ, ὡς εὐχῆς γονιμώτατος, καρπὸς ἀειμακάριστε· χαίροις, ὁ λειτουργήσας τῷ προσώπῳ ἀμέμπτως τοῦ Θεοῦ, χρῖσμα ἅγιον περικείμενος, ὡς Ἀαρὼν ὁ Ἱερεὺς παναοίδιμε· χαίροις, ὁ ἐλαίῳ τῆς χρίσεως, χρίσας βασιλεῖς, καὶ Ἰσραὴλ διαγγείλας, τὸν Νόμον ὃν πεπίστευσαι. Ἀλλ’ ὡς τῷ τῆς θεότητος θρόνῳ, Προφῆτα παριστάμενος, ἱκέτευε ἐκτενῶς, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
Καὶ νῦν. Τῆς Ἑορτῆς.
Τῇ ἀθανάτῳ Σου Κοιμήσει, Θεοτόκε Μήτηρ τῆς ζωῆς, νεφέλαι τοὺς Ἀποστόλους, αἰθερίους διήρπαζον, καὶ κοσμικῶς διεσπαρμένους, ὁμοχώρους παρέστησαν τῷ ἀχράντῳ Σου σώματι, οἳ καὶ κηδεύσαντες σεπτῶς, τὴν φωνὴν τοῦ Γαβριήλ, μελῳδοῦντες ἀνεβόων· χαῖρε Κεχαριτωμένη, Παρθένε Μήτηρ ἀνύμφευτε, ὁ Κύριος μετὰ Σοῦ. Μεθ᾽ὧν ὡς Υἱόν Σου καὶ Θεὸν ἡμῶν, ἱκέτευε σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν. 
 
Εἴσοδος, Φῶς ἱλαρόν, Προκείμενον τῆς ἡμέρας, Ἀναγνώσματα.
Βασιλειῶν Α΄ τὸ Ἀνάγνωσμα (Κεφ. α΄ 1-20).
Ἂνθρωπος ἦν ἐξ Ἀρμαθαὶμ Σιφά, ἐξ ὄρους Ἐφραίμ, καὶ ὄνομα αὐτῷ Ἑλκανὰ, υἱὸς Ἱερεμεὴλ, υἱοῦ Ἠλιοὺ, υἱοῦ Θοκὲ, ἐν Νασὶβ Ἐφραίμ. Καὶ τούτῳ δύο γυναῖκες· ὄνομα τῇ μιᾷ Ἂννα καὶ ὄνομα τῇ δευτέρᾳ Φεννάνα· καὶ ἦν τῇ Φεννάνᾳ παιδία, καὶ τῇ Ἂννᾳ οὐκ ἦν παιδίον. Καὶ ἀνέβαινεν ὁ ἄνθρωπος ἐξ ἡμερῶν εἰς ἡμέρας ἐκ πόλεως αὐτοῦ ἐξ Ἀρμαθαὶμ, προσκυνεῖν καὶ θύειν Κυρίῳ τῷ Θεῷ Σαβαὼθ εἰς Σηλώ· καὶ ἐκεῖ Ἡλὶ καὶ οἱ δύο υἱοὶ αὐτοῦ Ὀφνὶ καὶ Φινεὲς, Ἱερεῖς τοῦ Κυρίου. Καὶ ἐγενήθη ἡμέρα καὶ ἔθυσεν Ἑλκανὰ καὶ ἔδωκε τῇ Φεννάνᾳ, γυναικὶ αὐτοῦ, καὶ τοῖς υἱοῖς αὐτῆς μερίδας· καὶ τῇ Ἂννᾳ ἔδωκε μερίδα μίαν, ὅτι οὐκ ἦν αὐτῇ παιδίον, πλὴν ὅτι τὴν Ἂνναν ἠγάπα Ἑλκανὰ ὑπὲρ ταύτην. Καὶ Κύριος ἀπέκλεισε τὰ περὶ τὴν μήτραν αὐτῆς, ὅτι οὐκ ἔδωκεν αὐτῇ Κύριος παιδίον κατὰ τὴν θλῖψιν αὐτῆς καὶ κατὰ τὴν ἀθυμίαν τῆς θλίψεως αὐτῆς καὶ ἠθύμει διὰ τοῦτο, ὅτι συνέκλεισε Κύριος τὰ περὶ τὴν μήτραν αὐτῆς, τοῦ μὴ δοῦναι αὐτῇ παιδίον. Οὕτως ἐποίει ἐνιαυτὸν κατ᾿ ἐνιαυτόν, ἐν τῷ ἀναβαίνειν αὐτὴν εἰς οἶκον Κυρίου· καὶ ἠθύμει καὶ ἔκλαιε καὶ οὐκ ἤσθιε. Καὶ εἶπεν αὐτῇ Ἑλκανὰ ὁ ἀνὴρ αὐτῆς· Ἂννα. Καὶ εἶπεν αὐτῷ· ἰδοὺ ἐγώ, κύριε. Καί εἶπεν αὐτῇ· τί ἔστι σοι, ὅτι κλαίεις; Καὶ ἱνατί οὐκ ἐσθίεις; Καὶ ἱνατί τύπτει σε ἡ καρδία σου; Οὐκ ἀγαθὸς ἐγώ σοι ὑπὲρ δέκα τέκνα; Καὶ ἀνέστη Ἂννα μετὰ τὸ φαγεῖν αὐτοὺς ἐν Σηλὼ καὶ κατέστη ἐνώπιον Κυρίου, καὶ Ἡλὶ ὁ Ἱερεὺς ἐκάθητο ἐπὶ τοῦ δίφρου ἐπὶ τῶν φλιῶν ναοῦ Κυρίου. Καὶ αὐτὴ κατώδυνος ψυχῇ καὶ προσηύξατο πρὸς Κύριον καὶ κλαίουσα ἔκλαυσε καὶ ηὔξατο εὐχὴν Κυρίῳ λέγουσα· Ἀδωναΐ Κύριε Ἐλωὲ Σαβαώθ, ἐὰν ἐπιβλέπων ἐπιβλέψῃς ἐπὶ τὴν ταπείνωσιν τῆς δούλης σου καὶ μνησθῇς μου καὶ δῷς τῇ δούλῃ σου σπέρμα ἀνδρῶν καὶ δώσω αὐτὸν ἐνώπιόν σου δοτὸν ἕως ἡμέρας θανάτου αὐτοῦ· καὶ οἶνον καὶ μέθυσμα οὐ πίεται καὶ σίδηρος οὐκ ἀναβήσεται ἐπὶ τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ. Καὶ ἐγενήθη ὅτε ἐπλήθυνε προσευχομένη ἐνώπιον Κυρίου καὶ Ἡλὶ ὁ Ἱερεὺς ἐφύλαξε τὸ στόμα αὐτῆς· καὶ αὕτη ἐλάλει ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτῆς καὶ τὰ χείλη αὐτῆς ἐκινεῖτο καὶ φωνὴ αὐτῆς οὐκ ἠκούετο· καὶ ἐλογίσατο αὐτὴ Ἡλὶ εἰς μεθύουσαν. Καὶ εἶπεν αὐτῇ τὸ παιδάριον Ἡλί· ἕως πότε μεθυσθήσῃ; Περιελοῦ τὸν οἶνόν σου καὶ πορεύου ἐκ προσώπου Κυρίου. Καὶ ἀπεκρίθη Ἂννα καὶ εἶπεν· οὐχί, κύριε· γυνή, ᾗ σκληρὰ ἡμέρα, ἐγώ εἰμι καὶ οἶνον καὶ μέθυσμα οὐ πέπωκα καὶ ἐκχέω τὴν ψυχήν μου ἐνώπιον Κυρίου· μὴ δῷς τὴν δούλην σου εἰς θυγατέρα λοιμήν, ὅτι ἐκ πλήθους ἀδολεσχίας μου ἐκτέτακα ἕως νῦν. Καὶ ἀπεκρίθη Ἡλὶ καὶ εἶπεν αὐτῇ· πορεύου εἰς εἰρήνην· ὁ Θεὸς Ἰσραὴλ δώῃ σοι πᾶν αἴτημά σου, ὃ ᾐτήσω παρ᾿ Αὐτοῦ. Καὶ εἶπεν· εὗρεν ἡ δούλη σου χάριν ἐν ὀφθαλμοῖς σου. Καὶ ἐπορεύθη ἡ γυνὴ εἰς τὴν ὁδὸν αὐτῆς καὶ εἰσῆλθεν εἰς τὸ κατάλυμα αὐτῆς καὶ ἔφαγε μετὰ τοῦ ἀνδρὸς αὐτῆς καὶ ἔπιε, καὶ τὸ πρόσωπον αὐτῆς οὐ συνέπεσεν ἔτι. Καὶ ὀρθρίζουσι τὸ πρωΐ καὶ προσκυνοῦσι τῷ Κυρίῳ καὶ πορεύονται τὴν ὁδὸν αὐτῶν. Καὶ εἰσῆλθεν Ἑλκανὰ εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ Ἀρμαθαὶμ καὶ ἔγνω τὴν Ἂνναν γυναῖκα αὐτοῦ καὶ ἐμνήσθη αὐτῆς Κύριος καὶ συνέλαβε. Καὶ ἐγενήθη τῷ καιρῷ τῶν ἡμερῶν καὶ ἔτεκεν υἱόν· καὶ ἐκάλεσε τὸ ὄνομα αὐτοῦ Σαμουὴλ καὶ εἶπεν· ὅτι παρὰ Κυρίου Θεοῦ Σαβαὼθ ᾐτησάμην αὐτόν.
Βασιλειῶν Α΄ τὸ Ἀνάγνωσμα (Κεφ. α΄ 21-28, β΄ 1-11).
Καὶ ἀνέβη ὁ ἄνθρωπος Ἑλκανὰ καὶ πᾶς ὁ οἶκος αὐτοῦ θῦσαι ἐν Σηλὼμ, τὴν θυσίαν τῶν ἡμερῶν καὶ τὰς εὐχὰς αὐτοῦ καὶ πάσας τὰς δεκάτας τῆς γῆς αὐτοῦ· καὶ Ἂννα οὐκ ἀνέβη μετ᾿ αὐτοῦ, ὅτι εἶπε τῷ ἀνδρὶ αὐτῆς· ἕως τοῦ ἀναβῆναι τὸ παιδάριον, ἐὰν ἀπογαλακτίσω αὐτό, καὶ ὀφθήσεται τῷ προσώπῳ Κυρίου καὶ καθήσεται ἕως αἰῶνος ἐκεῖ. Καὶ εἶπεν αὐτῇ Ἑλκανὰ ὁ ἀνὴρ αὐτῆς· ποίει τὸ ἀγαθὸν ἐν ὀφθαλμοῖς σου, κάθου ἕως ἂν ἀπογαλακτίσῃς αὐτό· ἀλλὰ στήσαι Κύριος τὸ ἐξελθὸν ἐκ τοῦ στόματός σου. Καὶ ἐκάθισεν ἡ γυνὴ καὶ ἐθήλασε τὸν υἱὸν αὐτῆς, ἕως ἂν ἀπογαλακτίσῃ αὐτόν. Καὶ ἀνέβη μετ᾿ αὐτοῦ εἰς Σηλὼμ, ἐν μόσχῳ τριετίζοντι καὶ ἄρτοις καὶ οἰφὶ σεμιδάλεως καὶ νέβελ οἴνου καὶ εἰσῆλθεν εἰς οἶκον Κυρίου ἐν Σηλώμ καὶ τὸ παιδάριον μετ᾿ αὐτῶν. Καὶ προσήγαγον ἐνώπιον Κυρίου καὶ ἔσφαξεν ὁ πατὴρ αὐτοῦ τὴν θυσίαν, ἣν ἐποίει ἐξ ἡμερῶν εἰς ἡμέρας τῷ Κυρίῳ, καὶ προσήγαγε τὸ παιδάριον καὶ ἔσφαξε τὸν μόσχον. Καὶ προσήγαγεν Ἂννα ἡ μήτηρ τοῦ παιδίου πρὸς Ἡλὶ καὶ εἶπεν· ἐν ἐμοί, κύριε· ζῇ ἡ ψυχή σου, ἐγὼ ἡ γυνὴ ἡ καταστᾶσα ἐνώπιόν σου μετὰ σοῦ ἐν τῷ προσεύξασθαι πρὸς Κύριον· ὑπὲρ τοῦ παιδαρίου τούτου προσηυξάμην καὶ ἔδωκέ μοι Κύριος τὸ αἴτημά μου, ὃ ᾐτησάμην παρ᾿ Αὐτοῦ· κἀγὼ κιχρῶ αὐτὸν τῷ Κυρίῳ πάσας τὰς ἡμέρας, ἃς ζῇ αὐτός, χρῆσιν τῷ Κυρίῳ. Καὶ εἶπεν. Ἐστερεώθη ἡ καρδία μου ἐν Κυρίῳ, ὑψώθη κέρας μου ἐν Θεῷ μου· ἐπλατύνθη ἐπ᾿ ἐχθρούς μου τὸ στόμα μου, εὐφράνθην ἐν σωτηρίᾳ σου. Ὅτι οὐκ ἔστιν ἅγιος ὡς Κύριος, καὶ οὐκ ἔστι δίκαιος ὡς ὁ Θεὸς ἡμῶν· οὐκ ἔστιν ἅγιος πλήν Σου. Μὴ καυχᾶσθε, καὶ μὴ λαλεῖτε ὑψηλά, μὴ ἐξελθέτω μεγαλορρημοσύνη ἐκ τοῦ στόματος ὑμῶν, ὅτι Θεὸς γνώσεων Κύριος καὶ Θεὸς ἑτοιμάζων ἐπιτηδεύματα αὐτοῦ. Τόξον δυνατῶν ἠσθένησε, καὶ ἀσθενοῦντες περιεζώσαντο δύναμιν· πλήρεις ἄρτων ἠλαττώθησαν, καὶ οἱ πεινῶντες παρῆκαν γῆν· ὅτι στεῖρα ἔτεκεν ἑπτά, καὶ ἡ πολλὴ ἐν τέκνοις ἠσθένησε. Κύριος θανατοῖ καὶ ζωογονεῖ, κατάγει εἰς ᾅδου καὶ ἀνάγει· Κύριος πτωχίζει καὶ πλουτίζει, ταπεινοῖ καὶ ἀνυψοῖ. Ἀνιστᾷ ἀπὸ γῆς πένητα καὶ ἀπὸ κοπρίας ἐγείρει πτωχὸν, καθίσαι μετὰ δυναστῶν λαοῦ καὶ θρόνον δόξης κατακληρονομῶν αὐτοῖς. Διδοὺς εὐχὴν τῷ εὐχομένῳ καὶ εὐλόγησεν ἔτη δικαίου· ὅτι οὐκ ἐν ἰσχύϊ δυνατὸς ἀνήρ, Κύριος ἀσθενῆ ποιήσει ἀντίδικον αὐτοῦ, Κύριος ἅγιος. Μὴ καυχάσθω ὁ φρόνιμος ἐν τῇ φρονήσει αὐτοῦ καὶ μὴ καυχάσθω ὁ δυνατὸς ἐν τῇ δυνάμει αὐτοῦ καὶ μὴ καυχάσθω ὁ πλούσιος ἐν τῷ πλούτῳ αὐτοῦ, ἀλλ᾿ ἐν τούτῳ καυχάσθω ὁ καυχώμενος, συνιεῖν καὶ γινώσκειν τὸν Κύριον καὶ ποιεῖν κρίμα καὶ δικαιοσύνην ἐν μέσῳ τῆς γῆς. Κύριος ἀνέβη εἰς οὐρανοὺς καὶ ἐβρόντησεν, Αὐτὸς κρινεῖ ἄκρα γῆς καὶ δίδωσιν ἰσχὺν τοῖς βασιλεῦσιν ἡμῶν καὶ ὑψώσει κέρας χριστοῦ Αὐτοῦ. Καὶ κατέλιπεν αὐτὸν ἐκεῖ ἐνώπιον Κυρίου καὶ ἀπῆλθεν εἰς Ἀρμαθαίμ, καὶ τὸ παιδάριον ἦν λειτουργῶν τῷ προσώπῳ Κυρίου ἐνώπιον Ἡλὶ τοῦ Ἱερέως.
Σοφίας Σολομῶντος τὸ Ἀνάγνωσμα  (Κεφ. ζ′ 7).
Δίκαιος, ἐὰν φθάσῃ τελευτῆσαι, ἐν ἀναπαύσει ἔσται. Γῆρας γὰρ τίμιον οὐ τὸ πολυχρόνιον, οὐδὲ ἀριθμῷ ἐτῶν μεμέτρηται. Πολιὰ δέ ἐστι φρόνησις ἀνθρώποις καὶ ἡλικία γήρως βίος ἀκηλίδωτος. Εὐάρεστος Θεῷ γενόμενος, ἠγαπήθη· καὶ ζῶν μεταξὺ ἁμαρτωλῶν, μετετέθη. Ἡρπάγη, μὴ κακία ἀλλάξῃ σύνεσιν αὐτοῦ ἢ δόλος ἀπατήσῃ ψυχὴν αὐτοῦ· βασκανία γὰρ φαυλότητος ἀμαυροῖ τὰ καλά καὶ ῥεμβασμὸς ἐπιθυμίας μεταλλεύει νοῦν ἄκακον. Τελειωθεὶς ἐν ὀλίγῳ, ἐπλήρωσε χρόνους μακρούς· ἀρεστὴ γὰρ ἦν Κυρίῳ ἡ ψυχὴ αὐτοῦ· διὰ τοῦτο ἔσπευσεν ἐκ μέσου πονηρίας. Οἱ δὲ λαοὶ ἰδόντες καὶ μὴ νοήσαντες, μηδὲ θέντες ἐπὶ διανοίᾳ τὸ τοιοῦτον, ὅτι χάρις καὶ ἔλεος ἐν τοῖς Ὁσίοις Αὐτοῦ, καὶ ἐπισκοπὴ ἐν τοῖς ἐκλεκτοῖς Αὐτοῦ.  
 
Εἰς τήν Λιτήν, Ἰδιόμελα. Ἦχος α΄.
Σαμουὴλ ὁ θαυμάσιος, ὁ ἐν Προφήταις ὑπέρτιμος, καὶ τῶν Δικαίων ἀστὴρ φαεινός, ἡμᾶς συγκαλεῖ ὦ φιλέορτοι, πνευματικὴν πρὸς ἑστίασιν σήμερον. Δεῦτε οὖν ἀδελφοί, μυστικῶς εὐωχηθῶμεν, αὐτῷ ἀνακραυγάζοντες· χαίροις, ὁ πρὸ συλλήψεως Θεῷ ἀνατεθείς, καὶ λατρεύσας Αὐτῷ, κατὰ τὴν τάξιν Ἀαρών· χαίροις, ὁ ἐλαίῳ τῆς χρίσεως χρίσας βασιλεῖς, ὡς Ἱερεὺς καὶ Προφήτης, ἀμέμπτῳ βίῳ σεμνυνόμενος. Πρέσβευε οὖν μακάριε, ἀκαταπαύστως τῷ Θεῷ ὑπὲρ ἡμῶν, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
Ἦχος β΄.
Ἐκ στειρευούσης γαστρός, πανάγιος ἐβλάστησας καρπός, θεομακάριστε Σαμουήλ, τῷ Νόμῳ τῷ ἁγίῳ ἢ γάλακτι τραφείς· ἁγίαν δὲ ἐν κόσμῳ, πολιτευσάμενος ζωήν, τῷ ἁγίῳ παρίστασαι Θεῷ, πρεσβεύων Αὐτῷ ἐκτενῶς, ἐλεηθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
Ὁ αὐτός.
Ἀκτῖσι τοῦ Πνεύματος, μυστικῶς αὐγαζόμενος, ὡς ἐνεστῶτα τὰ πόῤῥω προεῖπας, πρὸς λαοῦ σου παιδαγωγίαν· βασιλέα δὲ παρανομοῦντα ἀναιδῶς, εὐθαρσῶς θεομάκαρ διήλεγξας, καὶ ἀντ’ αὐτοῦ ἄλλον ἔχρισας, καθυπείκων τῷ θείῳ θελήματι· ὅθεν ἐν πάσαις ταῖς ἡμέραις σου φανείς, τοῦ Νόμου ἀπόρθητος, στῦλος ἀκλινής, τῶν ἀπ’ αἰῶνος Δικαίων σε τοῖς δήμοις, ὁ τοῦ Νόμου δοτὴρ συνηρίθμησεν. Αὐτὸν οὖν ἱκέτευε ἐκτενῶς, Προφῆτα Σαμουὴλ πανσεβάσμιε, τὴν εἰρήνην τῷ κόσμῳ δωρήσασθαι, καὶ ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν τὸ μέγα ἔλεος.
Ἦχος δ΄.
Δαυϊτικῶς σήμερον πιστοί, τὸν θεηγόρον Προφήτην, τοῦ Κυρίου ἐν ὕμνοις αἰνέσωμεν· τὸ χωρητικὸν τοῦ Πνεύματος δοχεῖον, δι’ ἀρετῶν ἐργασίας καὶ καθαρότητος· τὸν κατὰ Νόμον λειτουργήσαντα πρὸ προσώπου Κυρίου, καὶ χρίσαντα ἐλαίῳ τῆς χρίσεως, βασιλεῖς προστάξει τῇ ἄνωθεν· τὸν ἀντιλήπτορα τῶν ψυχῶν ἡμῶν, καὶ μέγιστον ἐν κινδύνοις· τῶν πιστῶν προασπιστήν, οὕτως κραυγάζοντες· ὁ διὰ τῶν Προφητῶν Σου λαλήσας Θεός, Παντοδύναμε Κύριε δόξα Σοι.
Ὁ αὐτός.
Τὴν ἀαρωνίτιδα στολὴν περικείμενος, ὁ ἐκ κοιλίας μητρικῆς ἀφορισθείς, Σαμουὴλ Προφῆτα μακάριε, τὰς νομικὰς τῷ Κυρίῳ θυσίας, ὡς Ἄγγελος ἀμέμπτως προσήνεγκας, προτυπῶν τὴν θυσίαν σκιωδῶς, τοῦ ἐνανθρωπήσαντος Λόγου τοῦ Πατρός. Αὐτῷ νῦν ἐν οὐρανοῖς, χαρμονικῶς σὺν τοῖς Δικαίοις, ὡς τῆς οἰκονομίας Αὐτοῦ διάκονος παριστάμενος, μνημόνευε ἀπαύστως τῶν πιστῶς, ἐπιτελούντων τὴν μνήμην σου.
Δόξα. Ἦχος πλ. δ΄.
Ὡς συνέσεως πλήρης πνευματικῆς, καὶ σοφίας παρὰ Θεοῦ ἀληθοῦς, τῶν ἐσομένων τὴν γνῶσιν ἐμυήθης, Σαμουὴλ Προφῆτα παμμακάριστε· ὅθεν τῷ Σαοὺλ παρανομοῦντι ἀναιδῶς, τὴν τοῦ Πνεύματος στέρησιν σαφῶς προεῖπας, εἲ τῇ κακίᾳ ἐμμένειν, καὶ παραβαίνειν Νόμου προστάγματα· καὶ μὴ συνετισθέντος αὐτοῦ, βασιλέα ἀντ’ αὐτοῦ ἄλλον ἔχρισας, Δαυΐδ τὸν ἐν υἱοῖς Ἰεσσαὶ ἐκλεκτόν, ὡς εὐπειθὴς τῷ θείῳ κελεύσματι. Τηρήσας δὲ τὸν Νόμον, ἐν πάσαις ταῖς ἡμέραις σου πιστῶς, καὶ διαγγείλας τῷ λαῷ τοῦ Ἰσραήλ, Θεοῦ τὸ δικαίωμα, μετὰ τῶν Δικαίων Αὐτῷ νῦν παρίστασαι, πρεσβεύων ἐκτενῶς, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν
Καὶ νῦν. Τῆς Ἑορτῆς.
Παρθενικαὶ χορεῖαι σήμερον, μυστικῶς τῇ κλίνῃ τῆς Παρθένου καὶ Μητρός, κύκλῳ παρίστανται, καὶ ψυχαὶ δικαίων περιϊπτάμεναι, τὴν Βασιλίδα γεραίρουσιν· αἱ μέν, ὡς προῖκα τὴν παρθενίαν, ἀντὶ μύρου κομίζουσαι· αἱ δέ, τὴν ἄϋλον ὑμνῳδίαν, τὰ τῆς ἀρετῆς προσάγουσαι· πρέπει γὰρ τῇ Μητρὶ τοῦ Θεοῦ, ὡς Βασιλίδα, ταῖς βασιλικαῖς τῶν ἀρετῶν δορυφορεῖσθαι λαμπροφορίαις. Αἷς καὶ ἡμεῖς, βίον καθαρὸν συνεισενεγκόντες, ἐξέλθωμεν πρὸς κηδείαν, τῆς ὄντως Μητρὸς τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, ὕμνοις καὶ ᾠδαῖς πνευματικαῖς, Αὐτὴν συμφώνως μακαρίζοντες.
 
Εἰς τὸν Στίχον. Ἦχος δ΄. Ὁ ἐξ Ὑψίστου κληθείς.
Ὁ ἐκ κοιλίας μητρὸς ἡγιασμένος, τῆς στείρας τὸ βλάστημα τὸ ἱερώτατον, ὁ ἐν Προφήταις θαυμάσιος, ἀνευφημείσθω, καὶ γεραιρέσθω σήμερον ᾄσμασιν· αὐτοῦ γὰρ ἐπέφανε, μνήμη ἡ εὔσημος, ὡς ἑωσφόρος ὑπέρφωτος, τῆς Ἐκκλησίας, φωταγωγοῦσα φαιδρῶς τὸ πλήρωμα, καὶ διαλύουσα τὴν ζόφωσιν, τῶν παθῶν τῆς σαρκὸς τὴν καχέσπερον, μυστικαῖς λαμπηδόσι, τῆς ἐξ ὕψους θείας χάριτος.
Στ. Μὴ ἅπτεσθε τῶν χριστῶν μου καὶ ἐν τοῖς Προφήταις μου μὴ πονηρεύεσθε.
Ἐντεθραμμένος τοῖς κρίμασι τοῦ Νόμου, Προφῆτα μακάριε, ἐν παῤῥησίᾳ πολλῇ, τὸ τοῦ Κυρίου δικαίωμα, εὐσήμῳ γλώττῃ, Ἰσραηλίτῃ λαῷ διήγγειλας· στολῇ δὲ θεσπέσιε, ἀαρωνίτιδι, κεκοσμημένος προσήνεγκας, τὰς κατὰ Νόμον, Θεῷ θυσίας καθάπερ Ἄγγελος· ὅθεν ἀξίως τὸ διάδημα, τῆς ζωῆς ὑπεδέξω τὸ ἄφθαρτον, Σαμουὴλ καὶ παρέστης, ἐν ὑψίστοις τῷ Παντάνακτι.
Στ. Σὺ Ἱερεὺς εἰς τὸν αἰῶνα, κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδέκ.
Ὑπερφυεῖ βιοτῇ εὐαρεστήσας, Προφῆτα σεβάσμιε, τὸν Ἀκατάληπτον, ἤρθης πρὸς πόλιν τὴν μένουσαν, εἰς τοὺς αἰῶνας, καὶ δόξαν εὗρες τὴν ἀτελεύτητον· ἐντεῦθεν θεούμενος, καὶ ἐνηδόμενος, τῇ θεωρίᾳ τοῦ κρείττονος, ταῖς δραστικαῖς σου, πρὸς τὸν Φιλάνθρωπον παρακλήσεσιν, ἀπὸ κινδύνων καὶ κακώσεων, Σαμουὴλ πολυτρόπων διάσωσον, τοὺς προστρέχοντας πίστει, τῇ ἁγίᾳ ἀντιλήψει σου.
Δόξα. Ἦχος δ΄.
Δεῦτε πάντες οἱ πιστοί, εὐλαβῶς τὴν μνήμην τελέσωμεν, Σαμουὴλ τοῦ θείου Προφήτου, χαρμονικῶς κραυγάζοντες· πολυεύσπλαγχνε Κύριε, ὁ διὰ τῶν ἁγίων Σου Προφητῶν, πολυμερῶς πάλαι λαλήσας, καὶ δι’ αὐτῶν προαγορεύσας, τῆς οἰκονομίας Σου τὸ μέγα μυστήριον, παράσχου ἡμῖν ταῖς μεσιτείαις αὐτῶν, ἱλασμὸν ἁμαρτιῶν καὶ τὸ μέγα ἔλεος ὡς Φιλάνθρωπος.
Καὶ νῦν. Τῆς Ἑορτῆς.
Τὴν πάνσεπτόν Σου Κοίμησιν, Παναγία Παρθένε ἁγνή, τῶν Ἀγγέλων τὰ πλήθη ἐν οὐρανῷ, καὶ ἀνθρώπων τὸ γένος ἐπὶ τῆς γῆς μακαρίζομεν, ὅτι Μήτηρ γέγονας τοῦ ποιητοῦ τῶν ἁπάντων Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ. Αὐτὸν ἱκετεύουσα, ὑπὲρ ἡμῶν μὴ παύσῃ δεόμεθα, τῶν εἰς Σὲ μετὰ Θεόν, τὰς ἐλπίδας θεμένων, Θεοτόκε Πανύμνητε, καὶ Ἀπειρόγαμε.
 
Νῦν ἀπολύεις, Τρισάγιον, Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Ἐκ στείρας ἐβλάστησας δικαιοσύνης καρπός, προφαίνων τὴν μέλλουσαν εὐεργεσίαν ἡμῖν, Σαμουὴλ θεσπέσιε· ὅθεν ἱερατεύσας, παιδιόθεν Κυρίῳ, ἔχρισας ὡς Προφήτης, βασιλεῖς θείω μύρῳ. Καὶ νῦν τῶν σὲ εὐφημούντων, μάκαρ μνημόνευε.
Δόξα. Καὶ νῦν. Τῆς ἑορτῆς.
Ἐν τῇ Γεννήσει τὴν παρθενίαν ἐφύλαξας, ἐν τῇ Κοιμήσει τὸν κόσμον οὐ κατέλιπες Θεοτόκε. Μετέστης πρὸς τὴν ζωήν, Μήτηρ ὑπάρχουσα τῆς Ζωῆς, καὶ ταῖς πρεσβείαις ταῖς Σαῖς λυτρουμένη, ἐκ θανάτου τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
 
Ἀπόλυσις.
 
ΟΡΘΡΟΣ
 
Μετὰ τὴν α’ Στιχολογίαν, Κάθισμα. Ἦχος α΄. Τὸν τάφον Σου, Σωτήρ.
Ὡς ἄστρον φαεινόν, τῇ Χριστοῦ Ἐκκλησίᾳ, ἐπέστη Σαμουήλ, ἡ ἁγία σου μνήμη, ἀκτῖσι θείας χάριτος, μυστικῶς καταυγάζουσα, τοὺς ὑμνοῦντάς σου, τὰς ἱερὰς ἀριστείας, δι’ ὧν ὄνομα, ἐπὶ τῆς γῆς τοῦ Κυρίου, μεγάλως ἐδόξασας.
Δόξα.
Καρπόν σε Σαμουήλ, ὁ Θεὸς ἀκαρπίας, ἀνέδειξεν εὐχήν, τῆς μητρός σου πληρώσας· διὸ καθικετεύω σε, ἐκτενῶς Αὐτῷ πρέσβευε, τῆς καρδίας μου, τὴν νοητὴν ἀκαρπίαν, καὶ τὴν στείρωσιν, ἐν ἀνεικάστῳ ἐλέει, τελείως ἰάσασθαι.
Καὶ νῦν. Τῆς Ἑορτῆς.
Ὁ πάντιμος χορός, τῶν σοφῶν Ἀποστόλων, ἠθροίσθη θαυμαστῶς, τοῦ κηδεῦσαι ἐνδόξως, τὸ σῶμά Σου τὸ ἄχραντον, Θεοτόκε Πανύμνητε, οἷς συνύμνησαν, καὶ τῶν Ἀγγέλων τὰ πλήθη, τὴν Μετάστασιν, τὴν Σὴν σεπτῶς εὐφημοῦντες, ἣν πίστει ἑορτάζομεν.
 
Μετὰ τὴν β’ Στιχολογίαν, Κάθισμα. Ἦχος γ΄. Τὴν ὡραιότητα.
Τὴν καθαρότητα, τῆς διανοίας σου, καὶ τὸ σεβάσμιον, τῆς πολιτείας σου, ὁ τὰς καρδίας ἐρευνῶν, νεφρούς τε πάντων ἀνθρώπων, ἐγνωκὼς ἐπώφθη σοι, ἐν νυκτὶ ἀποστέλλων σε, Σαμουὴλ ἐλέγχοντα, τὸν Σαοὺλ ἁμαρτήσαντα, καὶ κρίνοντα θεσμίοις τοῦ Νόμου, τὸν Ἰσραὴλ ἐν παῤῥησίᾳ.
Δόξα. Καὶ νῦν. Τῆς Ἑορτῆς.
Ἐν τῇ Γεννήσει Σου, σύλληψις ἄσπορος, ἐν τῇ Κοιμήσει Σου, νέκρωσις ἄφθορος, θαῦμα ἐν θαύματι διπλοῦν, συνέδραμε Θεοτόκε· πῶς γὰρ ἡ ἀπείρανδρος, βρεφοτρόφος ἁγνεύουσα; Πῶς δὲ ἡ μητρόθεος, νεκροφόρος μυρίζουσα; Διὸ σὺν τῷ Ἀγγέλῳ βοῶμέν Σοι· χαῖρε ἡ Κεχαριτωμένη.
 
Μετὰ τὸν Πολυέλεον, Κάθισμα. Ἦχος δ΄. Κατεπλάγη Ἰωσήφ.
Περικείμενος φαιδρῶς, ἀαρωνίτιδα στολήν, ἐλειτούργησας καλῶς, καὶ προσενήνοχας Θεῷ, τὰς κατὰ Νόμον θυσίαν ἐν εὐσεβείᾳ· ὅθεν σε πιστῶς, μακαρίζομεν, πάντες οἱ πιστοί, ἀνακράζοντες· ὦ Σαμουὴλ Προφῆτα θεηγόρε, Ὅν θαυμαστῶς προετύπωσας, Χριστὸν δυσώπει, ἀκαταπαύστως, σῶσαι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
Δόξα. Καὶ νῦν. Τῆς Ἑορτῆς.
Ἀναβόησον Δαυΐδ, τὶς ἡ παροῦσα ἑορτὴ; Ἣν ἀνύμνησα φησίν, ἐν τῷ βιβλίῳ τῶν Ψαλμῶν, ὡς θυγατέρα θεόπαιδα καὶ Παρθένον, μετέστησεν Αὐτήν, πρὸς τὰς ἐκεῖθεν μονάς, Χριστὸς ὁ ἐξ Αὐτῆς, ἄνευ σπορᾶς γεννηθείς· καὶ διὰ τοῦτο χαίρουσι, μητέρες καὶ θυγατέρες καὶ νύμφαι Χριστοῦ, βοῶσαι· χαῖρε, ἡ μεταστᾶσα πρὸς τὰ ἄνω Βασίλεια.
 
Εἶτα, οἱ Ἀναβαθμοί· τὸ α’ Ἀντίφωνον τοῦ δ΄ ἤχου.
Προκείμενον. Μὴ ἅπτεσθε τῶν χριστῶν μο, καὶ ἐν τοῖς Προφήταις μου μὴ πονηρεύεσθε.
Στ. Σὺ Ἱερεὺς εἰς τὸν αἰῶνα, κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδέκ.
Εὐαγγέλιον, ζήτει τῇ Τετάρτῃ τῆς ια’ ἑβδομάδος τοῦ Ματθαίου.
Ὁ Ν’ Ψαλμός.
Δόξα. Ταῖς τοῦ Σοῦ Προφήτου...
Καὶ νῦν. Ταῖς τῆς Θεοτόκου...
Ἰδιόμελον. Ἦχος πλ. β΄. Στ. Ἐλέησόν με ὁ Θεός...
Προφητῶν ταῖς χορείαις, εὐκλεῶς συναγαλλόμενος, ἐν Πρωτοτόκων ταῖς σκηναῖς, πρόσωπον πρὸς πρόσωπον, ἀμέσως καθορᾷς, Σαμουὴλ τῆς δόξης τὸν Κύριον· Ὅν ἐν αἰνίγμασι καὶ σκιαῖς, ἐν σαρκὶ ὑπάρχων ἑώρας, καὶ νομικοῖς συμβόλοις προκατήγγειλας. Αὐτὸν Προφῆτα, ἀκαταπαύστως ἱκέτευε, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
 
Εἶτα, οἱ Κανόνες· τῆς Ἑορτῆς καὶ τοῦ Προφήτου δύο.
Ὁ α’ Κανὼν τοῦ Προφήτου, οὗ ἡ ἀκροστιχίς: Τὸ τοῦ βλέποντος Σαμουὴλ μέλπω κλέος. Ἰωσήφ.
ᾨδὴ α'. Ἦχος δ'. Τριστάτας κραταιούς.
Τὴν στεῖράν μου ψυχήν, ἀρετῶν εὐτεκνίαν, ἐκβλαστάνειν σαῖς εὐχαῖς, ἀξίωσον σοφέ, στειρευούσης τὸ βλάστημα, ὅπως σου ἀνευφημήσω, τὴν φωσφόρον πανήγυριν, ἱεροῖς Σαμουὴλ μελῳδήμασιν.
Ὁ πάλαι τὴν νηδύν, διανοίξας τῆς Σάρρας, τὴν τῆς Ἄννης προσευχήν, πληροῖ περιφανῶς, καὶ τὴν ἄγονον γόνιμον, χάριτι ἀποτελέσας Σαμουὴλ ὡς ἀστέρα σε, ἐξ αὐτῆς ἀνατεῖλαι ηὐδόκησεν.
Τῇ θείᾳ ἱερῶς, συνακμάσας παμμάκαρ, διπλοΐδι τὴν ψυχήν, ἀκτῖσι μυστικαῖς ἐφωτίσθης τοῦ Πνεύματος, πᾶσαν μύησιν θεόφρον μυηθείς, καὶ ὡς Ἄγγελος, λειτουργήσας Θεῷ Παντοκράτορι.
Θεοτοκίον.
Ὁ ὢν σὺν τῷ Πατρί, ὡς Υἱὸς πρὸ αἰώνων, ἐπ’ ἐσχάτων σαρκωθείς, Υἱός Σου ἀληθῶς, ἐχρημάτισεν Ἄχραντε, ἅπαντας υἱοθετήσας, τῷ Θεῷ διὰ πίστεως, δουλωθέντας δεινῷ πολεμήτορι. 
 
Ὁ β’ Κανών, οὗ ἡ ἀκροστιχὶς ἐν τοῖς Θεοτοκίοις. Κυρίλλου.
ᾨδὴ α’. Ἦχος πλ. δ΄. Ἁρματηλάτην Φαραώ.
Ἐν οὐρανοῖς περιπολεύων ἄριστα, ὁ ἐκ Λευΐ τῆς φυλῆς, θαυμαστῶς βλαστήσας, Σαμουὴλ μακάριε, παρὰ Θεοῦ μοι αἴτησαι, τοῦ Ὑψίστου σοφίαν, ὡς ἂν ὑφάνω ὁ ἄμουσος, τόνδε σοι τὸν ὕμνον γηθόμενος.
Ἀπὸ λαγόνων θαυμαστῶς ἀνέτειλας, στειρωτικῶν ὡς ἀστήρ, Σαμουὴλ φωσφόρος, προμηθείᾳ κρείττονι, καὶ θείοις ἀπαυγάσμασι, τῆς λαμπρᾶς σου σοφίας, τῆς τοῦ λαοῦ σου διέλυσας, ζοφερᾶς κακίας τὴν νέφωσιν.
Δικαιοσύνης ὡς καρπὸς μακάριε, τῷ Βασιλεῖ καὶ Θεῷ, ἐν Σηλῷ προσήχθης, δῶρον εὐαπόδεκτον· ἐντεῦθεν τὴν τοῦ Πνεύματος, εἰσδεξάμενος χάριν, ὦ Σαμουὴλ προητοίμασας, τοῦ Χριστοῦ ὁδὸν τὴν σωτήριον.
Θεοτοκίον.
Κλίμαξ ἐδείχθης ἀληθῶς μετάρσιος, δι’ ἧς κατῆλθεν ἐν γῇ, τοῦ Πατρὸς ὁ Λόγος, ἄνθρωπος γενόμενος· διό Σε Θεονύμφευτε, οἱ πιστοὶ εὐφημοῦμεν, τὸν τοῦ Ἀγγέλου βοῶντές Σοι, ἀσπασμὸν ἐνθέως γηθόμενοι.
 
ᾨδὴ γ'. Οὐκ ἐν σοφίᾳ.
Ὑψηλοτάτως, τῷ Θεῷ προσκολλώμενος ἔνδοξε, ἠγαπήθης παρ’ Αὐτοῦ, φρονήσει θείᾳ κοσμούμενος, καὶ ἀκεραιότητι, καλλωπιζόμενος.
Βίον Ἀγγέλων, ἐπὶ γῆς Σαμουὴλ ἐνδεικνύμενος, συλλαλοῦντας ἐμφανῶς, Ἀγγέλους ἔσχες μακάριε, καὶ τὰ ὑπὲρ ἔννοιαν, μυσταγωγοῦντάς σε.
Λαμπρὸν τὸ ὄμμα, τῆς ψυχῆς ἱερῶς προσκτησάμενος, βλέπεις ὄντως τὰ μακράν, ὡς ἐνεστῶτα μακάριε, Προφήτης δεικνύμενος, τοῦ Παντοκράτορος.
Θεοτοκίον.
Ἐκ Σοῦ προῆλθεν, Ἰησοῦς ὁ Χριστὸς σωματούμενος, καὶ ἐθέωσεν ἡμᾶς, σαρκὸς προσλήψει Πανάμωμε· ὅθεν ὡς Μητέρα Σε, Τούτου γεραίρομεν.
 
Ἕτερος. Οὐρανίας ἁψῖδος.
Ἀρετῇ συνακμάσας πνευματικῶς ἔνδοξε, εἵλκυσας ὑψόθεν τὴν χάριν, τοῦ θείου Πνεύματος· ὅθεν προσήνεγκας, τὴν κατὰ Νόμον λατρείαν, Σαμουὴλ ὡς Ἄγγελος, τῷ Παντοκράτορι.
Ἀληθῶς ἐχαρίσθης ὦ Σαμουὴλ ἔνδοξε, τῇ μητρὶ πιστῶς εὐξαμένη, δῶρον ποθούμενον, παρ’ ἧς ἀντίδωρον, ἐν τῇ σκηνῇ προσηνέχθης, τοῦ Θεοῦ σεβάσμιε, τοῦ Παντοκράτορος.
Νομοφύλαξ ἐδείχθης ὦ Σαμουὴλ ἄριστος, θείων Μωϋσέως δογμάτων, ὡς πλήρης πίστεως· καὶ ὑπὲρ ἔννοιαν, κατὰ τὸν Νόμον Κυρίου, ἀριστεύσας στέφανον, ἐδέξω ἄφθαρτον.
Θεοτοκίον.
Ὑπεράμωμε Κόρη οἱ εὐσεβεῖς ἔγνωμεν, νοητήν Σε πάντες λυχνίαν, ἐν σκότει φαίνουσαν· Σὺ γὰρ τὸ ἄστεκτον, ἐν τῇ ἁγίᾳ γαστρί Σου, ὑπεδέξω Ἄχραντε, πῦρ τῆς θεότητος.
 
Κάθισμα. Ἦχος γ'. Θείας Πίστεως.
Νόμου κρίμασιν ἐντεθραμμένος, χρῖσμα τίμιον εἰσδεδεγμένος, ὡς Ἀαρὼν ἱερωσύνῃ διέπρεψας, καὶ λαμπρυνθεὶς τὴν καρδίαν τῷ Πνεύματι, ὡς ἐνεστῶτα τὰ πόρρω διέβλεψας· ἱερώτατε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.
Δόξα. Καὶ νῦν. Τῆς Ἑορτῆς. Τὴν ὡραιότητα.
Ἐν τῇ Γεννήσει Σου, σύλληψις ἄσπορος, ἐν τῇ Κοιμήσει Σου, νέκρωσις ἄφθορος, θαῦμα ἐν θαύματι διπλοῦν, συνέδραμε Θεοτόκε· πῶς γὰρ ἡ ἀπείρανδρος, βρεφοτρόφος ἁγνεύουσα; Πῶς δὲ ἡ Μητρόθεος, νεκροφόρος μυρίζουσα· διὸ σὺν τῷ Ἀγγέλῳ βοῶμέν Σοι· χαῖρε ἡ Κεχαριτωμένη. 
 
ᾨδὴ δ'. Ὁ καθήμενος ἐν δόξῃ.
Περιβλέπτῳ πολιτείᾳ, ἱερῶς ἐγκοσμούμενος, τοῦ Θεοῦ τοὺς νόμους, τοὺς σωτηριώδεις πεπίστευσαι, τῷ Ἰσραὴλ διαγγέλλειν παραβαίνοντι, καὶ τὸν Εὔσπλαγχνον, διηνεκῶς παροργίζοντι.
Ὁ Ἠλεὶ παρανομούντων, τῶν υἱῶν κατακρίνεται, καὶ δικαίᾳ ψήφῳ, θείας λειτουργίας ἀπείργεται· ὁ ἱερὸς Σαμουὴλ δὲ ὡς ὑπήκοος, τοῦ καλοῦντος, ἀπλάστῳ ψυχῇ εἰσοικίζεται.
Νομικῶν διαταγμάτων, προϊστάμενος ἄριστα, Ἀαρὼν ὡς πάλαι, τῷ Παμβασιλεῖ ἐλειτούργησας, καὶ τὰς ἐννόμους θυσίας προσενήνοχας, προτυπούσας, Χριστοῦ τὴν σφαγήν τὴν σωτήριον.
Τῷ παράφρονι λαῷ σου, Σαμουὴλ μὴ ἐμμένοντι, τοῦ Παμβασιλέως, θείαις προσταγαῖς χρίεις νεύματι, θεουργικῷ βασιλέα ὡς ᾐτήσατο, ὀρθοτομοῦντα, Αὐτοῦ τὴν βουλήν τὴν ὑπέρφρονα.
Θεοτοκίον.
Ὁ τοὺς κόλπους μὴ κενώσας, τοῦ Πατρὸς ἐν τοῖς κόλποις Σου, νέον ὥσπερ βρέφος, ἐπανακλιθῆναι εὐδόκησεν, ἐπ’ ἀνακλήσει Παρθένε τῶν ψυχῶν ἡμῶν, ᾧ κραυγάζομεν· δόξα Χριστὲ τῇ δυνάμει Σου. 
 
Ἕτερος. Σύ μου ἰσχύς.
Τῷ ἐν Σινᾷ, τῷ Μωϋσῇ συλλαλήσαντι, παιδιόθεν, μάκαρ προσκολλώμενος, τοῦ Παρακλήτου ταῖς μυστικαῖς, αὐγαῖς ἐφωτίσθης, καὶ ἐμυήθης τὰ κρείττονα· ἐντεῦθεν τῷ λαῷ σου, Σαμουὴλ παῤῥησίᾳ, δικαιώματα θείᾳ διήγγειλας.
Πνεῦμα Θεοῦ, δι’ ἀρετῆς εἰσδεξάμενος, τὴν κακίαν, τοῦ λαοῦ διήλεγξας, Προφῆτα ἔνδοξε Σαμουήλ, καὶ αὐτὸν λατρεύειν, Θεῷ ὡς μόνῳ ἐδίδαξας, τῷ σώσαντι τὸ πάλαι, αὐτοὺς τῆς ἐν Αἰγύπτῳ, πικροτάτης δουλείας ὡς εὔσπλαγχνος.
Ὡς Ἱερεύς, ὦ Σαμουὴλ ἐννομώτατος, καὶ Προφήτης, ὄντως ἀληθέστατος, ἀξίως ἔθυσας τῷ Θεῷ, καὶ Αὐτοῦ τῷ νόμῳ, τὸν Ἰσραὴλ ζήλῳ ἔκρινας· διὸ ἐθαυμαστώθης, καὶ εἴληφας ἀξίως, τῆς ἀφθάρτου ζωῆς τὸ διάδημα.
Θεοτοκίον.
Ῥήσεις Ἁγνή, τῶν Προφητῶν προκατήγγειλαν, πολυφθόγγῳ, τόκον Σου τὸν Ἅγιον, δι’ Οὗ ἐῤῥύσθημεν τῆς φθορᾶς, καὶ εἰς Παραδείσου, τὸ θεῖον πλάτος ἀνήχθημεν· διό Σε κατὰ χρέος, μακαρίζομεν πάντες, οἱ πιστοὶ καὶ αἰτοῦμεν τὴν χάριν Σου.
 
ᾨδὴ ε'. Ἀσεβεῖς οὐκ ὄψονται.
Σοφισθεὶς τῷ Πνεύματι, τῷ θείῳ ἐκ παιδός, λειτουργὸς γέγονας Θεοῦ, τῷ ἐλαίῳ ἔνδοξε τῷ τῆς χρίσεως, βασιλεῖς ἐν χάριτι, χρίων θείαις ἐπινεύσεσιν.
Σοβαρῶς ἐμμένοντι, προέφης τῷ Σαούλ, ταῖς ἀτάκτοις μεταβολαῖς, Σαμουὴλ μακάριε, τὸ θεῖον βούλημα, καὶ τὴν ἐγκατάλειψιν, προφανῶς τοῦ θείου Πνεύματος.
Ἀκακίᾳ πάντοτε σὺ ζῶν, τοῦ Ἰσραὴλ τὴν κακίστην μεταβολήν, προφανῶς διήλεγχες, σὺ διορθούμενος, Ἱερεὺς ὡς ἔνθεος, ὡς Προφήτης ἀληθέστατος.
Θεοτοκίον.
Μεθ’ ἡμῶν γενόμενος, δι’ οἶκτον ὁ Σωτήρ, ἐξ αἱμάτων Σου ἱερῶν, ὑπὲρ νοῦν Πανάμωμε σεσωμάτωται, καὶ Θεὸς καὶ ἄνθρωπος, ὁ Φιλάνθρωπος γνωρίζεται. 
 
Ἕτερος. Φώτισον ἡμᾶς.
Ζήλῳ ἱερῷ, τὴν καθέδραν κατεκόσμησας, Μωϋσέως τοῦ θεόπτου Σαμουήλ, καὶ πιστῶς θεσμοὺς πατρώους συνετήρησας.
Χρίσας βασιλεῖς, Σαμουὴλ θείῳ βουλήματι, προετύπωσας Χριστοῦ τοῦ δι’ ἡμᾶς, ἐκ Παρθένου σαρκωθέντος τὸ μυστήριον.
Φίλος ὡς Θεοῦ, ἐκοσμήθης τῷ ἐνδύματι, θεομάκαρ Σαμουὴλ τοῦ Ἀαρών, καὶ εἰσῆλθες τῶν Ἁγίων εἰς τὰ Ἅγια.
Θεοτοκίον.
Ἵλεων ἡμῖν, τὸν Φιλάνθρωπον ἀπέργασαι, μητρικαῖς Σου μεσιτείαις Μαριάμ, ἵνα πάντες εὐφημοῦμέν Σε σωζόμενοι.
 
ᾨδὴ ς'. Ἐβόησε, προτυπῶν.
Ὁ λόγος σου, τῇ τοῦ Λόγου θεούμενος χάριτι, προεδήλου τὰ μακράν, ὡς ἐγγὺς συμβησόμενα, Σαμουὴλ Προφῆτα, ἐνδιαίτημα θεῖον τοῦ Πνεύματος.
Ὑψούμενος, ὑψηλαῖς θεωρίαις καὶ πράξεσιν, ὡς Προφήτης καὶ Θεοῦ, Ἱερεὺς Παντοκράτορος, νομικαῖς λατρείαις, καθαγνίζεις ἀξιάγαστε.
Ἠχρείωται, ὁ Σαοὺλ παραβάτης γενόμενος, καὶ Θεὸς σοι, ἀντ’ ἐκείνου Δαυῒδ τὸν πραότατον, Σαμουὴλ θεόφρον, ἐγκελεύεται χρῖσαι τῷ χρίσματι.
Θεοτοκίον.
Λελύτρωται, τῶν ὠδίνων ἡ Εὔα Πανάμωμε, ἀνωδίνως, Σοῦ τεκούσης Χριστὸν τὸν Θεὸν ἡμῶν, τὸν τὰ πάθη πάντων, καὶ ὀδύνας σαφῶς θεραπεύσαντα.
 
Ἕτερος. Ἱλάσθητί μοι Σωτήρ.
Βλαστήσας περιφανῶς, ἐκ στείρας θείῳ βουλήματι, ὡς φοῖνιξ δαυϊτικῶς, καρποὺς θείου Πνεύματος, Κυρίου τῇ κρείττονι, γεωργίᾳ μάκαρ, Σαμουὴλ ἐκαρποφόρησας.
Εὐχαῖς σου ταῖς πρὸς Θεόν, ἐχθρῶν τὴν βλάβην ἀπέστρεψας, καὶ Ἰσραὴλ πρὸς νομάς, τὰς κρείττω ἐποίμανας· ἐν σοὶ γὰρ ἐπέλαμπεν, ἡ ἐξ ὕψους χάρις, Σαμουὴλ ἀειμακάριστε.
Μεσίτης πρὸς τὸν Θεόν, γενοῦ ἡμῖν ἀκαταίσχυντος, καὶ ἀληθὴς βοηθός, ἐν βίου ταῖς θλίψεσι, ὡς ἔχων συμπάθειαν, ἀληθῶς μεγίστην, Σαμουὴλ ἀειμακάριστε.
Θεοτοκίον.
Λῦσον σειρὰς τῶν ἐμῶν, παθῶν φιλεύσπλαγχνε Κύριε, καὶ δός μοι ἐν καθαρᾷ, καρδίᾳ λατρεύειν Σε, πρεσβείαις Φιλάνθρωπε, τῆς ἁγνῆς Μητρός Σου, τῆς ἀτρέπτως κυησάσης Σε.
 
Κοντάκιον. Ἦχος δ΄. Ἐπεφάνης σήμερον.
Πιστευθεὶς τὰ κρίματα, τοῦ θείου Νόμου, Ἰσραὴλ διήγγειλας, ἐν παῤῥησίᾳ Σαμουήλ, τὸ τοῦ Ὑψίστου δικαίωμα· ὅθεν σε πάντες, πιστῶς μακαρίζομεν.
Ὁ Οἶκος.
Πιστοῖς ἐπέστη παμφαής, καὶ εὔσημος ἡμέρα, Προφήτου τοῦ ἐνδόξου· χορεύσωμεν ἐνθέως, καὶ εὐφρανθῶμεν ἐν αὐτῇ· οὗτος γὰρ ἐκ τῆς στείρας, θείῳ βουλήματι βλαστήσας, τῇ ἐξ ὕψους χάριτι, ἐκ βρέφους πεπλήρωται, καὶ πρὸ προσώπου ἀμέμπτως τοῦ Θεοῦ, ἐν τῇ σκηνῇ προσαχθεὶς ἐλειτούργησε, τὴν κατὰ Νόμον λατρείαν, προτυπούσαν Χριστοῦ, τὴν σφαγὴν τὴν σωτήριον. Διὸ αὐτῷ ἐκβοήσωμεν· Σαμουὴλ μακάριε, μεσίτης ἡμῶν γενοῦ πρὸς Θεὸν ἀληθής, ἵνα σε πάντες, πιστῶς μακαρίζομεν.
 
Συναξάριον.
Τῇ Κ΄ τοῦ αὐτοῦ μηνός, μνήμη τοῦ Προφήτου Σαμουήλ.
Στίχοι·
Μύσας τελευτῇ καὶ Σαμουὴλ ὁ βλέπων,
Τὸ ζῶν ἀεὶ φῶς καὶ τελευτήσας βλέπει.
Βῆ δ’ ὁρόων μέλλοντα Σαμουὴλ εἰκάδι ἔνθεν.
Ταῖς αὐτοῦ ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.
 
ᾨδὴ ζ'. Νέοι τρεῖς ἐν Βαβυλῶνι.
Μέγιστόν σε ἡ τεκοῦσα, δῶρον τῷ Παμβασιλεῖ, προσάγει μακάριε, εὐχὴν ἱερὰν ἐκπληροῦσα, καὶ μελῳδοῦσα· Κύριε, ὁ Θεὸς ὁ τῶν Πατέρων εὐλογητὸς εἶ.
Ἔνδον ὄντα τοῦ ναοῦ σε, καὶ κατὰ τοῦ Ἀαρών, τὴν τάξιν λατρεύοντα, τῷ ἐπουρανίῳ Δεσπότῃ, ἡ θεία χάρις ἔνδοξε, Σαμουὴλ κατελάμπρυνεν.
Λόγῳ θείῳ κρίνεις μάκαρ, τὸν λαὸν τοῦ Ἰσραήλ, τούτῳ τὸ δικαίωμα, πάντοτε Θεοῦ διαγγέλλων, καὶ ἀποστρέφων πᾶσαν βλάβην, ἐχθρῶν προσευχῇ ἐκτενεῖ.
Πᾶσαν ὕλην ἐκκενώσας, ἔνδοξε τοῦ σοῦ νοός, ἔσοπρον τοῦ Πνεύματος, ἐδείχθης βοῶν ἀσιγήτως· εὐλογητὸς εἶ Κύριε, ὁ Θεὸς ὁ τῶν Πατέρων εἰς τοὺς αἰῶνας.
Θεοτοκίον.
Ὤφθης ἄφλεκτος τεκοῦσα, Πάναγνε ὡς ἀληθῶς, τὸ πῦρ τῆς θεότητος· διὸ τὰ ὑλώδη μου πάθη, Θεοκυῆτορ φλέξον, ὡς συμπαθὴς καὶ φιλάγαθος. 
 
Ἕτερος. Παῖδες Ἑβραίων.
Ἔχρισας θείᾳ ἐπινεύσει, τῷ τῆς χρίσεως ἐν χάριτι ἐλαίῳ, βασιλεῖς Σαμουήλ, Θεῷ ἀνακραυγάζων· ὁ τῶν Πατέρων Κύριος, καὶ Θεὸς εὐλογητὸς εἶ.
Νόμου τῷ ζήλῳ τετρωμένος, σθένει ἤλεγξας Σαοὺλ τὸν βασιλέα, ἀσυνέτῳ νοΐ, πικρῶς παρανομοῦντα, καὶ κράζειν μὴ βουλόμενον, ὁ Θεὸς εὐλογητὸς εἶ.
Ἄνθος συνέσεως εὐῶδες, ἱλαρότητος καὶ θείας ἀκακίας, Σαμουὴλ ἀληθῶς, ἐδείχθης παιδιόθεν, Θεῷ πιστῶς ἑπόμενος, καὶ Αὐτῷ μόνῳ λατρεύων.
Θεοτοκίον.
Λάμψον μοι φῶς Θεοκυῆτορ, μετανοίας τῷ δεινῶς ἐσκοτισμένῳ, ἡ τεκοῦσα φρικτῶς, τὸν Ἥλιον τῆς δόξης, καὶ σκότους με ἐξάρπασον, ἐξωτέρου τῆς γεέννης.
 
ᾨδὴ η'. Λυτρωτὰ τοῦ παντός.
Κοσμηθεὶς Ἀαρὼν τῷ ἐνδύματι, τῶν Ἁγίων εἰσῆλθες εἰς Ἅγια, θυσίαις παμμακάριστε Ἰσραὴλ ἐφαγνίζων, προμηνυούσαις τὴν σφαγὴν τοῦ Ἀμνοῦ τὴν σωτήριον.
Λογισμῷ καθαρῷ εἰσδεχόμενος, τὰς αὐγὰς Σαμουὴλ τὰς τοῦ Πνεύματος, οἷα Προφήτης ἔνθεος, προμηνύεις τὰ πόρρω ὡς ἐνεστῶτα· διὰ τοῦτο πιστῶς εὐφημοῦμέν σε.
Ἐκλεκτὸς ὁ Δαυῒδ ἐχρημάτισεν, ἐν υἱοῖς Ἱεσσαὶ ὡς ἐδήλωσας χρίων αὐτὸν τῷ χρίσματι, Σαμουὴλ τῷ ἁγίῳ καὶ ἀνακράζων· εὐλογεῖτε τὰ ἔργα τὸν Κύριον.
Οἱ τὴν σὴν ἐκτελοῦντες πανήγυριν, Σαμουὴλ τῶν Δικαίων συνόμιλε, ταῖς σαῖς πρεσβείαις τύχοιμεν, βασιλείας τῆς ἄνω ἀναβοῶντες· εὐλογεῖτε τὰ ἔργα τὸ Κύριον.
Θεοτοκίον.
Συμπαθείας τῆς Σῆς με ἀξίωσον, συμπαθὴς καὶ φιλάγαθε Δέσποινα, καὶ τῆς γεέννης ῥῦσαί με, καὶ τοῦ σκότους ἐκείνου τοῦ ἐξωτέρου, ἵνα πίστει καὶ πόθῳ γεραίρω Σε.
 
Ἕτερος. Τὸν Βασιλέα.
Τὸ τῆς ψυχῆς σου, προκαθηράμενος ὄμμα, ἀνεδείχθης θεατὴς τῶν ἀοράτων, Σαμουὴλ ἀξίως, τῇ θείᾳ εὐδοκίᾳ.
Ἐκφαντορίας, ὑπερκοσμίους ἐδέξω, πολιτείᾳ σεμνυνόμενος ἀμέμπτῳ, Σαμουὴλ Προφῆτα, Θεοῦ οἷα θεράπων.
Τῇ διπλοΐδι, συναυξηθεὶς τῇ ἁγίᾳ, ἐθεράπευσας Θεὸν ἐν ἀκακίᾳ, Σαμουὴλ καὶ ὤφθης, ἡγιασμένον σκεῦος.
Θεοτοκίον.
Ὄμβροις Παρθένε, τῆς μητρικῆς χάριτός Σου, καταδρόσισον ψυχῆς μου τὰς ἀρούρας, ἵνα Σὲ γεραίρω, τὴν Κεχαριτωμένην.
 
ᾨδὴ θ'. Εὔα μὲν τῷ τῆς παρακοῆς.
Ἱστάμενος οἷα λειτουργός, ἐπίπροσθεν, τοῦ Δεσπότου καὶ Θεοῦ ἡμῶν, μάκαρ ἀμέμπτῳ πολιτείᾳ, κοσμούμενος Αὐτῷ ἐλειτούργησας, τὰς θείας ἐκφαντορίας δεχόμενος, καὶ προφητεύων ἐμφανέστατα.
Ὤφθης ἐκ νηδύος μητρικῆς, ἀοίδιμε τοῦ Ἁγίου σκεῦος Πνεύματος· τῷ ἱερῷ συναυξηθεὶς δέ, ἐνδύματι Θεὸν ἐθεράπευσας, πραότητι καρδίας πανόλβιε, καὶ διανοίας ὡραιότητι.
Σήμερον ἡ μνήμη σου ἡμῖν, ὡς ἥλιος θεοφόρε ἀνατέταλκε, φέγγει πλουσίῳ χαρισμάτων, φωτίζουσα ψυχὰς τῶν τιμώντων σε, ὁμίχλην τε δεινῶν ἀπελαύνουσα· ὅθεν σε πάντες μεγαλύνομεν.
Ἤρθης πρὸς μονὰς φωτοειδεῖς, καὶ ἔλαμψας τοῦ ἡλίου τηλαυγέστερον, βλέπεις ἃ βλέπουσι Προφῆται, Ἀπόστολοι καὶ ἅπαντες Δίκαιοι, θεούμενος μεθέξει θεόπνευστε· ὅθεν σε πάντες μακαρίζομεν.
Θεοτοκίον.
Φθορὰν μὴ γνωρίσασα ἀνδρός, τὸν ἄφθαρτον ἐν νηδύϊ ὑποδέδεξαι, Λόγον ἡμᾶς καταφθαρέντας, ῥυόμενον πολλοῖς παραπτώμασι, τῷ πάθει τῆς ἀφθάρτου σαρκὸς Αὐτοῦ, ἄφθορε μόνη Παναμώμητε.
 
Ἕτερος. Ἐξέστη ἐπὶ τούτῳ.
Ἡ νύμφη ἡ ἀμώμητος τοῦ Χριστοῦ, Ἐκκλησία κομπάζει τῇ μνήμῃ σου, τῇ φωταυγεῖ, καὶ ἐν εὐφοσύνῃ ὦ Σαμουήλ, αἰσίως ἀνακράζει σοι· χαίροις ὦ Προφῆτα ὁ ἀληθῶς, Χριστοῦ τοῦ σαρκωθέντος, ἐκ Κόρης ἀπειράνδρου, προεικονίσας τὸ μυστήριον.
Τρανότερον σαλπίγγων ὦ Σαμουήλ, τὰ πατρώα ἐκήρυξας θέσμια, τῷ Ἰσραήλ, ἀεὶ παροργίζοντι τὸν Θεόν, καὶ δι’ αὐτὸν προσήνεγκας, εὐχὰς καὶ θυσίας ἀγγελικῶς· διὸ καὶ μετὰ πότμον, βραβείων οὐρανίων, ἐν τοῖς ὑψίστοις κατηξίωσαι.
Ἀγγέλων ἐν τῷ κόσμῳ τὴν βιοτήν, Σαμουὴλ μετελθὼν ὡς θεόσοφος, ἀγγελικαῖς, νῦν χοροστασίαις προσομιλεῖς, ὁρῶν ἅπερ ἐπόθησας, καὶ καθικετεύων ὡς συμπαθής, Θεὸν τὸν ἐν Τριάδι, ὑπὲρ τῶν ἐκτελούντων, τὴν παναγίαν σου πανήγυριν.
Θεοτοκίον.
Ὑπέραγνε Μαρία τὸν Λυτρωτήν, δι’ ἡμᾶς ἀπειράνδρως ἐκύησας, δίχα τροπῆς, καὶ φυρμοῦ ὡς πρότερον ὁ χορός, τῶν Προφητῶν ἐλάλησεν· ὅθεν Σοι βοῶμεν χαμρονικῶς· ἀπείρανδρε Παρθένε, Προφητῶν σεβασμίων, τὸ θαυμαστὸν χαῖρε προκήρυγμα.
 
Ἐξαποστειλάριον τοῦ Προφήτου. Ἦχος γ'. Ὁ οὐρανὸν τοῖς ἄστροις.
Ὁ Σαμουὴλ ὑμνείσθω, ὁ πρὸ συλλήψεως δοθείς, δοτὸς Θεῷ τῷ Ὑψίστῳ, ὑπὸ μητρὸς πανευκλεοῦς, καὶ βασιλεῖς χρίων οὗτος, ὡς Ἱερεὺς καὶ Προφήτης. 
Καί τῆς Ἑορτῆς. Ἦχος γ'.
Ἀπόστολοι ἐκ περάτων, συναθροισθέντες ἐνθάδε, Γεθσημανῇ τῷ χωρίῳ, κηδεύσατέ μου τὸ σῶμα, καὶ Σὺ Υἱὲ καὶ Θεέ μου, παράλαβέ μου τὸ πνεῦμα. 
 
Αἶνοι. Ἦχος δ΄. Ὡς γενναῖον ἐν Μάρτυσιν.
Ὡς οὐράνιον ἄνθρωπον, καὶ ἐπίγειον Ἄγγελον, ὡς Προφήτην ἔνθεον τοῦ Παντάνακτος, καὶ λειτουργὸν ἱερώτατον, ποιμένα ὡς πάνσοφον, θεομάκαρ Σαμουήλ, τῶν πιστῶν τὰ συστήματα, εὐφημοῦμέν σε, ἐκτελοῦντες ἐν ὕμνοις ἐγκωμίων, τὴν ὑπέρφωτόν σου μνήμην, ὑπὲρ τὸν ἥλιον λάμπουσαν.
Οὐρανίῳ βουλήματι, ἐκ τῆς στείρας ἐβλάστησας, εὐξαμένης ἔνδοξε τῷ Παντάνακτι, δικαιοσύνης μακάριος, καρπὸς ἀληθέστατα, καὶ ἁγία ἀπαρχή, τῇ σκηνῇ προσενήνεξαι, καὶ πεπίστευσαι, παιδιόθεν τοῦ Νόμου τὴν λατρείαν, Σαμουὴλ ἠγλαϊσμένε, τῶν Προφητῶν ἐγκαλλώπισμα.
Μωϋσέως ἐφύλαξας, ἀκριβῶς τὰ προστάγματα, Σαμουὴλ μακάριε ὡς θεόσοφος, καὶ τῷ λαῷ σου διήγγειλας, ὡς ζήλῳ πυρούμενος, οὐρανίῳ τὴν ψυχήν, τοῦ Θεοῦ τὸ δικαίωμα, τοῦ λαλήσαντος, διὰ Νόμου ἐν ὄρει τῷ Σιναίῳ, τοῦ καὶ μέλλοντος λαλῆσαι, ἐν τῷ Υἱῷ ὡς φιλεύσπλαγχνος.
Ὀφθαλμοὺς τοὺς τοῦ σώματος, τελευτῇ μύσας ἔνδοξε, Σαμουὴλ ὁ βλέπων ψυχῆς ἀκοίμητον, ὄντως τὸ ὄμμα ἐτήρησας, καὶ βλέπεις γηθόμενος, ἐν ὑψίστοις τὸ ζῶν φῶς, μνημονεύων ἑκάστοτε, τῶν ἐν ᾄσμασιν, ἐκτελούντων τὴν μνήμην σου Προφῆτα, καὶ ἐν πίστει προσιόντων, τῇ κραταιᾷ ἀντιλήψει σου.
Δόξα. Ἦχος πλ. α΄.
Τὸν ὀξυγράφον τοῦ Πνεύματος κάλαμον, καὶ μυστικῶν θεωριῶν ἐπόπτην, τὸν ὑποφήτην τῶν ἄνω μυστηρίων, Σαμουὴλ τὸν μακάριον, ἐν ὕμνοις ἐγκωμίων τιμήσωμεν. Οὗτος γὰρ ὁ ἰσάγγελος, ἐκ νηδύος στειρωτικῆς, θεουργικῷ τεχθεὶς βουλήματι, καὶ τοῦ Θεοῦ ἐν τῇ σκηνῇ, ὡς ἀπαρχὴ ἱερὰ ἀνατεθείς, κατὰ τὸν Νόμον ἀμέμπτως ἐλειτούργησε· καὶ οἷς πεπίστευται κατὰ Μωσέαν θεσμοῖς, ὡς ζηλωτὴς ζήλῳ Κυρίῳ ζηλώσας, τὸν Ἰσραὴλ παῤῥησίᾳ ἔκρινεν. Ὅθεν ὡς θεράπων Κυρίου ἀληθής, τῇ ἀχειροποιήτῳ σκηνῇ εἰσωκισθείς, πρόσωπον πρὸς πρόσωπον, ὁρᾷ ἅπερ ἐπεπόθησε, καὶ πρεσβεύει ὑπὲρ ἡμῶν ἐκτενῶς, τῶν εὐλαβῶς αὐτοῦ ἐπιτελούντων, τὴν μνήμην τὴν ὑπέρφωτον.
Καὶ νῦν. Τῆς Ἑορτῆς.
ᾌσατε λαοί, τῇ Μητρὶ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν ᾄσατε· σήμερον γὰρ τὴν ὁλόφωτον ψυχὴν Αὐτῆς, εἰς τὰς ἀχράντους παλάμας, τοῦ ἐξ Αὐτῆς σαρκωθέντος ἄνευ σπορᾶς, παρατίθησιν, ᾧ καὶ πρεσβεύει ἀδιαλείπτως, δωρηθῆναι τῇ οἰκουμένῃ εἰρήνην, καὶ τὸ μέγα ἔλεος. 
 
Δοξολογία Μεγάλη καὶ Ἀπόλυσις.
 
Μεγαλυνάριον.
Χαίροις ὁ τῆς στείρας θεῖος βλαστός, καὶ τῶν ἀποῤῥήτων ὁ ἐπόπτης, ὦ Σαμουήλ· χαίροις λόγῳ θείῳ, τὸν Ἰσραὴλ ὁ κρίνας, καὶ βασιλεῖς τῷ ἄνῳ, χρίσας προστάγματι.