Σάββατο, 16 Δεκεμβρίου 2017

Ἀκολουθία Ὁσίας ΥΠΟΜΟΝΗΣ τῆς Βασιλίδος, Δρ. Χαρ. Μπούσια

Ψαλλομένη τῇ 13η Μαρτίου καί τῇ 29η Μαΐου

ΜΙΚΡΟΣ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ
Ἱστῶμεν στίχους δ΄ καὶ ψάλλομεν Στιχηρὰ Προσόμοια. Ἦχος δ΄. Ὡς γενναῖον ἐν Μάρτυσι.
Τῆς ψυχῆς σου εὐγένειαν, καὶ ἀγάπην σὴν ἔνθεον, βασιλίδων κλέος διατηρήσασα, ἐν παλατίου τοῖς ἄλσεσιν, ὡς φοῖνιξ ὑψίκομος, ἀνυψώθης ἀρετῶν, καὶ τοῦ Πνεύματος ἔσοπτρον, διαυγέστατον, ἀνεδείχθης· διὸ νῦν εἰς νυμφῶνας, οὐρανίους συναυλίζῃ, Ὑπομονὴ θείοις τάγμασιν.
Ὡς βασίλισσα ἔμφρονα, καὶ ἀσκήτριαν πάνσεμνον, συνελθόντες σήμερον εὐφημοῦμέν σε, Ὑπομονὴ θεοδόξαστε, Ὁσίων ἀγλάϊσμα, ὡς γὰρ θῦμα ἱερόν, καὶ σεπτὸν ὁλοκάρπωμα, προσενήνοχας, τῷ Κυρίῳ ἀσκήσεως καμάτους, καὶ δακρύων σου τοὺς ὄμβρους, δι’ ὧν σαυτὴν κατεκάλλυνας.
Σθενουμένη τῆς πίστεως, θείῳ ζήλῳ καὶ χάριτι, τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἀπετίναξας, τὴν κοσμικὴν ματαιότητα, καὶ τύρβην τὴν ῥέουσαν, εὐσταλὲς Ὑπομονή, θεοσόφως ποθήσασα, βίον ἄμεμπτον, σὺν ἀζύγων χορείαις διανῦσαι, τῷ σὲ ἀξίως δοξάσαντι.
Ὀρθοδόξων ἀγλάϊσμα, Βυζαντίου ἀπάνθισμα, τῆς Μακεδονίας βλαστὲ θεόφυτε, Παλαιολόγων ὡράϊσμα, ἡδύοσμε ἥδιστε, εὐκλεῶν βασιλισσῶν, τῆς Μονῆς νῦν θησαύρισμα, πέλεις πάντιμον, Παταπίου Ὁσίου τῆς ἐχούσης, ὥσπερ ὄλβον τήν σήν Κάραν, καὶ σεβασμίαν εἰκόνα σου.
Δόξα. Ἦχος β΄.
Τῆς εὐσεβείας τὸν θησαυρὸν ἐπιμελῶς φυλάττουσα, ἐν τῇ ταπεινῇ σου καρδίᾳ, ὡς μάργαρον ἐν τῷ κόχλῳ τῶν ἀνακτόρων, βασιλίδων ἐπώφθης διάκοσμος τίμιος· διὸ νῦν Ὑπομονὴ πανθαύμαστε, ἐν τῷ νυμφῶνι τῆς χαρᾶς χορεύουσα, πρέσβευε Χριστῷ τῷ ποθεινῷ σου Νυμφίῳ, ὑπὲρ τῶν τιμώντων ἐν ὕμνοις, τὴν πάνσεπτον μνήμην σου.
Καὶ νῦν. Τῆς Ἑορτῆς.

Εἰς τὸν Στίχον. Ἦχος β΄. Οἶκος τοῦ Ἐφραθᾶ.
Κλέος μοναστριῶν, καὶ βασιλίδων εὖχος, Ὑπομονὴ μὴ παύσῃ, πρεσβεύειν τῷ Κυρίῳ, ὑπὲρ τῶν εὐφημούντων σε.
Στ. Ὑπομένων ὑπέμεινα τὸν Κύριον καὶ προσέσχε μοι καὶ εἰσήκουσε τῆς φωνῆς τῆς δεήσεώς μου.
Δάκρυσι προσευχαῖς, νηστείαις ἀγρυπνίαις, καὶ κακουχίαις πλείσταις, τὴν εὐγενῆ ψυχήν σου, Ὑπομονὴ ἐκόσμησας.
Στ. Καὶ ἔστησεν ἐπὶ πέτραν τοὺς πόδας μου  καὶ κατηύθυνε τὰ διαβήματά μου.
Ἔμπορος ὡς καλός, Ὑπομονὴ θεόφρον, τὰ ἄῤῥευστα κερδῆσαι, ἐπόθησας πωλοῦσα, τὰ ῥέοντα ὡς πρόσκαιρα.
Δόξα. Τριαδικόν.
Δός μοι ὑπομονήν, Τριὰς Ὑπεραγία, καλῶς τοῦ διαπλεῦσαι, τὸ πέλαγος τοῦ βίου, καὶ Σὲ ὑμνεῖν ἑκάστοτε.
Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Πρέσβευε τῷ Χριστῷ, Παντάνασσα Κυρία, καὶ τόκῳ Σου τῷ θείῳ, ὑπὲρ τῶν ἀνυμνούντων, Ὑπομονῆς τὰ σκάμματα.
 
Νῦν ἀπολύεις, Τρισάγιον, Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. α΄. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Τὴν κλεινὴν βασιλίδα ἐγκωμιάσωμεν, Ὑπομονὴν τὴν Ὁσίαν, περιστερὰν εὐλαβῆ, ἐκ τοῦ κόσμου πετασθεῖσαν τῆς συγχύσεως, πρὸς τὰς σκηνὰς τοῦ οὐρανοῦ, ἐν ἀγάπῃ ἀκλινεῖ, ἀσκήσει καὶ ταπεινώσει, βοῶντες· Μῆτερ λιταῖς σου, θραῦσον ἡμῶν τῆς ἁμαρτίας δεσμούς.
Δόξα. Καὶ νῦν. Τῆς Ἑορτῆς.
 
Ἀπόλυσις.
 
ΜΕΓΑΣ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ
Εὐλογήσαντος τοῦ Ἱερέως ὁ Προοιμιακός καὶ τό Μακάριος ἀνήρ. Εἰς δὲ τό Κύριε ἐκέκραξα ἱστῶμεν στίχους στ΄ καὶ ψάλλομεν Στιχηρὰ Προσόμοια. Ἦχος δ΄. Ἔδωκας σημείωσιν.
Ἄνασσα περίδοξε, τοῦ Βυζαντίου ἐκλέϊσας, μονοτρόπων τὰ τάγματα, ἀπείροις καμάτοις σου, καὶ τῶν Ὀρθοδόξων, δήμους φιλοσίους, τῇ σῇ ἀμέμπτῳ βιοτῇ, χριστοηθείᾳ καὶ ἀγαθότητι· διό σου τὴν πανσέβαστον, μνήμην νῦν ἄγοντες σήμερον, Ἰησοῦν μεγαλύνομεν, τὸν λαμπρῶς σε δοξάσαντα.
Ἄνθος εὐωδέστατον, βασιλισσῶν κατεμύρισας, ταῖς ὀσμαῖς εὐσεβείαις σου, Χριστοῦ ἀγαπήσεως, καὶ δικαιοσύνης, σύλλογον ἐνθέων, Ὑπομονὴ μοναζουσῶν, τὸν γηθοσύνως σε μακαρίζοντα, ψαλμοῖς τε ἀναμέλποντα, τὸ ἱερόν σου μνημόσυνον, καὶ τὴν θείαν εἰκόνα σου, προσκυνοῦντα ἑκάστοτε.
Μύρου ὡς ἀλάβαστρον, τῷ Λυτρωτῇ προσενήνοχας, καὶ Θεῷ τὰ σά δάκρυα, καὶ πράξεις τὰς θείας σου, εἴληφας δὲ χάριν, ἄφθονον πρεσβεύειν, ὡς ἀντιμίσθιον αὐτῶν, ὑπὲρ τῶν πίστει ἀνακραζόντων σοι· εἰρήνην ὅθεν δώρησαι, Ὑπομονὴν θεοφόρητε, καὶ ψυχῆς ἀπολύτρωσιν, ταῖς ἀπαύστοις πρεσβείαις σου.
Ἔνθεον ταπείνωσιν, ἧς ὁ Χριστὸς ὑποτύπωσις, ἀγαπήσασα ἔδραμες, πορφύραν καὶ βύσσον σου, δι’ ἀσήμου χλαίνης, μελανῆς ἀλλάξαι, Ὑπομονὴ καθάπερ χοῦν, τῆς δόξης κράτος καὶ πλούτου ἔκχυσιν, ὡς κόνεως αἰώρημα, καὶ τέφρας ταύτην ὑπόλειμμα, βασιλὶς παναοίδιμε, εὐθαρσῶς καταπτύσασα.
Θεῖον ὁλοκάρπωμα, τῷ Λυτρωτῇ προσενήνεξαι, καὶ θυσίᾳ εὐπρόσδεκτος, βασίλισσα πάντιμε, δι’ εὐχῆς συντόνου, καὶ διὰ νηστείας, ἀποκαθάρασα σαυτήν, Παλαιολόγων σεπτὸν ὡράϊσμα· διό σε ὑπεδέξατο, Ὑπομονὴ εἰς οὐράνια, ὁ Παντάναξ σκηνώματα, ὡς ἀμώμητον ἄνασσαν.
Χαίρει νῦν καὶ γάννυται, Ὑπομονὴ θεοφρούρητε, Παταπίου τοῦ μάκαρος, Μονὴ ἡ περίκλυστος, ἐν τοῖς Γερανίοις, ἔχουσα ἐν κόλποις, τὴν ἱεράν σου καὶ σεπτήν, εἰκόνα ὄλβον καθάπερ ἄσυλον· αὐτῇ οὖν νῦν προσπίπτουσα, μοναζουσῶν ἡ ὁμήγυρις, προσδοκᾶ μεσιτείᾳ σου, ἐν οὐρανοῖς τήν κατάστασιν.
Δόξα. Ἦχος πλ. β΄.
Τὴν συνώνυμον τῆς ὑπομονῆς, τὴν ἐν Βυζαντίῳ θεοφιλῶς πολιτευσαμένην, βασιλίδων τὸ ἔμπνουν ὡράϊσμα, καὶ ἀσκητριῶν τὸ ἐγκαλλώπισμα, συνελθόντες πάντες εὐφημήσωμεν κράζοντες· χαίροις, τῶν Ἑλλήνων τὸ ἐξαίρετον καύχημα, καὶ Παλαιολόγων τὸ σέμνωμα· χαίροις, πυξὶς χαρισμάτων, τὸν πόλον τῆς οὐρανίου Βασιλείας δεικνύουσα· χαίροις, ταπεινώσεως ἄγαλμα, καὶ εὐγενείας ψυχῆς ἀτίμητος σάπφειρος· καὶ νῦν Ὁσία τοῦ Χριστοῦ παγγέραστε, Ὑπομονὴ τρισολβία, μὴ παύσῃ πρεσβεύουσα Χριστῷ ἀσιγήτως, εἰρήνην τῇ οἰκουμένῃ δωρήσασθαι, καὶ ὑπομονὴν ἐν τοῖς πειρασμοῖς, καὶ παντοίαις θλίψεσι.
Καὶ νῦν. Τῆς Ἑορτῆς.
 
Εἴσοδος, Φῶς ἱλαρόν, Προκείμενον τῆς ἡμέρας, Ἀναγνώσματα.
Προφητείας Ἡσαΐου τὸ Ἀνάγνωσμα (Κεφ. ξγ΄ 15-19 καὶ ξδ΄ 1-3).
Ἐπίστρεψον ἐκ τοῦ οὐρανοῦ, Κύριε, καὶ ἰδὲ ἐκ τοῦ οἴκου τοῦ ἁγίου Σου καὶ δόξης. Ποῦ ἐστιν ὁ ζῆλός Σου καὶ ἡ ἰσχύς Σου; Ποῦ ἔστιν τὸ πλῆθος τοῦ ἐλέους Σου καὶ τῶν οἰκτιρμῶν Σου, ὅτι ἀνέσχου ἡμῶν; Σὺ γὰρ ἡμῶν εἶ πατήρ, ὅτι Ἀβραὰμ οὐκ ἔγνω ἡμᾶς, ἀλλὰ Σύ, Κύριε, πατὴρ ἡμῶν. Ῥῦσαι ἡμᾶς, ἀπ’ ἀρχῆς τὸ ὄνομά Σου ἐφ’ ἡμᾶς ἐστιν. Τί ἐπλάνησας ἡμᾶς, Κύριε, ἀπὸ τῆς ὁδοῦ Σου, ἐσκλήρυνας ἡμῶν τὰς καρδίας τοῦ μὴ φοβεῖσθαί Σε; Ἐπίστρεψον διὰ τοὺς δούλους Σου, διὰ τὰς φυλὰς τῆς κληρονομίας Σου, ἵνα μικρὸν κληρονομήσωμεν τοῦ ὄρους τοῦ ἁγίου Σου. Ἐγενόμεθα ὡς τὸ ἀπ’ ἀρχῆς, ὅτε οὐκ ἧρξας ἡμῶν, οὐδὲ ἐπεκλήθη τὸ ὄνομά Σου ἐφ’ ἡμᾶς. Ἐὰν ἀνοίξῃς τὸν οὐρανόν, τρόμος λήψεται ἀπὸ Σοῦ ὄρη καὶ τακήσονται, ὡς κηρὸς ἀπὸ πυρὸς τήκεται. Καὶ κατακαύσει πῦρ τοὺς ὑπεναντίους καὶ φανερὸν ἔσται τὸ ὄνομα Κυρίου ἐν τοῖς ὑπεναντίοις· ἀπὸ προσώπου Σου ἔθνη ταραχθήσονται. Ὅταν ποιῇς τὰ ἔνδοξα, τρόμος λήψεται ἀπὸ Σοῦ ὄρη. Ἀπὸ τοῦ αἰῶνος πλήν Σοῦ καὶ τὰ ἔργα Σου, ἃ ποιήσεις τοῖς ὑπομένουσιν ἔλεος.
Σοφίας Σειρὰχ τὸ Ἀνάγνωσμα (Κεφ. λγ΄ 1-17).
Ἐλέησον ἡμᾶς, Δέσποτα, ὁ Θεὸς πάντων καὶ ἐπίβλεψον καὶ ἐπίβαλε τὸν φόβον σου ἐπὶ πάντα τὰ ἔθνη· ἔπαρον τὴν χεῖρά Σου ἐπὶ ἔθνη ἀλλότρια καὶ ἰδέτωσαν τὴν δυναστείαν Σου. Ὥσπερ ἐνώπιον αὐτῶν ἡγιάσθης ἐν ἡμῖν, οὕτως ἐνώπιον ἡμῶν ἐμεγαλύνθης ἐν αὐτοῖς· καὶ ἐπιγνώτωσάν Σε, καθάπερ καὶ ἡμεῖς ἐπέγνωμεν, ὅτι οὐκ ἔστι Θεὸν πλὴν Σοῦ, Κύριε. Ἐγκαίνισον σημεῖα καὶ ἀλλοίωσον θαυμάσια, δόξασον χεῖρα καὶ βραχίονα δεξιόν· ἔγειρον θυμὸν καὶ ἔκχεον ὀργήν, ἔξαρον ἀντίδικον καὶ ἔκτριψον ἐχθρόν. Σπεῦσον καιρὸν καὶ μνήσθητι ὁρκισμοῦ καὶ ἐκδιηγησάσθωσαν τὰ μεγαλεῖα σου. Ἐν ὀργῇ πυρὸς καταβρωθήτω ὁ σῳζόμενος, καὶ οἱ κακοῦντες τὸν λαόν Σου εὕροισαν ἀπώλειαν. Σύντριψον κεφαλὰς ἀρχόντων ἐχθρῶν λεγόντων· οὐκ ἔστι πλὴν ἡμῶν· συνάγαγε πάσας φυλὰς Ἰακώβ καὶ κατακληρονόμησον αὐτοὺς καθ’ ἀπ’ ἀρχῆς. Ἐλέησον λαόν, Κύριε, κεκλημένον ἐπ’ ὀνόματί Σου καὶ Ἰσραήλ, ὃν πρωτογόνῳ ὡμοίωσας. Οἰκτείρησον πόλιν ἁγιάσματός Σου Ἱερουσαλήμ, πόλιν καταπαύματός Σου. Πλῆσον Σιὼν ἀρεταλογίας Σου καὶ ἀπὸ τῆς δόξης Σου τὸν λαόν Σου. Δὸς μαρτύριον τοῖς ἐν ἀρχῇ κτίσμασί Σου καὶ ἔγειρον προφητείας τὰς ἐπ’ ὀνόματί Σου. Δὸς μισθὸν τοῖς ὑπομένουσί Σε καὶ οἱ Προφῆταί Σου ἐμπιστευθήτωσαν. Εἰσάκουσον, Κύριε, δεήσεως ἱκετῶν Σου κατὰ τὴν εὐλογίαν Ἀαρὼν περὶ τοῦ λαοῦ Σου καὶ γνώσονται πάντες οἱ ἐπὶ τῆς γῆς, ὅτι Σὺ Κύριος εἶ ὁ Θεὸς τῶν αἰώνων.
Παροιμιῶν τὸ Ἀνάγνωσμα (Κεφ. λα΄ 10-31).
Γυναῖκα ἀνδρείαν τίς εὑρήσει; Τιμιωτέρα δὲ ἐστι λίθων πολυτελῶν ἡ τοιαύτη. Θαρσεῖ ἐπ’ αὐτῇ ἡ καρδία τοὺ ἀνδρὸς αὐτῆς, ἡ τοιαύτη καλῶν σκύλων οὐκ ἀπορήσει. Ἐνεργεῖ γὰρ τῷ ἀνδρὶ ἀγαθὰ πάντα τὸν βίον. Μηρυομένη ἔρια καὶ λίνον, ἐποίησεν εὔχρηστον ταῖς χερσὶν αὐτῆς. Ἐγένετο ὡσεὶ ναῦς ἐμπορευομένη μακρόθεν, συνάγει δὲ αὕτη τὸν βίον. Καὶ ἀνίσταται ἐκ νυκτῶν καὶ ἔδωκε βρώματα τῷ οἴκῳ καὶ ἔργα ταῖς θεραπαίναις. Θεωρήσασα γεώργιον ἐπρίατο ἀπὸ δὲ καρπῶν χειρῶν αὐτῆς, κατεφύτευσε κτῆμα. Ἀναζωσαμένη ἰσχυρῶς τὴν ὀσφὺν αὐτῆς, ἤρεισε τοὺς βραχίονας αὐτῆς εἰς ἔργον. Ἐγεύσατο ὅτι καλόν ἐστι τὸ ἐργάζεσθαι καὶ οὐκ ἀποσβέννυται ὅλην τὴν νύκτα ὁ λύχνος αὐτῆς. Τοὺς πήχεις αὐτῆς ἐκτείνει ἐπὶ τὰ συμφέροντα, τὰς δὲ χεῖρας αὐτῆς ἐρείδει εἰς ἄτρακτον. Χεῖρας δὲ αὐτῆς διήνοιξε πένητι, καρπὸν δὲ ἐξέτεινε  πτωχῷ. Οὐ φροντίζει τῶν ἐν οἴκῳ ὁ ἀνὴρ αὐτῆς, ὅταν ποὺ χρονίζῃ· πάντες γὰρ οἱ παρ’ αὐτῆς ἐνδεδυμένοι βύσσου καὶ πορφύρας ἑαυτῇ ἐνδύματα. Περίβλεπτος δὲ ἐγένετο ὁ ἀνὴρ αὐτῆς ἐν πύλαις, ἡνίκα ἂν καθίσῃ ἐν συνεδρίῳ μετὰ τῶν γερόντων κατοίκων τῆς γῆς. Σινδόνας ἐποίησε καὶ ἀπέδοτο τοῖς Φοίνιξι, περιζώματα δὲ τοῖς Χαναναίοις. Ἰσχὺν καὶ εὐπρέπειαν ἐνεδύσατο καὶ εὐφράνθη ἐν ἡμέραις ἐσχάταις.
  
Εἰς τήν Λιτήν, Ἰδιόμελα. Ἦχος α΄.
Τὸ ἐν ἀνακτόροις ἐξανθῆσαν εὐσεβείας ἄνθος, τὸ εὐγενείας ἀρώμασι, εὐωδιάσαν τὴν Ἐκκλησίαν, ὑπομονῆς τὴν φερώνυμον, δεῦτε φιλέορτοι ἐπαινέσωμεν ᾄσμασι· ἀσκητικῶς γὰρ τελέσασα τὸν βίον, νίκης τρόπαιον ἤγειρε κατὰ τοῦ παλαιμναίου, καὶ χάριν εἴληφε πρεσβεύειν ὑπὲρ τῶν τιμώντων, αὐτῆς τὴν χαρμόσυνον καὶ φωτοφόρον πανήγυριν.
Ἦχος β΄.
Τρυφὰς καὶ δόξαν ἀπωσαμένη, δι’ ἀγάπην τοῦ Κτίστου σου, τὸ βασίλειον διάδημα ἀντηλλάξω, διὰ μέλανος ἁπλοῦ ὑφάσματος· ὅθεν ἠξιώθης Ὑπομονὴ ἀξιάγαστε, περιπολεῖν τοὺς οὐρανοὺς μετὰ πότμον, καὶ στηρίζειν ἐν δίναις, τὰς ψυχὰς τῶν τιμώντων σε.
Ἦχος γ΄.
Δεῦτε σήμερον πνευματικῶς, εὐωχηθῶμεν ἀδελφοί, ἐπὶ τῇ ἐτησίῳ μνήμῃ Ὑπομονῆς, τῆς μακαρίας ἀνάσσης, ἀνυμνοῦντες αὐτῆς τὰ λαμπρὰ προτερήματα· Κυρίῳ οὖν νῦν αὕτη παρίσταται, καὶ τῆς χαρᾶς τῶν Ἀγγέλων μετέχει, πρεσβεύουσα δοθῆναι ἡμῖν ὑγείαν κατ’ ἄμφω, ψυχῆς καὶ σώματος, καὶ σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
Ἦχος δ΄.
Τοῖς ἀσκητικοῖς σου πόνοις καὶ ἱδρῶσι, πολλῷ πλεῖον ἐλάμπρυνας, τῆς εὐσεβείας τὸ ἀμάραντον κάλλος, Ὑπομονὴ θεόφιλε· ὑπὲρ γὰρ τὸν ἥλιον ἔλαμψεν ἡ καρτερία σου, ὑπομονὴν σταθηρὰν ἐπιδείξασα, ἐν τῇ ἐλπίδι τῶν ἀθανάτων βραβείων· αὐτῶν οὖν καὶ ἡμᾶς ἀξίωσον, μοναστριῶν καὶ βασιλίδων ἀκροθίνιον, τοὺς τιμῶντας ἀξιοχρέως, τὴν πανσέβαστον μνήμην σου.
Ὁ αὐτός. Ἀντωνίου Μάρκου.
Δεῦτε πιστοί, τῇ Μονῇ Παταπίου τοῦ μάκαρος συνελθόντες, Ὑπομονήν τήν τοῦ  Βυζαντίου Ἄνασσαν ἐπαξίως τιμήσωμεν,   Κυρίῳ τῷ Θεῷ ἡμῶν ἄδοντες ᾠδήν ἐπινίκιον, ὅτι διά τῶν Ἁγίων Του καταφωτίζει ἡμῶν τήν τεταραγμένην ὁδόν, τήν ἄγουσαν διά τοῦ τῆδε βίου πρός τήν ἐπουράνιον Πόλιν, πρός τόν εὔδιον λιμένα τῆς ἄνω Ἱερουσαλήμ, ἔνθα οἱ χοροί τῶν Δικαίων μετά τῶν Ἀσωμάτων, Αὐτῷ ἄδουσι ὕμνον τόν Τρισάγιον· ὡς ἀληθῶς θαυμαστός ἐν τοῖς Ἁγίοις Σου ὑπάρχων Κύριε, αὐτῶν ταῖς πρεσβείαις τόν λαόν Σου φύλαττε ἐκ πάσης περιστάσεως.
Δόξα. Ὁ αὐτός.
Τὸ χρυσίον καὶ τὸ ἀργύριον τῶν ἀνακτόρων, ἀπαρνηθεῖσα, ὡς χρυσὸς ἐν χωνευτηρίῳ ἐδοκιμάσθης, καὶ ὡς ἀστὴρ ἑωθινὸς ἔλαμψας, τῇ στεῤῥᾷ σου ἀσκήσει πανεύφημε· καὶ νῦν τῶν ἀρετῶν τῷ φωτὶ λελαμπρυσμένη, καὶ καταυγάζουσα οἰκουμένης τὰ πέρατα, μὴ ἐλλίπῃς πρεσβεύειν Χριστῷ, σωθῆναι τοὺς στέφοντας Ὑπομονὴ τὴν μνήμην σου ᾄσμασι.
Καὶ νῦν. Τῆς Ἑορτῆς.
 
Εἰς τὸν Στίχον. Ἦχος πλ. α΄. Χαίροις ἀσκητικῶν.
Χαίροις, Μακεδονίας βλαστέ, τοῦ Βυζαντίου εὐωδέστατε ἴασμε, μελάθρου βλαστήσας μέσον, βασιλικοῦ καὶ ὀσμαῖς, εὐσεβείας θείας τέρπων ἅπαντας· ἀγάπης γὰρ γέγονας, τιμαλφὲς περιδέραιον, δικαιοσύνης, πορφυρόχρουν ἱμάτιον, καὶ ἀτίμητον, σωφροσύνης διάδημα· θεῖον χαρίτων ἔσοπτρον, Χριστὸν καθικέτευε, Ὑπομονὴ δοῦναι πᾶσι, τοῖς σὲ τιμῶσι μετάνοιαν, ὑγείαν κατ’ ἄμφω, καὶ εἰρήνην ποθουμένην, ἀδιατάρακτον.
Στ. Ὑπομένων ὑπέμεινα τὸν Κύριον καὶ προσέσχε μοι καὶ εἰσήκουσε τῆς φωνῆς τῆς δεήσεώς μου.
Χαίροις, ἡ τὴν πτωχείαν Χριστοῦ, ἐπιποθήσασα καὶ πλοῦτον μισήσασα, τὸν πρόξενον αἰωνίου, καὶ ζοφεροῦ κολασμοῦ, βασιλίδων γέρας ἀξιάγαστον· ψυχῆς γὰρ ἐπέτασας, πτέρυγάς σου πρὸς Κύριον, κλωβὸν λιποῦσα, σὸν τὸν πάνυ πολύτιμον, καὶ κατέπαυσας, ἐν τῆς δόξης σκηνώμασιν, ἔνθα Ἀγγέλων τάγματα, κυκλοῦσι τὸν Κύριον, Ὑπομονὴ θεοφόρε, μεθ’ ὧν ἀεὶ συγχορεύουσα, Χριστὸν ἐκδυσώπει, παρασχεῖν τοῖς σὲ τιμῶσι, τὸ μέγα ἔλεος.
Στ. Καὶ ἔστησεν ἐπὶ πέτραν τοὺς πόδας μου  καὶ κατηύθυνε τὰ διαβήματά μου.
Χαίροις, ἡ ἀνακτόρων τρυφάς, καὶ δόξαν ῥέουσαν ὡς ἄγαν ψυχόλεθρον, λιποῦσα καὶ μονοτρόπων, μοναδικῆς βιοτῆς, τρίβους γηθοσύνης, διοδεύσασα· νομίμως γὰρ ἤσκησας, καὶ καθεῖλες τὸ φρύαγμα, ἐν τῇ δυνάμει, τῇ δοθείσῃ σοι ἄνωθεν, τοῦ ἀλάστορος, καὶ δεινοῦ κοσμοκράτορος· ὅθεν καὶ στέφος εἴληφας, τῷ ὄντι ἀμάραντον, ὡς τῶν στεῤῥῶν σου καμάτων, Ὑπομονὴ ἀντιμίσθιον, παρὰ τοῦ Σωτῆρος, καὶ Παντάνακτος Κυρίου, ἀξιοθαύμαστε.
Δόξα. Ἦχος πλ. δ΄.
Τὴν βασιλίδων ἀλουργίδα, πανσόφως καταλιποῦσα, καὶ ὁμηγύρει μοναζουσῶν ἀριθμηθεῖσα, ἔμπλεως ἐγένου τῶν χαρισμάτων, τοῦ Πνεύματος, θεομακάριστε· καταπαλαίσασα γὰρ τὸν δεινὸν κοσμοκράτορα, ψυχοτρόφου ὑπομονῆς ἐπώφθης κυάθιον ἀτίμητον, καὶ προσευχῆς ἀδιαλείπτου, περικαλλέστατον τέμενος· ἀξίωσον οὖν καὶ ἡμᾶς διαπλεῦσαι, τοῦ βίου τὸ πέλαγος ἡρέμως, καὶ καταντῆσαι εἰς τὸν ἀχείμαστον ὅρμον, τῆς ἀλήκτου εὐφροσύνης, Ὑπομονὴ ἀεισέβαστε.
Καὶ νῦν. Τῆς Ἑορτῆς.
 
Νῦν ἀπολύεις, Τρισάγιον, Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. α΄. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Τὴν κλεινὴν βασιλίδα ἐγκωμιάσωμεν, Ὑπομονὴν τὴν Ὁσίαν, περιστερὰν εὐλαβῆ, ἐκ τοῦ κόσμου πετασθεῖσαν τῆς συγχύσεως, πρὸς τὰς σκηνὰς τοῦ οὐρανοῦ, ἐν ἀγάπῃ ἀκλινεῖ, ἀσκήσει καὶ ταπεινώσει, βοῶντες· Μῆτερ λιταῖς σου, θραῦσον ἡμῶν τῆς ἁμαρτίας δεσμούς.
Δόξα. Καὶ νῦν. Τῆς Ἑορτῆς.

Ἀπόλυσις.

ΟΡΘΡΟΣ
Μετὰ τὴν α΄ Στιχολογίαν, Κάθισμα. Ἦχος α΄. Τὸν τάφον Σου, Σωτήρ.
Ὡς ἔαρ νοητόν, ἐν τοῦ Ἔαρος ὥρᾳ, ἐπέφανεν ἡμῖν, ἡ ἁγία σου μνήμη, πιστοὺς ἀναψύχουσα, εὐωδίᾳ καμάτων σου, τοὺς γεραίροντας, Ὑπομονὴ θεοφόρε, πολιτείας σου, τῆς θεαρέστου τοὺς πόνους, φαιδροῖς μελῳδήμασι.
Δόξα. Καὶ νῦν. Τῆς Ἑορτῆς.
 
Μετὰ τὴν β΄ Στιχολογίαν, Κάθισμα. Ἦχος δ΄. Ταχὺ προκατάλαβε.
Χειμῶνα ἐδίωξας Ὑπομονὴ τῶν παθῶν, καὶ ἔαρ ἀνέτειλας παντοειδῶν ἀρετῶν, ἡσύχως σχολάζουσα· ὅθεν λειμὼν χαρίτων, εὐωδέστατος ὤφθης, ἄνθη ἀοργησίας, προσευχῆς καὶ ἀγάπης, προβάλλουσα ὁμηγύρει, τῶν εὐφημούντων σε.
Δόξα. Καὶ νῦν. Τῆς Ἑορτῆς.
 
Μετὰ τὸν Πολυέλεον, Κάθισμα. Ἦχος γ΄. Τὴν ὡραιότητα.
Τὴν ἀδιάδοχον, ἐπιποθήσασα, δόξαν ἐμίσησας, σαρκὸς ἀπόλαυσιν, καὶ βίου ῥέουσαν τρυφήν, καλλώπισμα Βυζαντίου· ὅθεν καὶ ταπείνωσιν, ἀντὶ πλούτου προέκρινας, καὶ κελλίον ἄσημον, εὐπρεποῦς ἀντὶ δώματος· διὸ Ὑπομονὴ ἠξιώθης, χαίρειν σὺν τῷ Χριστῷ ἐν πόλῳ.
Δόξα. Καὶ νῦν. Τῆς Ἑορτῆς.
 
Οἱ Ἀναβαθμοί· τὸ α΄ Ἀντίφωνον τοῦ δ΄ ἤχου.
Προκείμενον. Ὑπομένων ὑπέμεινα τὸν Κύριον καὶ προσέσχε μοι καὶ εἰσήκουσε τῆς φωνῆς τῆς δεήσεώς μου.
Στ. Καὶ ἔστησεν ἐπὶ πέτραν τοὺς πόδας μου  καὶ κατηύθυνε τὰ διαβήματά μου.
Εὐαγγέλιον ἐκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον. (Ζήτει τῇ Πέμπτῃ τῆς Η΄ Εβδομάδος).
Ὁ Ν΄ (50) Ψαλμός.
Δόξα. Ταῖς τῆς Σῆς Ὁσίας...
Καὶ νῦν. Ταῖς τῆς Θεοτόκου...
Ἰδιόμελον. Ἦχος πλ. β. Στ. Ἐλέησόν με, ὁ Θεός...
Τὸ πῦρ τῆς τοῦ Κυρίου ἀγάπης, τὴν ψυχήν σου ἀναφλέξαν, λαμπάδα φαεινὴν βασιλίδων σε ἀνέδειξε, Ὑπομονὴ θεοφώτιστε· ὅθεν σκότος ὑψηλοφροσύνης διώξασα, καὶ τὴν ἐπηρμένην ὀφρὺν τοῦ ἀλάστορος πατήσασα, ταπεινώσεως λύχνος ὤφθης πάμφωτος· καὶ νῦν λελαμπρυσμένη ἀκτῖσι τῶν ἔργων σου, Κυρίῳ παρίστασαι πρεσβεύουσα ἐνθέρμως, ὑπὲρ τῶν τιμώντων τὴν φωτοφόρον σου κοίμησιν.

Εἶτα, οἱ Κανόνες· τῆς Ἑορτῆς καὶ τῆς Ὁσίας, οὗ ἡ ἀκροστιχίς: Ὑπομονῆς ἐπώνυμον ὑμνέω βασίλισσαν. Χ.
ᾨδὴ α΄. Ἦχος δ΄. Ἀνοίξω τὸ στόμα μου.
Ὑφαίνειν ἀξίωσον, τῇ βασιλίδι μελώδημα, Χριστὲ Παντοδύναμε, Ὑπομονῇ τῇ κλεινῇ, καὶ ἀνάδειξον, ὑπομονῆς ταμεῖον, καρδίαν τοῦ δούλου Σου, βίου ἐν θλίψεσι.
Προσήνεγκας ἄνασσα, Ὑπομονὴ τῷ Παντάνακτι, ὡς φοῖνιξ ὑψίκομος, τοὺς σοὺς καρποὺς ἐν καιρῷ, ἀδιάπτωτον, ἀγάπην σωφροσύνην, ταπείνωσιν πνεύματος, καὶ ἱλαρότητα.
Οὐ δόξαν βασίλειον, οὐδὲ τοῦ κόσμου τερπνότητα, θεόφρον ἠγάπησας, Ὑπομονὴ βασιλίς, ἀλλ’ ἐπόθησας, μοναζουσῶν τὸν βίον, καὶ δόξαν οὐράνιον, τὴν διαμένουσαν.
Θεοτοκίον.
Μητράνανδρε Δέσποινα, εὐλογημένη Παντάνασσα, τῷ τόκῳ Σου πρέσβευε, Παμβασιλεῖ καὶ Θεῷ, τοῦ ἀλάστορος, δουλείας με ῥυσθῆναι, τὸν τλήμονα δοῦλόν Σου, νῦν τὸν ὑμνοῦντά Σε.

ᾨδὴ γ΄. Τοὺς Σοὺς ὑμνολόγους.
Ὁσίων ποθήσασα ἀνῦσαι, ὁδοὺς ἀσκητῶν Ὑπομονή, τοῦ πορφυροῦ χιτῶνός σου, μελαμβαφὲς τριβώνιον, ἠλλάξω καὶ τοῦ δώματος, τοῦ βασιλείου τὴν κέλλαν σου.
Νευρώσασα Μῆτερ τὴν ψυχήν σου, ἐν πόνοις ἀσκήσεως στεῤῥοῖς, τὸν ἄσταχυν ἐβλάστησας, τῆς σωτηρίας ἄνασσα, Ὑπομονὴ γεώργιον, σαυτὴν ποιοῦσα πανεύφορον.
Ἡλίου φαιδρότερον ἐκλάμπει, ἡ μνήμη σου ἡ χρυσοφεγγής, τοῦ Βυζαντίου Ἄνασσα, Ὑπομονὴ περίδοξε, αὐγάζουσα τοὺς μέλποντας, τὴν σὴν φιλόθεον βίωσιν.
Θεοτοκίον.
Σεμνότητος κέρας Θεοτόκε, ἀῤῥεύστως συνέλαβες Υἱόν, τὸν ἐν ψυχαῖς σταλάζοντα, ἡμῶν ζωὴν αἰώνιον, καὶ πάντας διασώζοντα, τοὺς Σὲ ἀεὶ μακαρίζοντας.

Κάθισμα. Ἦχος πλ. α΄. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Τῆς φθαρτῆς βασιλείας ἐγκαταλείπουσα, τὸ στασιῶδες καὶ Κτίστου τὸν ἐλαφρὺν τὸν ζυγόν, βασιλὶς Ὑπομονὴ ἐπ’ ὤμων αἴρουσα, βύσσον πολύτιμον τὸν σόν, ἀντηλλάξω νουνεχῶς, σεμνὴ δι’ εὐτελεστάτου, ἀσκητικοῦ τριβωνίου, καὶ τὸ σὸν δῶμα διὰ κέλλης μικρᾶς.
Δόξα. Καὶ νῦν. Τῆς Ἑορτῆς.
 
ᾨδὴ δ΄. Ὁ καθήμενος ἐν δόξῃ.
Ἐκλεκτὴ Κυρίου νύμφη, τὰ τοῦ βίου ἐπίκηρα, καὶ τερπνὰ ὡς ὄναρ, ἔφυγες ἐμφρόνως βασίλισσα, Ὑπομονὴ Βασιλείαν ἀτελεύτητον, τὴν ἐν δώμασι, τοῖς οὐρανίοις ζηλώσασα.
Πεπολίτευσαι συννόμως, καὶ κανὼν ἀκριβέστατος, ὤφθης ἐγκρατείας, καὶ δικαιοσύνης εἰκόνισμα, μοναστριῶν ἐναρέτων ἀδιάσειστον, βάθρον πίστεως, Ὑπομονὴ θεοφρούρητε.
Ὡς ταμεῖον θαυμασίων, Παταπίου τὸ λείψανον, τοῦ Ὁσίου ἔσχεν, ἡ Μονὴ Προδρόμου πανεύφημε, Ὑπομονὴ ὅπερ εἶτα δι’ ἀσφάλειαν, οἱ σοὶ ἄνθρωποι, εἰς τὰ Γεράνεια ἤνεγκον.
Θεοτοκίον.
Νομοθέτην ἡ τεκοῦσα, δωρεὰν ἐξαλείφοντα, τῶν ἐμῶν πταισμάτων, τὴν πληθὺν Μητράνανδρε Δέσποινα, Χριστὸν τοῦ κόσμου Σωτῆρα καθικέτευε, διασῷσαί με, ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς Κρίσεως.

ᾨδὴ ε΄. Ἐξέστη τὰ σύμπαντα.
Ὑπέρκαλε ἄνασσα, Ὑπομονὴ δαμάσασα, σάρκα σκληροτάταις ἀγωγαῖς σου, δακρύων ὄμβροις, ἀδιαλείπτοις εὐχαῖς, καὶ πόνοις ἀσκήσεως στεῤῥοῖς, χάριν θείαν εἴληφας, τῷ Κυρίῳ παρίστασθαι.
Μακάριος κράζομεν, λαὸς τοιαύτην ἄνασσα, ὡς Ὑπομονή σε θειοτάτη, ἔχων καὶ ῥῦστιν, ἐν τοῖς τοῦ βίου δεινοῖς· ὑπάρχεις γὰρ πάντων ἀρωγός, τῶν ἐπιζητούντων σε, καὶ τιμώντων τὴν μνήμην σου.
Οἰκτείρουσα στένοντας, Ὑπομονὴ καὶ κάμνοντας, ὤφθης ἐκμαγεῖον εὐσπλαγχνίας, καὶ συμπαθείας, εὐφορωτάτη κοιλάς, εἰς ἣν θλιβομένων οἱ χοροί, ἔτρεχον καὶ βάλσαμον, κουφισμοῦ ἀπελάμβανον.
Θεοτοκίον.
Νοεῖν οὐ δεδύνηνται, τὴν Σὴν ἁγίαν κύησιν, Μῆτερ τοῦ Ὑψίστου αἱ δυνάμεις, τῶν Ἀρχαγγέλων καὶ νοερῶν στρατιῶν· ἐπώφθης γὰρ σκήνωμα φωτός, τοῦ ἀδύτου χάριτας, ἐκπυρσεύουσα Δέσποινα.

ᾨδὴ στ΄. Τὴν θείαν ταύτην.
Ὑπὲρ τὴν φύσιν ἀσκήσασα, ἐν μάνδρᾳ γερασμίῳ βασίλισσα, ἐπώφθης πρόβολος, τῆς μετανοίας καὶ καύχημα, μοναζουσῶν Ὁσίων, θεοχαρίτωτε.
Μανίαν Μῆτερ τοῦ δράκοντος, ἐπράϋνας ἀσκήσεως πόνοις σου, καὶ τὰ τοξεύματα, αὐτοῦ πανσόφως ὑπέμεινας, ὑπομονῆς δειχθεῖσα, εἰκὼν περίβλεπτος.
Νοὸς τοῦ σοῦ θείοις αὔλαξιν, εἰσδέδεξαι τὸν σπόρον τῆς πίστεως, καὶ τῶν ἱδρώτων σου, αὐτὸν ῥανῖσιν ἐπηύξησας, καὶ ἀρετῶν πολύχουν, καρπὸν συνέλεξας.
Θεοτοκίον.
Ἐν Σοὶ καυχώμεθα Δέσποινα, βροτῶν τῇ θεωσάσῃ τὸ φύραμα, διὰ τοῦ τόκου Σου, καὶ Σὲ ἀπαύστως δοξάζομεν, Ὑπερευλογημένη, τοῦ κόσμου στήριγμα.
 
Κοντάκιον. Ἦχος πλ. δ΄. Τῇ Ὑπερμάχῳ.
Ὑπομονῆς θεοστηρίκτου τὴν ὁμώνυμον, καὶ βασιλίδων θεοσόφων τὴν ὑπέρτιμον, τὴν ἐκλάμψασα ὡς ἄστρον ἐν Βυζαντίῳ, καὶ χοροὺς μοναζουσῶν καταπυρσεύσασαν, ταπεινώσεως βολαῖς ἀνευφημήσωμεν, πόθῳ κράζοντες· χαῖρε Μῆτερ πανεύφημε.
Ὁ Οἶκος.
Ἄμεμπτον πολιτείαν, ἐπιδείξασα Μῆτερ, Ἀγγέλων ἰσοστάσιος ὤφθης· ἐν μελάθρῳ γὰρ πρῶτον καλῶς, καὶ ἐν κέλλῃ εἶτα ταπεινῇ ἔδειξας, ψυχῆς σου τὴν εὐγένειαν· διὸ Ὑπομονὴ βοῶμεν·
Χαῖρε, ἀκτὶς ἀρετῶν παντοίων·
χαῖρε,  βολὶς φρονημάτων θείων.
Χαῖρε, Βυζαντίου κειμήλιον ἄσυλον·
χαῖρε,  φιλοθέου ἀσκήσεως ἔσοπτρον.
Χαῖρε, στέμμα χρυσοποίκιλτον, σεμνοτάτης βιοτῆς·
χαῖρε,  τῆγμα θεομύριστον, μετανοίας καὶ εὐχῆς.
Χαῖρε, ὅτι ἀζύγων τοῖς χοροῖς ἠριθμήθης·
χαῖρε,  ὅτι ἀνάκτων ἐκ τῶν βίβλων ἐξέσθης.
Χαῖρε, λαμπὰς σοφίας ἀείφωτος·
χαῖρε,  ψεκὰς χαρίτων σωτήριος.
Χαῖρε, κρατὴρ κιρνῶν δόσεις θείας·
χαῖρε,  πρηστὴρ τῆς πλάνου μανίας.
Χαῖρε  Μῆτερ πανεύφημε.

Συναξάριον.
Τῇ ΙΓ΄ (ἤ ΚΘ΄)  τοῦ αὐτοῦ μηνός, μνήμη τῆς Ὁσίας Ὑπομονῆς, Βασιλίσσης Βυζαντίου, τῆς Παλαιολογίνης.
Στίχοι·
Στέμμα καταθέσασα ἀνάκτων κάτω,
στέμμα εἴληφας, Ὑπομονή, ἐν πόλῳ.
Ταῖς αὐτῆς ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.
 
ᾨδὴ ζ΄. Οὐκ ἐλάτρευσαν.
Ὡς πολύτιμον, πορφύραν τὸ τριβώνιον, τῆς σῆς ἀσκήσεως, Ὑπομονὴ εὐκλεής, Ὁσία ἐπέχρωσας καὶ κατεστόλισας, ἐν τοῖς δάκρυσι, νηστείαις ἀγρυπνίαις σου, τοῦτο καὶ σκληραγωγίᾳ.
Βάθρον πίστεως, ὑπομονῆς συνέσεως, καὶ βίου κρείττονος, Ὑπομονὴ ἀγαθή, ὀφθεῖσα παρίσταται, νῦν τῷ Παντάνακτι, ὡς βασίλισσα, περικλεὴς καὶ σέμνωμα, τῶν μοναζουσῶν ἐνθέως.
Ἀνυψώσασα, Ὑπομονὴ πρὸς Κύριον, ψυχῆς τὰ ὄμματα, τῆς σῆς καὶ χεῖρας καλῶς, θεόφρον ἐκτείνουσα, πρὸς χρείαν ἔχοντας, ἐταπείνωσας, σαὐτὴν καὶ ἀπημπόλησας, τὴν κενὴν ἀνάκτων δόξαν.
Θεοτοκίον.
Σάρκα βρότειον, ὁ Κτίστης προσελάβετο, ἐκ τῶν αἱμάτων Σου, ἵνα τοῖς ἄνω καλῶς, συνάψῃ τὰ γήϊνα, Θεογεννήτρια, καὶ παντέλειος, Θεὸς φανῇ καὶ ἄνθρωπος, χοϊκοῖς ὁ Ζωοδότης.
 
ᾨδὴ η΄. Παῖδας εὐαγεῖς.
Ἵλεων ἀπέργασαι τὸν Κτίστην, ἡμῖν καὶ Παντάνακτα βασίλισσα, πάσης περιστάσεως, δυσμενοῦς καὶ θλίψεως, ἐξαιρουμένη τάχιστα, ταῖς ἱκεσίαις σου, καὶ φύλαττε, ἀτρώτους ἐκ πάντων, τῶν βελῶν τοῦ πλάνου, ἀεὶ τοὺς σὲ τιμῶντας.
Λείριον τερπνὸν τοῦ Παραδείσου, καὶ κρίνον Ἐδὲμ εὐῶδες καὶ πανθαύμαστον· σὲ ἡμεῖς γιγνώσκομεν, βασιλίδων μέλαθρον, Ὑπομονὴ καὶ ᾄσμασι, τὴν σὴν ἐτήσιον, πανήγυριν τελοῦμεν προφρόνως, στέφοντες τοῖς ὕμνων, ὑάσμοις σοὺς καμάτους.
Ἴθυνας τοὺς πόδας σου πρὸς ὅρμον, ὑπήνεμον τῆς τοῦ Κτίστου ἀγαπήσεως, καὶ σοφῶς βασίλισσα, παῖδάς σου ἐκτρέφουσα, ἐν νουθεσίᾳ πάντοτε, Χριστοῦ ἐκόσμησας, νομίμῳ συζυγίᾳ σὸν βίον, πρὶν ἢ διανύσῃς, ἀσκητριῶν τὰς τρίβους.
Θεοτοκίον.
Στάμνε μυστικὴ τοῦ θείου μάνα, Παντάνασσα Θεοτόκε Ἀπειρόγαμε, ἡ τὸν Παντοκράτορα, σχοῦσα ἐν νηδύϊ Σου, ὡς ἄρτον ἀδαπάνητον, καὶ μάνα βρώσεως, ζωῆς τῆς αἰωνίου πενίας, ἀρετῶν Σὸν δοῦλον, παντοίων λύτρωσαί με.

ᾨδὴ θ΄. Ἅπας γηγενής.
Στήριγμα Μονῆς, Προδρόμου ὑπάρξασα, ἐν Πόλει πόλεων, σκέπε τὴν τιμῶσάν σε, νῦν Παταπίου τοῦ οὐρανόφρονος, Μονὴν τὴν σοῦ κατέχουσα, τὸ θεῖον ἔκτυπον, ὥσπερ ὄλβον Μῆτερ πολυτίμητον, γυναικῶν ἀσκουμένων ὑπόδειγμα.
ᾌδει σε πιστῶς, λαὸς ὁ φιλόσιος, καὶ ἡ ὁμήγυρις, Μακεδόνων ἄνασσα, ἐξ ὧν ἄνθος ἡδὺ ἐβλάστησας, μοναζουσῶν σὺν τάγμασι, Μονῆς τοῦ μάκαρος, Παταπίου, τοῦ ἰάσεις βρύοντος, θεοφόρε καὶ πάνσεμνε ἄνασσα.
Νέκταρ ἱερόν, τρυγῶμεν ἑκάστοτε, οἱ ἀναμέλποντες, βίου σου τὰ σκάμματα, Ὁσίων κλέος, καὶ ἀγαλλίαμα, Ὑπομονὴ θεόφιλε, καὶ ἡδυνόμενοι, ἀνυμνοῦμεν, τὸν σὲ στεφανώσαντα, ἀφθαρσίας στεφάνῳ Θεὸν ἡμῶν.
Θεοτοκίον.
Χάριτας ἡμεῖς, Ἁγνὴ χρεωστοῦμέν Σοι, οἱ Σὲ γινώσκοντες, ὡς τοῦ κόσμου σώτειραν, καὶ τοῦ θανάτου ἀλεξιτήριον· ἐκ Σοῦ γὰρ σάρκα ἔλαβε, Χριστὸς ὁ Κύριος, ἐκ θανάτου, πάντας ὁ ῥυσάμενος, καὶ πταισμάτων παρέχων τὴν ἄφεσιν.
 
Ἐξαποστειλάριον. Ἐπεσκέψατο ἡμᾶς.
Ἐνασκήσασα καλῶς, ἐν Βυζαντίῳ βασιλίς, Ὑπομονὴ τὸν πονηρόν, κατηγωνίσω εὐσθενῶς, καὶ στέμμα δόξης ἀλήκτου, ἐκ χειρῶν τοῦ Κυρίου, Παντάνακτος εἴληφας.
Καὶ τὸ τῆς Ἑορτῆς.
 
Εἰς τους Αἴνους ἱστῶμεν στίχους δ΄ καί ψάλλομεν Στιχηρά Προσόμοια. Ἦχος α΄. Τῶν οὐρανίων Ταγμάτων.
Παρθένος ὥσπερ φρονίμη, καὶ νύμφη πάγκαλος, Χριστοῦ τοῦ Ζωοδότου, εἰς νυμφῶνας ἀφθάρτους, ἀνῆλθες θεοφόρε Ὑπομονή, ἐσαεὶ μνημονεύουσα, τῶν πανσεβάστως τιμώντων τὴν ἱεράν, καὶ φωσφόρον σου πανήγυριν.
Βασιλικῆς εὐπρεπείας, καταφρονήσασα, ἀσκητριῶν ὡραίας, ἠκολούθησας τρίβους, καὶ ὤφθης ὁδοδείκτης μοναζουσῶν, ποθουσῶν τὴν τελείωσιν, Ὑπομονὴ τρισολβία ὑπακοῆς, καὶ συνέσεως ἑδραίωμα.
Τῶν σῶν δακρύων χειμάῤῥοις, ψυχῆς κατήρδευσας, Ὑπομονὴ τὴν χθόνα, καὶ γεώργιον ταύτην, ἀνέδειξας νηστείας ὑπομονῆς, εὐσεβείας καὶ νήψεως, ἐξ ὧν καρποὺς γλυκυτάτους τῷ Λυτρωτῇ, δρεπομένη προσεκόμισας.
Λελαμπρυσμένη τῷ κάλλει, τῆς σῆς ἀσκήσεως, Ὑπομονὴ παρέστης, τῷ Χριστῷ καὶ Σωτῆρι, φοροῦσα πορφυρίδα βασιλικήν, σωστικῆς ταπεινώσεως, καὶ ἐν χερσὶ σκῆπτρον πάγχρυσον ἀρετῆς, καὶ συνέσεως βαστάζουσα.
Δόξα. Ἦχος πλ. α΄.
Νομίμως ἀγωνισαμένη, προσευχῆς ἀόκνου, καὶ ἑκουσίας στερήσεως, στήλη θεοτύπωτος ὤφθης, Ὑπομονὴ πανθαύμαστε· ὅθεν γέρα τῶν ἀγώνων σου ἐδρέψω, παρὰ τοῦ μισθαποδότου Κυρίου· Ὃν ἱκέτευε σῶσαι ἐκ θανάτου, τοὺς σὲ μακαρίζοντας.
Καὶ νῦν. Τὸ τῆς Ἑορτῆς.
 
Δοξολογία Μεγάλη καὶ Ἀπόλυσις.
 
Μεγαλυνάριον.
Χαίροις ἐκμαγεῖον ὑπομονῆς, στήλη σωφροσύνης, ἀδιάσειστον ἀρετῶν, τεῖχος καὶ ταμεῖον, Ὑπομονὴ ἀγάπης, ἐνθέων βασιλίδων, κέρας περίδοξον.

 

 

 

 

Παρασκευή, 15 Δεκεμβρίου 2017

Ἀκολουθία ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΟΔΗΓΗΤΡΙΑΣ Μ. Ξενοφῶντος, Ἱερομ. Ἰω. Δημητριάδου

Ψαλλομένη τῇ Κυριακῆ μεταξύ 1ης  καί 7ης Ὀκτωβρίου

 ΜΙΚΡΟΣ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ
Ἱστῶμεν στίχους δ΄ καὶ ψάλλομεν Στιχηρά Προσόμοια τρία, δευτεροῦντες το πρῶτον. Ἦχος α΄. Τῶν οὐρανίων Ταγμάτων.
Τῆς Θεοτόκου ὁ κλῆρος, ἅπας ἀθροίσθητε, πρὸς τὴν Μονὴν τοῦ θείου, Ξενοφῶντος προθύμως, ὑμνῆσαι τὴν ἁγίαν Εἰκόνα Αὐτῆς, τῶν ᾀσμάτων τοῖς ἄνθεσι, καὶ προσκυνῆσαι ἐν πίστει καὶ τὰ Αὐτῆς, διηγήσασθαι θαυμάσια. (Δίς).
Βατοπεδίου Πατέρες, καὶ σεῖς συγχάρητε, ἐπὶ τῷ γεγονότι, θαυμαστῷ τῆς Εἰκόνος, τῆς μόνης Παναχράντου Μητρὸς τοῦ Θεοῦ, καὶ προθύμως αἰνέσατε, Αὐτὴν· καὶ γὰρ εἰ ἀφέστηκεν ἀφ’ ὑμῶν, ἀλλ’ ὑμᾶς οὐκ ἐγκατέλιπε.
Πάντες οἱ τρόφιμοι τῆσδε, Μονῆς δοξάσατε, τὴν χάριν ἐξαιρέτως, τῆς Θεόπαιδος Κόρης, βοῶντες γηθοσύνως· χαῖρε Ἁγνή, χριστωνύμων ἡ πρόμαχος, ἡμῶν δὲ θεία ἐπίσκεψις καὶ φρουρὸς, ὁδηγὸς καὶ πρέσβυς ἔνθερμος.
Δόξα. Καὶ νῦν. Ἦχος πλ. β΄ .
Δεῦτε τῆς Παρθένου ἐρασταί, μοναστῶν αἱ χορεῖαι, καὶ πιστῶν ἡ ὁμήγυρις· δεῦτε ἀνυμνήσωμεν τῆς πανυμνήτου Κόρης, τὰ θεῖα θαυμάσια· ἰδοὺ γὰρ καὶ ἐν τοῖς καθ’ ἡμᾶς χρόνοις, δείξαι θέλουσα τὴν πρὸς ἡμᾶς θείαν αὐτῆς στοργὴν καὶ προμήθειαν, ἐπεσκέψατο ἡμᾶς διὰ τῆς παραδόξως ἐνθάδε ἀφικνομένης Αὐτῆς ἱερᾶς Εἰκόνος· Ἧν προσκυνοῦντες  ἐν χαρᾷ βοήσωμεν· χαῖρε Κεχαριτωμένη, ὁ Κύριος μετὰ Σοῦ.
 

Εἰς τὸν Στίχον. Ἦχος β΄. Οἶκος τοῦ Ἐφραθᾶ.
Χαῖρε Χριστιανῶν, λιμὴν καὶ προστασία, τῶν Σὲ ὑμνολογούντων, καὶ προσκυνούντων πόθῳ, μορφήν Σου τὴν ἀκήρατον.
Στ. Ἡγίασε τὸ σκήνωμα Αὐτοῦ ὁ Ὕψιστος.
Φρούρει πάντας ἡμᾶς, τοὺς Σὲ προσκαλουμένους, εἰς ἀρωγὴν Παρθένε, ἐξ ἀοράτων πάντων, καὶ ὁρατῶν ἐχθρῶν ἡμῶν.
Στ. Τὸ πρόσωπόν Σου λιτανεύσουσι οἱ πλούσιοι τοῦ λαοῦ.
Χαῖρε Μῆτερ Χριστοῦ, Ἀγγέλων ἡ Κυρία, Χριστιανῶν ἡ δόξα, τοῦ Ὄρους ἡ προστάτις, ἡμῶν δὲ σκέπη Ἄχραντε.
Δόξα. Καὶ νῦν.
Πᾶσα ἡ στρατιά, ὑμνεῖ Σε τῶν Ἀγγέλων, ἀνθρώπων δὲ τὸ γένος, καὶ πάντες οἱ τοῦ Ὄρους, μονάζοντες γεραίρομεν.
 
Νῦν ἀπολύεις, Τρισάγιον, Ἀπολυτίκιον. Ἦχος α΄. Τοῦ λίθου σφραγισθέντος.
Εἰκόνα τὴν ἁγίαν τῆς ἀχράντου μορφῆς Σου, νῦν πανευλαβῶς προσκυνοῦντες, γεραίρομεν Παρθένε· ἐπέστη γὰρ ξένως πρὸς ἡμᾶς, βραβεύουσα θαυμάτων προχοήν, καὶ ᾀεὶ ἐλευθεροῦσα τῶν δεινῶν, διό Σοι ἀναβοῶμεν· δόξα τῇ εὐσπλαγχνίᾳ Σου Σεμνή, δόξα τῇ ἀντιλήψει Σου, δόξα τῇ προμηθείᾳ Σου, μόνη Πανύμνητε.
Δόξα. Καὶ νῦν. Ἕτερον. Ὁ αὐτός. Ἐν τῇ γεννήσει Σου.
Τῆς Σῆς Εἰκόνος Θεογεννῆτορ τὰ θαυμάσια, Ὁδηγητρίας τῆς θείας, νῦν γεραίροντες Σὲ ὑμνοῦμεν· ἀπέστειλας γὰρ ἡμῖν, ταύτην φρουρὸν τῆς Μονῆς ἡμῶν, καὶ τῶν ἐν ταύτῃ σεμνῶς μοναζόντων, σκέπην θείαν καὶ παρήγορον.

Ἀπόλυσις.
 

ΜΕΓΑΣ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ
Εὐλογήσαντος τοῦ Ἱερέως ὁ Προοιμιακός καὶ τό Μακάριος ἀνήρ. Εἰς δὲ τό Κύριε ἐκέκραξα ἱστῶμεν στίχους στ΄ καὶ ψάλλομεν Στιχηρὰ Προσόμοια. Ἦχος α΄. Ὢ τοῦ παραδόξου θαύματος.
Ὢ τοῦ παραδόξου θαύματος! Τῆς Παρθένου Κόρης τὰ πολλὰ τεράστια, Εἰκόνος τῆς Ἑαυτῆς, ὑμνεῖν προτρέπουσιν· ἐξαίρουσι γὰρ ἡμῶν, θαμβητικῶς τὴν διάνοιαν, ὕπερθεν καὶ Ταύτῃ ἀναβοᾷν, μετ’ εὐλαβείας τὸ Χαῖρε τοῦ Γαβριὴλ· Κεχαριτωμένη χαῖρε, μετὰ Σοῦ ὁ Κύριος, ὁ παρέχων τῷ κόσμῳ, διὰ Σοῦ τὸ μέγα ἔλεος.
Βαβαὶ τῆς Σῆς προμηθείας Ἁγνὴ, καὶ στοργῆς ἀπλέτου, ἧς πρὸς πάντας κέκτησαι, τοῖς πίστει μετὰ Θεόν, εἰς Σὲ ἐλπίζουσιν· εὐφραίνεις καὶ γὰρ αὐτούς, τοῖς σοῖς ποικίλοις χαρίσμασιν Ἄχραντε, καὶ θαύματα πρὸς αὐτούς, ἐπενεργεῖς, διὸ πόθῳ κραυγάζομεν· Κεχαριτωμένη χαῖρε, μετὰ Σοῦ ὁ Κύριος, ὁ παρέχων τῷ κόσμῳ, διὰ Σοῦ τὸ μέγα ἔλεος.
ᾌσμασι τιμῶμεν Πάνσεμνε, τὴν σεπτὴν Εἰκόνα, τῆς μορφῆς Σου χαίροντες, καὶ πόθῳ πολλῷ αὐτὴν κατασπαζόμεθα· ἐτίμησε γὰρ ἡμᾶς, τῇ παραδόξῳ ἐλεύσει Πανάσπιλε, καὶ κόσμος ἐν τῇ Μονῇ προσανατέθη· διό Σοι κραυγάζομεν· Κεχαριτωμένη χαῖρε, μετὰ Σοῦ ὁ Κύριος, ὁ παρέχων τῷ κόσμῳ διὰ Σοῦ τὸ μέγα ἔλεος.
Ἕτερα. Ὡς γενναῖον ἐν Μάρτυσιν.
Οὐρανοῦ τὰ στρατεύματα, καὶ τῆς γῆς πλήθη ἅπαντα, νῦν κοινὴν πανήγυριν συγκροτήσαντες, καὶ τῆς Παρθένου ὑμνήσατε, τὴν δόξαν τὴν ἄφραστον, καὶ τὰ θαύματα Αὐτῆς, πρὸς ἡμᾶς ἅπερ ἔργασται, διὰ ἔλεος· Θεοτόκε βοῶντες, χαῖρε μόνη, ἡ βροτῶν τὴν φύσιν ξένως, τοῖς οὐρανίοις συνάψασα.
Τῆς ἀχράντου Εἰκόνος Σου, τὰ ἐξαίσια θαύματα, νῦν ἡμᾶς συνήγαγεν, Ἀπειρόγαμε, τὴν ὀφειλὴν ἀποδοῦναί Σοι, προφρόνως ἐν ᾄσμασι, καὶ ᾠδαῖς πνευματικαῖς, κᾂν ἀξίως οὐκ ἔχομεν, ἀλλὰ πρόσδεξαι, ὥσπερ Μήτηρ φιλόπαις Παναγία, ψελλισμοὺς τοὺς ἡμετέρους, οὗς ἐν καρδίᾳ προσφέρομεν.
Αἰσχυνέσθωσαν ἅπαντες, καὶ τὰ χείλη φραγήτωσαν, οἱ λαλοῦντες ἄντικρυ τῆς Θεόπαιδος, καὶ τῶν εἰκόνων ἀσέβειαν· πιστῶν δὲ τὸ ἄθροισμα, σχετικῶς προσκυνήσατε, γόνυ κλίνοντες ψυχῆς, τὴν θαυματουργόν, τῆς Παρθένου Εἰκόνα ἐκβοῶντες· Παναγία τὴν Σὴν ποίμνην, ἀνεπιβούλευτον τήρησον.
Δόξα. Καὶ νῦν. Ἦχος πλ. β΄.
 Ἡμέρα χαρμόσυνος καὶ ἑορτὴ πανσεβάσμιος ἐπέλαμψε σήμερον. Ἰδοὺ γὰρ αὖθις, ἡ ἀμίαντος Ἀμνάς, ἡ τὸν Ἀμνὸν τοῦ Θεοῦ, ἐκ Πνεύματος Ἁγίου ἀφράστως συλλαβοῦσα, καὶ ὑπὲρ ἔννοιαν κυοφορήσασα καὶ γεννήσασα, τὸ βασιλικὸν ἀνάκτορον, ἐν ᾧ ὁ Βασιλεὺς τῆς δόξης καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ, γυμνὸς τῇ ἑαυτοῦ Θεότητι εἰσελθὼν, σαρκοφόρος Θεὸς ἐξῆλθεν, ἀπήμαντον τὴν παρθενίαν τηρήσας, τὴν Ἑαυτοῦ σάρκα ἐκ τῶν ἀχράντων Αὐτῆς αἱμάτων, τῷ Ὁμοουσίῳ Αὐτοῦ Πνεύματι συνεξύφανας. Ἡ ἁγία Θεοτόκος, τὴν πρὸς τὴν ἱερὰν ἡμῶν Μονήν, ἐξαίρετον Αὐτῆς προμήθειαν παρεμφαίνουσα, ἐχαρίσατο αὐτῇ, τὴν ξενοτρόπως ἐνταῦθα ἀφικνομένην, ἱερὰν Αὐτῆς Εἰκόνα, ὡς φρουρὸν καὶ παραμυθίαν. Ἧν προσκυνοῦντες εὐλαβῶς, βοήσωμεν· χαῖρε Κεχαριτωμένη, ὁ Κύριος μετὰ Σοῦ.
 

Εἴσοδος, Φῶς ἱλαρόν, Προκείμενον τῆς ἡμέρας, Ἀναγνώσματα.
Γενέσεως τὸ Ἀνάγνωσμα (Κεφ. κγ΄ 10-17).
Ἐξῆλθεν Ἰακὼβ ἀπὸ τοῦ φρέατος τοῦ ὅρκου καὶ ἐπορεύθη εἰς Χαῤῥάν καὶ ἀπήντησε τόπῳ καὶ ἐκοιμήθη ἐκεῖ· ἔδυ γὰρ ὁ ἥλιος. Καὶ ἔλαβεν ἀπὸ τῶν λίθων τοῦ τόπου καὶ ἔθηκε πρὸς κεφαλῆς αὐτοῦ καὶ ἐκοιμήθη ἐν τῷ τόπῳ ἐκείνῳ καὶ ἐνυπνιάσθη. Καὶ ἰδοὺ κλῖμαξ ἐστη-ριγμένη ἐν τῇ γῇ, ἧς ἡ κεφαλὴ ἀφικνεῖτο εἰς τὸν οὐρανόν· καὶ οἱ Ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ ἀνέβαινον καὶ κατέβαινον ἐπ’ αὐτὴν· ὁ δὲ Κύριος ἐπεστήρικτο ἐπ· αὐτῆς. Καὶ εἶπεν· ἐγὼ ὁ Θεὸς Ἀβραὰμ τοῦ πατρός σου καὶ ὁ Θεὸς Ἰσαάκ, μὴ φοβοῦ. Ἡ γῆ, ἐφ’ ἧς σὺ καθεύδεις ἐπ’ αὐτῆς, σοὶ δώσω αὐτὴν καὶ τῷ σπέρματί σου. Καὶ ἔσται τὸ σπέρμα σου ὡσεὶ ἄμμος τῆς γῆς καὶ πλατυνθήσεται ἐπὶ Θάλασσαν καὶ Λίβα καὶ Βοῤῥᾶν καὶ ἐπὶ Ἀνατολάς· καὶ ἐνευλογηθήσονται ἐν σοὶ πᾶσαι αἱ φυλαὶ τῆς γῆς καὶ τῷ σπέρματί σου. Καὶ ἰδοὺ ἐγὼ μετὰ σοῦ διαφυλάσσων σε ἐν τῇ ὁδῷ πάσῃ, οὗ ἐὰν πορευθῇς καὶ ἀποστρέψω σε εἰς τὴν γῆν ταύτην, ὅτι οὐ μὴ σε ἐγκαταλίπω, ἕως τοῦ ποιήσαι με πάντα ὅσα ἐλάλησά σοι. Καὶ ἐξηγέρθη Ἰακὼβ ἀπὸ τοῦ ὕπνου αὐτοῦ καὶ εἶπεν· ὅτι ἔστι Κύριος ἐν τῷ τόπῳ τούτῳ, ἐγὼ δὲ οὐκ ᾔδειν. Καὶ ἐφοβήθη καὶ εἶπεν·  ὡς φοβερὸς ὁ τόπος οὗτος! Οὐκ ἔστι τοῦτο, ἀλλ᾿ ἤ οἶκος Θεοῦ καὶ αὕτη ἡ πύλη τοῦ οὐρανοῦ.
Προφητείας Ἰεζεκιὴλ τὸ Ἀνάγνωσμα (Κεφ. μγ΄ 27, μδ΄ 1-4).
Ἔσται ἀπὸ τῆς ἡμέρας τῆς ὀγδόης καὶ ἐπεκεῖνα, ποιήσουσιν οἱ Ἱερεῖς ἐπὶ τό θυσιαστήριον τὰ ὁλοκαυτώματα ὑμῶν καὶ τὰ τοῦ σωτηρίου ὑμῶν καὶ προσδέξομαι ὑμᾶς, λέγει Κύριος Κύριος. Καὶ ἐπέστρεψέ με κατὰ τὴν ὁδὸν τῆς πύλης τῶν Ἁγίων τῆς ἐξωτέρας, τῆς βλεπούσης κατὰ ἀνατολάς· καὶ αὕτη ἧν κεκλεισμένη. Καὶ εἶπε Κύριος πρός με· ἡ πύλη αὕτη κεκλεισμένη ἔσται, οὐκ ἀνοιχθήσεται,καὶ οὐδεὶς οὐ μὴ διέλθῃ δι᾿ αὐτῆς, ὅτι Κύριος ὁ Θεὸς Ἰσραήλ εἰσελεύσεται δι’ αὐτῆς καὶ ἔσται κεκλεισμένη. Διότι ὁ ἡγούμενος οὗτος κάθηται ἐπ’ αὐτήν, τοῦ φαγεῖν ἄρτον. Κατὰ τὴν ὁδὸν τοῦ Αἰλὰμ τῆς πύλης εἰσελεύσεται καὶ κατὰ τὴν ὁδὸν αὐτοῦ ἐξελεύσεται. Καὶ εἰσήγαγέ με κατὰ τὴν ὁδὸν τῆς πύλης τῆς πρὸς Βοῤῥᾶν, κατέναντι τοῦ οἴκου· καὶ εἶδον καὶ ἰδοὺ, πλήρης δόξης ὁ οἶκος Κυρίου.
Παροιμιῶν τὸ Ἀνάγνωσμα (Κεφ. θ΄ 1-11).
Ἡ Σοφία ᾠκοδόμησεν ἑαυτῇ οἶκον καὶ ὑπήρεισε στύλους ἑπτά. Ἔσφαξε τὰ ἑαυτῆς θύματα καὶ ἐκέρασεν εἰς κρατῆρα τὸν ἑαυτῆς οἶνον καὶ ἡτοιμάσατο τὴν ἑαυτῆς τράπεζαν. Ἀπέστειλε τοὺς ἑαυτῆς δούλους, συγκαλοῦσα μετὰ ὑψηλοῦ κηρύγματος ἐπὶ κρατῆρα, λέγουσα· ὅς ἐστιν ἄφρων, ἐκκλινάτω πρός με. Καὶ τοῖς ἐνδεέσι φρενῶν εἶπεν· ἔλθετε, φάγετε τὸν ἐμὸν ἄρτον καὶ πίετε οἶνον, ὃν κεκέρακα ὑμῖν. Ἀπολείπετε ἀφροσύνην καὶ ζήσεσθε καὶ ζητήσατε φρόνησιν, ἵνα βιώσητε καὶ κατο-ρθώσητε σύνεσιν ἐν γνώσει. Ὁ παιδεύων κακούς, λήψεται ἑαυτῷ ἀτιμίαν, ἐλέγχων δὲ τὸν ἀσεβῆ, μωμήσεται ἑαυτόν· οἱ γὰρ ἔλεγχοι τῷ ἀσεβεῖ μώλωπες αὐτῷ. Μὴ ἔλεγχε κακούς, ἵνα μὴ μισήσωσί σε· ἔλεγχε σοφόν καὶ ἀγαπήσει σε. Δίδου σοφῷ ἀφορμήν καὶ σοφώτερος ἔσται· γνώριζε δικαίῳ καὶ προσθήσει τοῦ δέχεσθαι. Ἀρχὴ σοφίας φόβος Κυρίου· καὶ βουλὴ Ἁγίων σύνεσις, τὸ δὲ γνῶναι νόμον διανοίας ἐστὶν ἀγαθῆς. Τούτῳ γὰρ τῷ τρόπῳ πολὺν ζήσεις χρόνον καὶ προστεθήσεταί σοι ἔτη ζωῆς.
 
Εἰς τὴν Λιτήν, Ἰδιόμελα. Ἤχος α΄ .
Τὴν ὑπερλάμπουσαν τῶν ἡλιακῶν ἀκτίνων, τῇ τῆς ἁγνείας στιλπνότητι· τὴν Βάτον τὴν ἄφλεκτον, τὴν τὸ πῦρ συλλαβοῦσαν τῆς Θεότητος, καὶ μετὰ σαρκὸς ἀφράστως γενησαμένην· τὸ Ὄρος τὸ ἐπισκιάζον ταῖς ἀρεταῖς, τὰς ἀρετὰς τῶν Ἀσωμάτων, Μαρίαν τὴν Ὑπέραγνον εὐφημήσωμεν λέγοντες· χαῖρε δοχεῖον τῆς ἀστέκτου Θεότητος, Μῆτερ τοῦ Ἐμμανουήλ· χαῖρε, ἡ εὐφροσύνη καὶ ἀγαλλίασις τῶν ἀΰλων δυνάμεων, καὶ τῶν ἀπ’ αἰῶνος Ἁγίων ἐν οὐρανῷ· χαῖρε ἡμῶν τῶν ἐν Ὄρει μοναστῶν, ἡ δόξα καὶ τὸ καύχημα καὶ προμηθεία, καὶ πάντων τῶν Ὀρθοδόξων, ἐλπὶς καὶ ὑπέρμαχος.
Ἦχος β΄.
Θαῦμα θαυμάτων τετέλεσται σήμερον· ἡ γὰρ ἱερὰ Εἰκὼν τῆς Θεοτόκου, ὁ πολύτιμος πλοῦτος καὶ ἀδάπανος τῆς ἱερᾶς ἡμῶν Μονῆς, παραδόξως παραγενόμενος, ἐξέπληξε τοὺς τότε Πατέρας, καὶ πάντας τοὺς αὐτόπτας, τοῦ τοιούτου ἐξαισίου θαύματος· ἐξίστησι νῦν καὶ ἡμᾶς, ἡ καθ’ ἑκάστην αὐξουμένη χρυσόπλοκος σειρὰ τῶν τελουμένων θαυμάτων, καὶ βοᾷν κατεπείγεται· χαῖρε Κεχαριτωμένη, τῆς σωτηρίας ἡμῶν ἡ πρόξενος.
Ἦχος δ΄.
Ὢ τοῦ παραδόξου θαύματος, ἡ Εἰκὼν τῆς Παρθένου ὥσπερ ἄλλος ἥλιος, τὰς θείας ἀκτίνας σήμερον ἀφίησιν, ἐξαστράπτουσα τὰς ψυχάς, τὰς διανοίας, τὸν νοῦν καὶ τὰς αἰσθήσεις, καὶ χαρισμάτων ἐμπίπλησι, τῇ ἐνεργείᾳ τῆς μόνης Θεόπαιδος, τοὺς εὐσεβῶς προσκυνοῦντας Αὐτήν καὶ γεραίροντας Αὐτῆς τὰ ἐξαίσια.
Ἦχος πλ. α΄.
Δεῦτε πάντες ἀδελφοί, εὐφρανθῶμεν τῷ πνεύματι καὶ χαρμονικῶς ἑορτάσωμεν. Δεῦτε, ἀνυμνήσωμεν ᾄσμασι ἐνθέοις, τὴν ὁλόφωτον Κόρην, Μαρίαν τὴν Παρθένον, τὴν πάγχρυσον Στάμνον, τὴν Κιβωτὸν τῆς δόξης, τὴν πηγὴν τὴν γλυκεῖαν, τὴν πολυτρόπως ποτίζουσαν τοὺς πιστούς, τῶν εὐεργεσιῶν Αὐτῆς τὰ νάματα, καὶ οὕτω βοήσωμεν· Παντά-νασσα, μὴ κατισχύσει πώποτε ἡ πληθὺς τῶν ἡμῶν ἁμαρτιῶν, τὴν Σὴν ἀντίληψιν κωλῦσαι, ἀλλ’ ᾀεὶ ἡμᾶς φύλαττε δι’ ἔλεος.
Ὁ αὐτός. Ἀντωνίου Μάρκου.
Δεῦτε πιστοί, τῇ τοῦ Ξενοφῶντος Μονῇ συνελθόντες, ἔνθα ἡ τῆς Θεοτόκου Ὁδηγητρίας ἡ Εἰκών τεθησαύρισται, Κυρίῳ τῷ Θεῷ ἡμῶν ἄσωμεν ᾠδήν ἐπινίκιον, ὅτι δι’Αὐτῆς καταφωτίζει ἡμῶν τήν τεταραγμένην ὁδόν, τήν ἄγουσαν διά τοῦ τῆδε βίου πρός τήν ἐπουράνιον Πόλιν, πρός τόν εὔδιον λιμένα τῆς ἄνω Ἱερουσαλήμ, ἔνθα οἱ χοροί τῶν Δικαίων μετά τῶν Ἀσωμάτων, Αὐτῷ ἄδουσι ὕμνον τόν Τρισάγιον· ὡς ἀληθῶς θαυμαστός ἐν τοῖς Ἁγίοις Σου ὑπάρχων Κύριε, αὐτῶν ταῖς πρεσβείαις τόν λαόν Σου φύλαττε ἐκ πάσης περιστάσεως.
Δόξα. Καὶ νῦν. Ἦχος πλ. β΄.
Ἐπιμνησθῶμεν ἀδελφοί, τῶν ῥημάτων τῆς Θεοτόκου, ὧνπερ εἴρηκε πρὸς τοὺς Ἀποστόλους, ἐν τῇ θείᾳ μεταστάσει Αὐτῆς· τεκνία, φησιν, ὁ κόσμος οὗτος καθάπερ πανήγυρίς ἐστι, ἐν ᾧ πραγματεύονται θεαρέστως οἱ θέλοντες σωθῆναι. Σπουδάσατε οὖν καὶ ὑμεῖς, τὸ θέλημα τοῦ Υἱοῦ μου ποιῆσαι, ἵνα συμβασιλεύσητε Αὐτῷ. Ταῦτα ἀγωνιζόμενοι καὶ ἡμεῖς, ὦ ἱερώτατον ἄθροισμα, συμφύως ταῖς ὑποσχέσεσιν ἡμῶν πολιτευθῶμεν. Κτησόμεθα τὴν πρὸς ἀλλήλους ἀγάπην καὶ ἀνεξικακίαν. Πλουτίσομεν παρθενίαν καὶ προσευχήν. Φιλήσωμεν τὴν πρὸς ἀνωτέρους καὶ ἀλλήλους ὑπακοήν, ἵνα μιμηταὶ γενόμενοι, τοῦ ὑπακούσαντος μέχρι θανάτου σταυρικοῦ, ἀξιωθῶμεν τῆς Βασιλείας Αὐτοῦ.

Εἰς τὸν Στίχον. Ἦχος πλ. α΄. Χαίροις ἀσκητικῶν.
Χαίρει, Χριστιανῶν ἡ πληθύς, ἐγκαυχωμένη ἐπὶ Σοὶ Παναμώμητε, ὁρῶσα τὴν πρὶν πεσοῦσαν, ἐν τῇ φθορᾷ ταπεινῶς, ὑψωθεῖσαν ἄρτι ὑπὲρ ἔννοιαν, εἰς δόξαν ἀΐδιον, ἀληθῶς καὶ ἀπτόητον· Θεὸς γὰρ ταύτην, ἐνεδύσαντο Ἄσπιλε, διὰ ἔλεος, ἐξ ἀχράντων αἱμάτων Σου· ὅθεν καθικετεύομεν, καὶ πόθῳ δεόμεθα, σὺν Ξενοφῶντι τῷ θείῳ, καὶ Γεωργίῳ τῷ Μάρτυρι, Χριστὸν ἐκδυσώπει, τὴν εἰρήνην δωρηθῆναι, ἡμῖν καὶ ἔλεος.
Στ. Ἠγίασεν τὸ σκήνωμα Αὐτοῦ ὁ Ὕψιστος.
Ἄδει, τὰ τῆς Εἰκόνος φρικτά, Παρθενομῆτορ καὶ ἐξαίσια θαύματα, ἡ ὦδε συναθροισθεῖσα, ὡς δόξαν Σὴν καὶ τιμήν, τῶν Πατέρων πᾶσα νῦν ὁμήγυρις· κηρύττει τὴν χάριν Σου, ἧν ἐν ταύτῃ ἐξέχεας, ἧν καὶ παρέχει, ἀεννάως τοῖς χρήζουσι, καὶ προσπίπτουσι, πρὸς αὐτὴν μετὰ πίστεως· ὅθεν εὐχαριστοῦντές Σοι, θερμῶς ἱκετεύομεν, σῷζε ᾀεὶ Παναγία, τοὺς προσκυνοῦντας τὴν ἄχραντον, μορφὴν τῆς Σῆς δόξης, καὶ παράσχου τῇ Σῇ ποίμνῃ, τὸ θεῖον ἔλεος.
Στ.. Τὸ πρόσωπόν Σου λιτανεύσουσιν οἱ πλούσιοι τοῦ λαοῦ.
Βλέψον, ἐπὶ τὴν Σοὶ ἱλαρῶς, ἀφορωθεῖσαν κληρουχίαν Πανύμνητε, καὶ δέχου τὰς ἐκ καρδία,ς προσαγομένας φωνάς, καὶ ἀντιπαράσχου τὸ Σὸν ἔλεος· τὰ σκάνδαλα παύουσα, τὴν εἰρήνην βραβεύουσα, ἐκ τῆς τῆς λήθης, τοῦ καθήκοντος ἅπαντες, ἐξεβλήθημεν, τῆς εὐθείας Πανάχραντε· ὅθεν καὶ διαπράττομεν, ἀνθ’ ὧν ὑποσχέθημεν, τὰ ἐναντία Παρθένε, καὶ τὸν Θεὸν παροργίζομεν· Ὃν νῦν ἐκδυσώπει, τὴν εἰρήνην δοῦναι πᾶσι, τοῖς Σὲ γεραίρουσι.
Δόξα. Καὶ νῦν. Ἦχος πλ. δ΄.
Ἀποῤῥίψωμεν ἀδελφοί, πᾶσαν βιωτικὴν μέριμναν, γενόμεθα ἐπιλήσμονες τῶν γηΐνων, καὶ καθαίροντες τὰς διανοίας, ὑψώσωμεν τὸν νοῦν ἡμῶν, καὶ θεωρήσωμεν τὰ ὑπερφυῆ θαυμάσια τῆς μακαρίας Παρθένου. Ἴδωμεν τὴν ἱερὰν Αὐτῆς Εἰκόνα, τὴν τοῦ Βατοπεδίου καταλείπουσαν, καὶ ὕπερθεν αἰρομένην, τὸν αἰθέρα διασχίζουσαν, καὶ ἐνταῦθα καθισταμένην. Τὶς μὴ θαυμάσει! Ἢ τὶς μὴ ἐκπλαγῇ. Ἡγιάσθη ὁ ἀὴρ ἐν τῇ πορείᾳ αὐτῆς. Ἄγγελοι μετὰ δέους ἀνύμνουν, δαίμονες ἐλαυνόμενοι ἔφριττον, καὶ οἱ μονάζοντες ἐξίσταντο, ἡμεῖς δὲ ταύτην ἐν πίστει προσκυνοῦντες, τῇ Θεοτόκῳ βοήσωμεν· χαῖρε Κεχαριτωμένη, ὁ Κύριος μετὰ Σοῦ, καὶ διὰ Σοῦ μεθ’ ἡμῶν.
 
Νῦν ἀπολύεις, Τρισάγιον, Ἀπολυτίκιον. Ἦχος α΄. Τοῦ λίθου σφραγισθέντος.
Εἰκόνα τὴν ἁγίαν τῆς ἀχράντου μορφῆς Σου, νῦν πανευλαβῶς προσκυνοῦντες, γεραίρομεν Παρθένε· ἐπέστη γὰρ ξένως πρὸς ἡμᾶς, βραβεύουσα θαυμάτων προχοήν, καὶ ᾀεὶ ἐλευθεροῦσα τῶν δεινῶν· διό Σοι ἀναβοῶμεν· δόξα τῇ εὐσπλαγχνίᾳ Σου Σεμνή, δόξα τῇ ἀντιλήψει Σου, δόξα τῇ προμηθείᾳ Σου, μόνη Πανύμνητε.
Δόξα. Καὶ νῦν. Ἕτερον. Ὁ αὐτός. Ἐν τῇ γεννήσει Σου.
Τῆς Σῆς Εἰκόνος Θεογεννῆτορ τὰ θαυμάσια, Ὁδηγητρίας τῆς θείας, νῦν γεραίροντες Σὲ ὑμνοῦμεν· ἀπέστειλας γὰρ ἡμῖν, ταύτην φρουρὸν τῆς Μονῆς ἡμῶν, καὶ τῶν ἐν ταύτῃ σεμνῶς μοναζόντων, σκέπην θείαν καὶ παρήγορον.
 
Ἀπόλυσις.
 
ΟΡΘΡΟΣ
Μετὰ τὴν α΄ Στιχολογίαν, Κάθισμα. Ἦχος α΄. Τὸν τάφον Σου, Σωτήρ.
Εἰκόνος τῆς σεπτῆς, τῆς Θεόπαιδος Κόρης, τὰ θαύματα πιστοί, εὐφημήσωμεν ὕμνοις, καὶ χάριν τὴν ἄφθονον, ἣν παρέχει ἑκάστοτε, τοῖς προσπίπτουσιν, ἐν κατανύξει καρδίας, καὶ ἀνάγουσι, πρὸς τὸ πρωτότυπον θείως, τὸν νοῦν καὶ διάνοια.
Δόξα. Καὶ νῦν. Τὸ αὐτό.
 
Μετὰ τὴν β΄ Στιχολογίαν. Κάθισμα. Ἦχος δ΄. Κατεπλάγη Ἰωσήφ.
Ἀνατέταλκεν ἡμῖν, πρωτοφανὴς νῦν ἑορτή, ἐξαστράπτουσα φαιδρῶς, τὰς διανοίας τῶν πιστῶν καὶ χορηγοῦσα τὴν ἄφεσιν τῶν πταισμάτων, συνέστησεν αὐτήν, ἡ Θεοτόκος Ἁγνή, συνθέσασα αὐτήν, ἐκ τῶν θαυμάτων Αὐτῆς· διὸ προθύμως ᾄσωμεν ἅπαντες, τὰ Ταύτης μεγαλουργήματα, βοῶντες· χαῖρε, ἡ προστασία πάντων τῶν ἀνυμνούντων Σε.
Δόξα. Καὶ νῦν. Ἦχος δ΄. Κατεπλάγη Ἰωσήφ.
Κλῖνον Κόρη Μαριάμ, κλῖνον τὸ οὖς Σου εὐμενῶς, καὶ ἐπάκουσον ἡμῶν, τῶν δεομένων ἐκτενῶς, καὶ ὡς ὑπέσχου μὴ λίπῃς τοῦ προστατεύειν, τὸν κλῆρον ὃν ὁ Σὸς, Υἱὸς καὶ πάντων Θεός, δεδώρηται ποτέ, εἰς σωτηρίαν ἡμῖν, καὶ τὰς παγίδας λύει τοῦ ἐναντίου, καὶ χάριν νέμειν τοῖς δούλοις Σου· εἰς Σὲ γὰρ πᾶσαν, τὴν προσδοκίαν, καὶ ἐλπίδα τιθέμεθα.
 

Μετὰ τὸν Πολυέλεον, Κάθισμα. Ὅμοιον.
Ἀκατάληπτα τὰ Σά, καὶ ἀνερμήνευτα Ἁγνή, πῶς Παρθένος ἀληθής, ἅμα καὶ Μήτηρ ἀψευδής, θαῦμα θαυμάτων τετέλεσται ἐν Σοὶ Κόρη· ὁ γὰρ ἐκ μηδενός, δημιουργήσας τὸ πᾶν, ἐκ Σοῦ θεοπρεπῶς, ἄνευ σπορᾶς γεννηθείς, τὸ προλεχθὲν τεράστιον τὸ θεῖον, ὡς οὖδεν Οὗτος εἰργάσαντο· ἀλλ’ ὦ Παρθένε, Σὴν κληρουχίαν περιφρούρει καὶ φύλαττε.
Δόξα. Καὶ νῦν. Τὸ αὐτό.
 
Οἱ Ἀναβαθμοί· τὸ α΄ Ἀντίφωνον τοῦ δ΄ ἤχου.
Προκείμενον. Μνησθήσομαι τοῦ ὀνομάτος Σου, ἐν πάσῃ γενεᾷ καὶ γενεᾷ.
Στ. Ἄκουσον, θύγατερ, καὶ ἴδε καὶ κλῖνον τὸ οὖς Σου, καὶ ἐπιλάθου τοῦ λαοῦ Σου καὶ τοῦ οἴκου τοῦ πατρός Σου.
Εὐαγγέλιον ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν (Κεφ. α΄ 39-49, 56).
Ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις, ἀναστᾶσα Μαριάμ, ἐπορεύθη μετὰ σπουδῆς εἰς την Ὀρεινήν, εἰς πόλιν Ἰούδα καὶ εἰσῆλθεν εἰς τὸν οἶκον Ζαχαρίου καὶ ἠσπάσατο τὴν Ἐλισάβετ. Καὶ ἐγένετο ὡς ἤκουσεν ἡ Ἐλισάβετ τὸν ἀσπασμὸν τῆς Μαρίας, ἐσκίρτησε τὸ βρέφος ἐν τῇ κοιλίᾳ αὐτῆς. Καὶ ἐπλήσθη Πνεύματος Ἁγίου ἡ Ἐλισάβετ καὶ ἀνεφώνησε φωνῇ μεγάλῃ καὶ εἶπεν· εὐλογημένη σὺ ἐν γυναιξί καὶ εὐλογημένος ὁ καρπὸς τῆς κοιλίας σου. Καὶ πόθεν μοι τοῦτο, ἵνα ἔλθῃ ἡ Μήτηρ τοῦ Κυρίου μου πρός με; Ἰδοὺ γάρ, ὡς ἐγένετο ἡ φωνὴ τοῦ ἀσπασμοῦ σου εἰς τὰ ὦτά μου, ἐσκίρτησε τὸ βρέφος ἐν ἀγαλλιάσει ἐν τῇ κοιλίᾳ μου. Καὶ μακαρία ἡ πιστεύσασα ὅτι ἔσται τελείωσις τοῖς λελαλημένοις αὐτῇ παρὰ Κυρίου. Καὶ εἶπε Μαριάμ· μεγαλύνει ἡ ψυχή μου τὸν Κύριον καὶ ἠγαλλίασε τὸ πνεῦμά μου ἐπὶ τῷ Θεῷ τῷ Σωτῆρί μου· ὅτι ἐπέβλεψεν ἐπὶ τὴν ταπείνωσιν τῆς δούλης Αὐτοῦ. Ἰδοὺ γὰρ ἀπὸ τοῦ νῦν μακαριοῦσί με πᾶσαι αἱ γενεαί· ὅτι ἐποίησέ μοι μεγαλεῖα ὁ Δυνατός καὶ ἅγιον τὸ ὄνομά Αὐτοῦ. Ἔμεινε δὲ Μαριὰμ σὺν αὐτῇ, ὡσεὶ μῆνας τρεῖς καὶ ὑπέστρεψεν εἰς τὸν οἶκον αὐτῆς.
Ὁ Ν΄ (50) Ψαλμός.
Δόξα. Πάτερ, Λόγε, Πνεῦμα...
Καὶ νῦν. Ταῖς τῆς Θεοτόκου...
Ἰδιόμελον. Ἦχος β΄. Στ. Ἐλέησόν με, ὁ Θεός...
Δῶρον εὐχαριστίας, ἐκ καρδιῶν φιλούντων Σε, πρόσδεξαι Πανύμνητε Θεοτόκε, τὰς ἐκ πόθου προσαγομένας Σοι ὑμνολογίας· ἀναπολοῦντες γὰρ οἱ δοῦλοί Σου, ὧνπερ καθ’ ἑκάστην ἀπολαύομεν εὐεργεσιῶν, παρὰ τῆς Σῆς μεγαλειότητος, τῆς γενικῆς κηδεμονίας τοῦ Ἁγίου Ὄρους, τῆς διαφυλάξεως ἡμῶν ἐκ τῶν ὁρατῶν καὶ ἀοράτων ἐχθρῶν καὶ τῶν θαυμάτων ὧνπερ καθ’ ἑκάστην ἐκτελεῖς ἡμῖν τοῖς ἀναξίοις, ἐπειγόμεθα τοῦ ἀνυμνεῖν Σε, κηρύττοντες τὴν χάριν Σου. Ἀλλ’  ὦ Πάνσεμνε, ὧσπερ ᾀεὶ οὗτω καὶ νῦν, λύτρωσαι τὸν χριστώνυμον λαόν, ἐκ τῶν ἐπικειμένων κινδύνων, ἐξευμενίζουσα τὸν Υἱόν Σου καὶ Θεὸν ἡμῶν.
 
Εἶτα οἱ Κανόνες, τῆς Θεοτόκου γ΄.  
Κανὼν α΄, οὗ ἡ ἀκροστιχίς: Πόθῳ γεραίρομεν, Μαρίαν τὴν ἁγνήν. Ἰωάννου.
ᾨδὴ α΄. Ἦχος α΄. Σοῦ ἡ τροπαιοῦχος δεξιά.
Ποίαν συγκροτήσω ἀπαρχήν, μελῳδικῶν μελημάτων Πανύμνητε, ὅπως ἀνυμνήσω Σε ὁ ἐνδεής, ἣν ἀνυμνοῦσιν Ἄγγελοι; Ὅθεν ἱκετεύων, Σύ μου νοῦν καταπλούτισον.
Ὅλη χαριτόβρυτος Σεμνή, καὶ θησαυρὸν χριστωνύμων ἀκένωτος, πέλεις Ὑπεράγαθε καὶ προσφυγή, καὶ ἐκ κινδύνων πρόμαχος· ὅθεν προσκυνοῦμεν, τὴν Σὴν Παρθένε προμήθειαν.
Θείας ὑμνωδίαις Ἀγαθή, ὑμνολογοῦμεν τὴν θείαν Εἰκόνα Σου, ἣν γὰρ δεδώρηκας ὡς συμπαθής, τοῖς ἀναξίοις δούλοις Σου, ἥνπερ προσκυνοῦντες, ἁγιασμοῦ ἀξιούμεθα.
Ὢ τῶν ὑπὲρ φύσιν δωρεῶν, καὶ τῆς ἀῤῥήτου λοχείας Σου Ἄσπιλε· Σὺ γὰρ Ἀπειρόγαμε ὑπερφυῶς, κυοφοροῦσα δέδειξαι, πᾶσι τοῖς ἀνθρώποις, τὴν σωτηρίαν γεννήσασα.
 
Κανών β΄, οὗ ἡ ἀκροστιχίς: Ὀφειλὴν τίνων, ὑμνέω Νεάνιν. Ἰωάννου Ἱ. Μ.
ᾨδὴ α΄. Ἦχος δ΄. Ἀνοίξω τὸ στόμα μου.
Ὁ κόσμος λελύτρωται, τῇ ὑπὲρ λόγον κυήσει Σου, τὰ πάντα εὐφράνθησαν, ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ, καὶ συνήφθησαν, τὰ κάτω σὺν τοῖς ἄνω, ὑμνοῦντες γηθόμενοι, Σοῦ τὸ ὑπέραγνον.
Φερώνυμοι ἅπαντες, τοῦ οὐρανίου ὀνόματος, προθύμως αἰνέσατε, τὴν τῶν θαυμάτων πληθύν, τῆς Θεόπαιδος, ὁμοῦ συμπροσκυνοῦντες, Εἰκόνα τὴν ἄχραντον, Αὐτῆς ἀγαλλόμενοι.
Ἐν ᾄσμασι ἅπαντες, εὐεργεσίαν γεραίρομεν, Παρθένε Πανύμνητε, ἣν ἐπεδείξω ἡμῖν, δοῦναι φύλακα, τὴν θείαν Σου Εἰκόνα, πρὸς ἣν γόνυ κλίνοντες, εὐχαριστοῦμέν Σοι.
Ἰάτρευσον ἅπαντα, καθικετεύομεν Ἄσπιλε, ψυχῆς τὰ νοσήματα, τῇ πανσθενῇ Σου χειρί, καὶ ἐξέγειρον, ἐξ ὕπνου βαθυτάτου, τῆς νάρκυς πρὸς σύμφορον, θείαν ἀνάτασιν.
 

Κανών γ΄, κατ΄ ἀλφάβητον· ἐν δὲ τῷ τέλει: Ἰωάννου Μ.
ᾨδὴ α΄. Ἦχος β΄. Στίβει θαλάσσης.
Ἄχραντε Μῆτερ, φωτοδότιδα αἴγλην, νέμησον αὖθις, τῷ Σῷ οἵκτῳ ἀπλέτως, σέθεν ᾀείδειν, εἰδεῖν τῶν θαυμασίων, σύμπλεξιν Κόρη, μυχαιτάτων καρδίας, Ἄνασσα τὴν Σὴν, προσκυνεῖν δὲ κυρίαν.
Βέλεμνα πάντα, παλαιμναίου δολίου, εὔθρυπτα δείκνυ, Θεοτόκε Παρθένε, ἅπερ τοξεύει, κακίστως τοῖς βροτέοις, θώρακα πᾶσιν, ἀμφιέννουσα σεῖο, χάριν ῥωστικήν, ψυχικῆς ἀτονίας.
Γάννυμαι ὄντως, πανακήρατον ὄπα, Σὴν ἐν εἰκόνι, καθορώμενος θείαν, φάους ἀκτίνας, ἐκπέμπουσαν ἀφθόνως, ἔλεος αὖθις, προσκυνοῦσι ψυχόθεν, Σὲ πανευλαβῶς, καὶ κραυγάζουσι· χαῖρε.
Δάμαλις πέλεις, τετοκυῖα ἐκτόπως, ἄμωμον μόσχον,  τὸν Θεοῦ Θεὸν Λόγον, θρόνος Θεόπαις, ἐπέραστος τῷ Κτίστῃ, Μήτηρ μεσίτις, ἐπίκρους τοῖς Σέθην, ἵκταις τοῖς αἰνεῖν, τὰ Σὰ θαυμάσια πόθῳ.
 
ᾨδὴ γ΄. Κανών α΄.  Ὁ μόνος εἰδὼς τῆς τῶν βροτῶν.
Γεραίρομεν πάντες προσφυῶς, ἐν ᾄσμασι τὸ ἄμωμον καὶ ὑψηλὸν τῆς Σῆς καθαρότητος, ψυχῆς ὁμοῦ καὶ ἀχράντου σώματος· Σὺ γὰρ μόνη Πάναγνε, ὑπερέβης ἅπαντα, τῶν Ἀγγέλων τὰ θεῖα στρατεύματα.
Εἰσήγαγεν αὖθις εἰς Ἐδέμ, τὴν φύσιν τὴν ἀνθρώπειον, ὁ κυηθεὶς ἐκ Σοῦ Παναμώμητε, θεώσας ταύτην ὡς φιλάνθρωπος· Ὃν δυσώπει Ἄχραντε οἰκτειρῆσαι ἅπαντας, τοὺς ὑμνοῦντας τὴν θείαν Σου γέννησιν.
Ῥημάτων τοῦ θείου Γαβριήλ, ἑπόμενοι οἱ δοῦλοί Σου, χαρμονικῶς Ἁγνὴ ἐκβοῶμέν Σοι, τὸ χαῖρε πάντες τῇ θείᾳ δόξῃ Σου· χαῖρε Μῆτερ Ἄνανδρε, ἣν ὁ δόξης Κύριος, ἐξελέξατο ὡς ὑπεράμωμον.
Ἀεὶ προσκυνοῦμεν εὐλαβῶς, εἰκόνα  Σου τὴν ἄχραντον, ἣν συμπαθῶς ἡμῖν ἐχορήγησας, ὁμολογοῦντες αὐτῆς τὰ θαυμάτα, ἃ εἰργάσω Πάναγνε, καὶ τὴν ὦδε ἄφιξιν, τὴν παράδοξον καὶ ὑπὲρ ἔννοιαν.
 
Κανών β΄. Τοὺς Σοὺς ὑμνολόγους.
Λυτροῦσαι κινδύνων Θεοτόκε, τοὺς πίστει καὶ πόθῳ καὶ χαρᾷ, γεραίροντας τὸν Τόκον Σου, ὑμνοῦντας τὰ θαυμάσια καὶ προσκυνοῦντας Ἄχραντε, μορφὴν τὴν Σὴν τὴν ἀκήρατον.
Ἡμέρα χαρμόσυνος ἐφάνη, φαιδρύνουσα πάντας τοὺς πιστούς, τοὺς πάντοτε κηρύτοντας, καὶ εὐχαρίστως ᾄδοντας, τὰς δωρεὰς Πανύμνητε, ὡς πολυτρόπως ἠξίωνται.
Ναμάτων δαψίλειαν τῶν θείων, ἐπίχεε Κόρη ἀφειδῶς, τῇ ποίμνῃ Σου καὶ ἔλεος, τοῦ Σοῦ Υἱοῦ καὶ ἄφεσιν, ἁμαρτημάτων Δέσποινα, καὶ τῶν παθῶν ἀπολύτρωσιν.
Τιμὴ ὑπερκόσμιος ὑπάρχεις, ἁπάντων καὶ κράτος καὶ ἀρχάς, καὶ πλοῦτος ἀνεξάντλητος, Χριστιανῶν καὶ ἔφορος, τῶν ἐν τῷ Ὄρει ἄγρυπνος, καὶ ἀρωγὸς ἑτοιμότατος.
 

Κανών γ΄. Ὅσοι παλαιῶν.
Ἔλαμψεν ἡμῖν, ἀγλαόμορφον ἧμαρ, χαρίτων θείων, καὶ ἰαμάτων ῥεῖθρα, πᾶσι δίδωσιν· ἀνυμνήσωμεν τοίνυν, Κόρην ἔνθεον, ὑπέραγνον Μητέρα, ὡς δημιουργόν, τοῦδε καὶ ἐφευρέτην.
Ξέοντες τῇ Σῇ, ἀγαπήσει Παρθένε, προσάγομέν Σοι, τὴν δὲ ἱεράν τῶν λόγων, ἄθροισιν ἥνπερ, καρδιόθεν προφρόνως, πόθῳ Πάναγνε, πραναβρύει τοίνυν, δῶρον οἰονεί, πρόσφορον δέχου Κόρη.
Ἥλιον Χριστόν, ἀπεκύησας Κόρη, μερόπων Γένος, ἐλευθεροῦντα πλάνης, Ὃν προσκυνοῦντες, μεγαλύνομεν θείως, Σὲ τὴν ἔφορον, ἡμῶν καὶ προστασίαν, ᾄδοντες αἰέν, Σοί τὰ μεγαλεῖα.
Θέαμα τερπνόν, ἀστραπόμορφον θεῖον, ἀΰλων Νόων, καὶ ὑμνωδία πέλεις, Θεογεννῆτορ μεσιτείᾳ τοῦ κόσμου, αὖθις εὔελπις, λιμὴν τῶν μελῳδούντων, χαῖρε ἡ ἡμῶν, ῥύστις καὶ προστασία.
 
Κάθισμα. Ἦχος πλ. δ΄. Τὴν Σοφίαν καὶ Λόγον.
Τὴν ἁγίαν Εἰκόνα Σου καὶ σεπτήν, προσκυνοῦμεν Παρθένε πανευλαβῶς, τὴν χάριν κηρύττομεν, καὶ τὰ θαύματα πάντοτε, ἃ τῇ Σῇ ἐνεργείᾳ παρέχει ἀείποτε, τοῖς προστρέχουσι πόθῳ, αὐτῇ μετὰ πίστεως· ὅθεν γηθοσύνως, ὡς Μητρί Σοι τοῦ πάντα, δεσπόζοντος Ἄχραντε, καὶ ὑμῶν δὲ Πανύμνητε, ἐκ καρδίας κραυγάζομεν· πρέσβευε τῷ Σῷ Υἱῷ καὶ Θεῷ, τῶν πταισμάτων ἄφεσιν δωρήσασθαι, τοῖς ἀνυμνοῦσι προθύμως αὐτῆς τὰ τεράστια.
Δόξα. Καὶ νῦν. Τὸ αὐτό.
 
ᾨδὴ δ΄. Κανών α΄. Ὄρός Σε τῇ χάριτι.
Ἵνα Σοῦ τὴν ἄχραντον Εἰκόνα Θεόνυμφε, τιμητικῶς οἱ εὐσεβεῖς, προσκυνῶμεν ἐκ ψυχῆς, ἐκ Σοῦ ἐξαιτούμεθα, τῶν καρδιῶν ἐπιβραβεῦσαι τὴν κάθαρσιν, καὶ διανοίας καὶ νοῦ τὴν ἀνάβλεψιν.
Ῥύακας ἀφ’ ὕπερθεν, ὦ θεῖον συνάθροισμα, τοὺς πολυῤῥήτους ἡ Σεμνή, διοχετεύει δαψιλῶς, τοῖς ταύτης τὰ θαύματα, μελῳδικῶς ἀνευφημοῦσι τὴν σήμερον, καὶ προσκυνοῦσιν Εἰκόνα τὴν ἄχραντον.
Ὢ Παρθένε Ἄχραντε, τῇ Σῇ ἀφιέμεθα κηδεμονίᾳ καὶ στοργῇ, καθὰ νοσσία τῇ μητρί· διὸ καθικέτευε, τὸν Σὸν Υἱὸν ἁμαρτημάτων τὴν ἄφεσιν, καὶ οὐρανῶν Βασιλείαν δωρήσασθαι.
Μήτηρ ὤφθης ἄμωμος, τοῦ Λόγου Πανάχραντε, καὶ οἰκητήριον τερπνόν, ἐν ᾧ οἰκήσας ὑπὲρ νοῦν, τὴν φύσιν ἐθέωσε, τὴν τῶν βροτῶν, ἀμφιεσθεὶς ἐξ αἱμάτων Σου, εἰς σωτηρίαν ἡμῶν καὶ ἀνάκλησιν.
 
Κανών β΄. Τὴν ἀνεξιχνίαστον.
Ἴαμα ὑπάρχουσα Κόρη Ἁγνή, πᾶσι ῥωστικὸν καὶ ἡδύποτον, κλῆσις ἡ θεία, τοῦ ὀνόματος τοῦ Σοῦ, ἐν τῷ νοΐ ᾀείποτε, στρέφεται ἡμῶν μετὰ πίστεως.
Νίκας ἐπιβράβευσον Μῆτερ Θεοῦ, τῇ Ὀρθοδοξίᾳ καὶ αἴσχυνον τοὺς πολεμίους, τοῦ Σοῦ κλήρου ἀγαθή, τοῦ ἐκ καρδίας κράζοντος· χαῖρε Θεοτόκε Πανύμνητε.
Ὥσπερ τεῖχος ἄῤῥηκτον τήνδε Μονήν, τὴν ὑπερυψοῦσαν τὰ θαύματα, Σοῦ τῆς Παρθένου, καὶ Εἰκόνα τὴν σεπτήν, κατέχουσαν Πανύμνητε, φρούρει ἐσαεὶ τῇ Σῇ χάριτι.
Νόας ὑπερήλασας Κόρη Ἁγνή, τῇ ὑπερφυῇ παρθενίᾳ Σου, καὶ θεωρία· τὸν γὰρ Λόγον τοῦ Πατρός, ταῖς Σαῖς ὠλένας ἔφερες, σάρκωσιν ἐκ Σοῦ δανεισάμενον.
 
Κανών γ΄. Πυρσὸς καθαρθείς.
Ἰάλλω ὀμφυή, ἐκ μυχίων καρδίας, τῇ μόνῃ Κόρῃ, τῇ βρεφομεσιτείᾳ, αἴρων συγχρόνως, ὕπερθεν τὰς κινήσεις, νόου διανοίας τε, προφρόνως κράζων· σῶσον ἡμᾶς μελλούσης καταδίκης.
Κρυσφύγετο Σύ, χριστωνύμων ὑπάρχεις, Θεόπαις Μῆτερ, δυστυχούντων χραισμήτωρ, ῥύσεις δυστήνων, πέλαγος εὐσπλαγχνίας, εἰρήνη ἀναβρύουσα, ἐλέους ῥείθρα, ἃ τοὺς ὑμνητάς, τοῖς Σοῖς χορηγεῖς.
Λατρεύων πιστῶς, προσκυνῶν τὴν Τριάδα, Πατέρα Λόγον, καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, ἄκτιστον φύσιν, πάντας συστησαμένην, Σὲ δὲ Ἀειπάρθενε, ὡς Θεοτόκον, καὶ μετὰ Θεόν, ἐξόχως προσκυνοῦμεν.
Μαρία Σὺ εἶ, τῆς ψυχῆς θυμηδία, ἡμῶν τῶν πόθῳ, εὐλαβῶς προσκυνούντων, Σέθεν Εἰκόνα, ἄγυριν κροτουμένην, τήνδε καὶ εὐφραίνουσαν, ἀῤῥήτῳ τρόπῳ, Σοῖς ὑμνητάς, καὶ πάντας θιασώτας.
 
ᾨδὴ ε΄. Κανών α΄. Ὁ φωτίσας τῇ ἐλλάμψει.
Ἀπελαύνεις ἐκ τοῦ Ὄρους τῇ Σῇ ἐνεργείᾳ Σεμνή, τοὺς ἐχθρούς τῆς εὐσεβείας, τηρῶν ἀνεπήμαντον, τὴν Σὴν ποίμνην, ἥτις ἐν ᾠδαῖς, τὴν εὐχαριστίαν νῦν, χρεωστικῶς ἀναπέμπει Σοι.
Ῥεῦμα ὥσπερ κατακλύζει τὴν ποίμνην Παρθένε τὴν Σήν, ἡ πληθὺς τῶν θαυμασίων, καὶ θεῖα χαρίσματα, καὶ ἀρδεύει ξένως τὰς ψυχὰς τῶν Σὲ ὑμνολογούντων, καὶ προσκυνούντων τὸν Τόκον Σου.
Ἱερότης καὶ ἁγνεία τοῦ Σοῦ χαρακτῆρος Ἁγνή, καὶ χρηστότης καὶ ἀγάπη ὑπάρχει τὰ σύμβολα, Θεομῆτορ αὖθις, καὶ πηγὴ τῆς θείας εὐσπλαγχνίας, τῶν ὀρθοδόξως ὑμνούντων Σε.
Ἀπροσκόπτως ὑπερβαίνει, τὰς τοῦ βροτοκτόνου πλοκάς, καὶ τὰ πάθη τῆς ψυχῆς μου, ἐκκόπτειν ἱκάνωσον, Θεοτόκε Δέσποινα Ἁγνή, ὡς ἂν εὐχαριστῶ Σοι, καὶ προσκυνῶ καὶ δοξάζω.
 

Κανών β΄. Ἐξέστη τὰ σύμπαντα.
Ὑψώθη ἡ βρότειος, τῇ Σῇ κυήσει Ἄχραντε· Σοῦ γὰρ τὸ ὑπέραγνον παρθένον, εἵλκυσεν ὄντως, τὸν ἐπὶ πάντων Θεόν, καὶ γέγονε ξένος πρὸς ἡμᾶς, ταύτην ἐνδυσάμενος, καὶ εἰρήνην δωρούμενος.
Μετάδος τὸ ἔλεος, τοῖς χριστωνύμοις ἅπασι, πλείω δὲ τοὺς πόθῳ Σὲ Παρθένε, πᾶσαν ἐλπίδα, ἐπὶ τὴν τὴν Σὴν προσφυῶς, Ἀπείρανδρε θέντας, καὶ τυχεῖν, τούτους καὶ ἀξίωσον, σωτηρίας Πανάσπιλε.
Νομίμως βιώσωμεν, ἀδελφοὶ θεόφρονες, βίᾳ καταβάλωμεν τὰ πάθη, δῶμεν νηφόντες, τὸν νοῦν ἡμῶν τῷ Θεῶ, καθαίροντες καὶ τὸ τριμερές, τῆς ψυχῆς συλλήπτορα, τὴν Παρθένον κατέχοντες.
Ἐπέστη τὰ θαύματα, τῆς Πανυμνήτου σήμερον· ταύτης γὰρ Εἰκὼν ἡ παντευχία, ἦλθεν ἐνταῦθα, ὑπερφυῶς ἀληθῶς, φυλάττειν καὶ ῥύεσθαι ἡμᾶς, πάντας τοὺς γεραίροντας, καὶ ὑμνοῦντας τὴν Ἄνασσαν.
 
Κανών γ΄. Ἐχθροῦ ζοφώδους.
Νεὼς ὑπάρχεις, ὅλως πεφωτισμένος, Θεοκυῆτορ Πνεύματος φρυκτωρίαις, φέρων ὑψιμέδοντα, παγκρατῆ μέσον, Λόγον τὸν προάναρχον, εἰς σωτηρίαν, μόνοις Σε πιστῶς, Θεοτόκον φρονοῦντων.
Ξενιὰ πέλει, θεία χαριτόδοτις, τῆς Θεοτόκου, αὕτη ἡ λαμπροφόρος, ἅπαντες προσέλθωμεν, ἀδελφοὶ θείως, ἵνα κορεσσόμενοι, ὡς θυμηδίαν, ἥξωμεν ψυχάς, καὶ Θεοῦ ὑμνωδίαν.
Οἰκτρῶς Παρθένε, ἐξήλθομεν τῆς τρίβου, τῆς θείας ὄντως, ἅπαντες οἱ Σοὶ δοῦλοι, ὅλως κατηνέχθημεν, ἀχανῆ ζόφον, ἕλκυσον ὁδήγησον, εἰς φωταυγίαν, θείων ἀρετῶν, χορηγοῦσα Σὴν χάριν.
Προσφόρως πάντες, πληθὺν τὴν τῶν θαυμάτων, τῆς Σῆς Εἰκόνος, μέλπομεν Θεοκῦμον, ταύτῃ προσαρμόζοντες, ἐμμελεῖς ὕμνους, καὶ ὕψους ἀνάγοντες, εἰς σοῖο δόξαν, νόον τε ψυχήν, προσκυνοῦντές Σε ἅμα. 
 
ᾨδὴ στ΄. Κανών α΄. Ἐκύκλωσεν ἡμᾶς.
Νηχόμενοι ἀεὶ Παρθένε Ἄχραντε, εἰς κύματα ὑπέραντλα, τῆς παρούσης βιοτῆς ἐλεινῶς, πάντες ἐποντίσθημεν, σῶσον ἡμᾶς καὶ πρὸς λιμένα γαλήνιον ὥρμισον.
Τὴν ἄχραντον πιστῶς τιμῶμεν Πάνσεμνε, Εἰκόνα Σου καὶ θαύματα, ἃ εἰργάσω θαυμαστῶς καὶ ὑπὲρ νῦν, πάντες προσκυνοῦντές Σε πανευλαβῶς, σῶσον ἡμᾶς ἐκ τῶν παγίδων Κόρη τοῦ ὄφεως.
Ἡμέρα χαρμονῆς ἐπέστη σήμερον, εἰς δόξαν τῆς Θεόπαιδος, εὐχαρίστως τοίνυν ᾄσμασι πιστοί, ταύτην εὐφημήσωμεν χρεωστικῶς· χαῖρε Ἁγνὴ, ἀναβοῶντες ἡμῶν ἡ πρόβολος.
Νεμόμενοι ᾀεὶ τοῦ Ὄρους ἅπαντες, νομήν Σου τὴν σωτήριον Ἀπειρόγαμε, ἣν πᾶσι συμπαθῶς, νέμεις ὡς φιλόστοργος, ἀπὸ ψυχῆς χάριν τὴν Σήν, ὁμολογοῦντες συμπροσκυνοῦμέν Σε.
 

Κανών β΄. Τὴν θείαν ταύτην.
Ὢ θαῦμα μέγα καὶ ἄφραστον, Εἰκὼν τῆς Παντανάσσης ἡ πάντιμος, ὅπερ ἐτέλεσε, πῶς παραδόξως ἐλήλυθεν, ἐκ τῆς Βατοπεδίου ἡμᾶς τιμήσαντα.
Ναὸς καὶ πύλη καὶ ἔμψυχον, παλάτιον Θεόπαις καὶ πάγχρυσον, τοῦ Παντοκράτορος, θρόνος καὶ Μήτηρ Ἀπείρανδρος, ὑπερφυῶς τεκοῦσα, Θεὸν γεγένησαι.
 

Κανών γ΄. Ἰμερτὸν ἐξέφηνε.
Ῥωμαλέας ἔργασι, ψυχὰς ἡμέας, Μῆτερ Θεοῦ, δυσμενοῦς βροτογένοιο, βέλη πυρφόρα, δεδιέναι μηδόλως, χάριν πανυπέρμαχον, τὴν Σὴν αὐχοῦντες, δίδου Σαῖς εὐχαῖς, ἁμαρτάδων τὴν λύσιν.
Συναγείρει ἅπαντας, ἡ πανολβία, τοῖο Εἰκών, καρδιόθεν ὑμνῆσαί Σε· ὅθεν προφρόνως, Θεοκῦμον Παρθένε, χαίροντες ἐφύμνια, τῇ Σῇ Κυρίᾳ, μέλπομεν πιστῶς, προσκυνοῦντές Σε Κόρη.
Τηελέεις ἅπασαν, τήνδε τὴν ποίμνην, ἣν ὁ Υἱὸς καὶ Θεός, ἐναπέθεντο, Σῇ προμηθείᾳ, χορηγέεις ἀπλέτως, χάριν Σου τὴν ἔνθεον, κινδύνων ῥύεις· ὅθεν εὐσεβῶς, προσκυνοῦμέν Σε Κόρη.
Ὑπερφέρεις Ἄχραντε, τὴν τῶν Ἀγγέλων, φύσιν σαφῶς· Μήτηρ Σὺ γὰρ γεγένησαι, τέξασα ξένως, τὸν Θεόν μου καὶ Πλάστην, Ὅνπερ ἐξιλέωσαι, Σοὺς ἱκέτας σῶσαι, ὅταν ὡς Κριτής, ἐπὶ γῆς ἐπανέλθη.

Κοντάκιον. Ἦχος πλ. δ΄. Τῇ Ὑπερμάχῳ.
Ὁδηγητρίας τὴν Εἰκόνα προσκυνήσωμεν, τὴν πρὸς Μονὴν τὴν ἡμετέραν ὑπὲρ ἔννοιαν, ἀφιχθεῖσαν ἐκ Μονῆς τοῦ Βατοπεδίου, εὐδοκίᾳ τῆς Παρθένου Θεομήτορος, Ἣν ἐν φόβῳ νῦν καὶ πόθῳ εὐφημήσωμεν, ταύτῃ κράζοντες· χαῖρε Μῆτερ Ὑπέραγνε.
Ὁ Οἶκος.
Ἄγγελοι, οἱ ἐκ τῆς γαίας, τὴν Σὴν θείαν Εἰκόνα, ὁρῶντες αἰρομένην πρὸς ὕψος, ἐξίσταντο ἐκτόπως Ἁγνή, ἀτενίζοντές τε πρὸς αὐτὴν ἔχαιρον, καὶ ἅπαντες ἀνύμνουν Σε, μεθ’ ὧν καὶ ἡμεῖς βοῶμεν·
Χαῖρε  Ἁγνή, ἡ χάριν διδοῦσα·
χαῖρε,  τὴν Σὴν Εἰκόνα κοσμοῦσα.
Χαῖρε, παραδόξως αὐτὴν ἡ κομίσασα·
χαῖρε,  δι’ αὐτῆς ἡμᾶς ἡ τιμήσασα.
Χαῖρε, Κόρη ἡ κινήσασα, τοὺς Ἀγγέλους εἰς ᾠδήν·
χαῖρε,  Μῆτερ ἡ ἐκπλήξασα, μοναστῶν τὴν συλλογήν.
Χαῖρε, ὅτι ὑπάρχει ἡ Σὴ χάρις ἐν ταύτῃ·
χαῖρε,  ὅτι αὐγάζεις τοὺς προσπίπτοντας ταύτῃ.
Χαῖρε, αὐτὴν ἡ δοῦσα ὡς πρόμαχον·
χαῖρε,  ἡμῶν τὸ θεῖον προπύργιον.
Χαῖρε, δι’ ἧς τὴν Μονὴν περισκέπεις·
χαῖρε,  ἐφ’ ἧς προσκυνοῦμέν Σε Κόρη.
Χαῖρε, Μῆτερ Ὑπέραγνε.

Συναξάριον.
Τῇ πρώτῃ Κυριακῇ τοῦ αὐτοῦ μηνός, ἡ ἀνάμνησις τοῦ γενομένου θαύματος, ὅτε ἡ θαυματουργὸς Εἰκὼν τῆς Θεοτόκου, παραδόξως ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μονῆς τοῦ Βατοπεδίου, πρὸς τὴν Ἱερὰν Μονὴν τοῦ Ξενοφῶντος ἀφίκετο, τῇ βουλήσει τῆς Ἀχράντου Θεομήτορος.
Στίχοι·
Θηΐη ἱρή, ὅπα Θεοκύμονος,
ἵκεν ἐκτόπως, θαρσευσ’ ἡμέων ψυχῶν.
Ἵκε τριτάτῃ Εἰκών, εὐαγὴς Μητρὸς σειως ἴκταρ.
Ταῖς τῆς Παναχράντου Μητρός Σου  καὶ πάντων τῶν Ἁγίων, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.
 
ᾨδὴ ζ΄. Κανών α΄. Σὲ νοητήν.
Ἅπας πιστῶν, χριστωνύμων σύλλογος, Σὲ προσκυνοῦμεν ἐκ ψυχῆς, ἐκλιπαροῦντές Σε θερμῶς, Μῆτερ Ἀειπάρθενε, ὅπως ῥύσῃς ἅπαντας, ταῖς πρὸς Θεὸν μεσιτείαις Σου, ἐκ τοῦ πυρὸς τῆς μελλούσης ποινῆς, ὡς Ὑπεράγαθος.
Γένος βροτῶν, χριστωνύμων Δέσποινα, ἀγαλλιώμενον ἐν Σοὶ γηθοσύνως μέλπει πιστῶς, τὰς θαυματουργίας τὰς πολλάς, καὶ τὴν ἄχραντον καὶ ἡλιόμορφον ὄψιν Σου, συμπροσκυνοῦν ἐν Εἰκόνι, δηλοῖ τὴν εὐχαρίστησιν.
Νοῦν καὶ ψυχὴν καὶ ὁρμὰς τοῦ σώματος, καὶ διανοίας ἐκτενῶς, Θεοτόκε Κόρη Ἁγνή, πάντες ἱκετεύομεν, εὔθυνον πρὸς ἔνθεον, ὁδόν ζωῆς Ὑπεράγαθε, οἱ προσκυνοῦντες ἐν πίστει, τὸν Τόκον Σου τὸν ἄχραντον.
Ἥν τις διψᾶ, ὦ Πατέρων σύλλογος, ὡς ἀμβροσίας τὴν πηγήν, προσελθέτω ὅλως ἐκ ψυχῆς, καὶ πινέτω σήμερον· ῥεῖθρα γὰρ ἀείζωα, προσεπιχέει ἡ Ἄνασσα, τοῖς ἀνυμνοῦσι προθύμως Αὐτῆς τὰ θαυμάσια.
 
Κανών β΄. Οὐκ ἐλάτρευσαν.
Νίκην ἔνθεον, κατὰ τοῦ πολεμήτορος, δὸς ἡμῖν Ἄχραντε, καὶ τῶν παθῶν τὰς ὁρμάς, δυνάμει Σου νέκρωσον, ὅπως προσάδωμεν· Ὑπερύμνητε, ὁ τῶν Πατέρων Κύριος, καὶ Θεὸς εὐλογητὸς εἶ.
Ἱμειρόμενοι, τοὺς ἄνω δόξης Ἄχραντε, τυχεῖν ἐλπίζομεν, πρὸς Σὲ καὶ μόνην Ἁγνή, Ἣν πίστει δοξάζοντες, πόθῳ κραυγάζομεν· Ὑπερύμνητε, ὁ τῶν Πατέρων Κύριος, καὶ Θεὸς εὐλογητὸς εἶ.
Νοῦν τὸν ἄναρχον, καὶ Λόγον τὸν συνάναρχον, καὶ Πνεῦμα Ἅγιον, τὸ ἐκ Πατρὸς προϊόν, πιστῶς προσκυνήσωμεν, πάντες κραυγάζοντες· Ὑπερύμνητε, ὁ τῶν Πατέρων Κύριος, καὶ Θεὸς εὐλογητὸς εἶ.
Ἱεροῖς Ὑγνή, τιμῶμεν μελῳδήμασιν, Εἰκόνα Ἄχραντε, τῆς Σῆς μορφῆς καὶ πιστῶς, προσπίπτομεν ταύτῃ νῦν, πάντες κραυγάζοντες· χαῖρε Δέσποινα, ἡ τῶν πιστῶν βοήθεια, καὶ ἡμῶν μεσίτις θεία.
 
Κανών γ΄. Ἔφλεξε ῥείθρῳ.
Φαῦσον Παρθένε Σῶν υἱῶν καρδίας, φῶς ἡ τεκοῦσα, τὸ παγκόσμιον ξένως, νοῦν διάνοιαν, Θεοκύμων νευροῦσα, ἐκκαθαίρουσα, παθῶν τὴν σκοταδίαν, ὅπως ἐκ ψυχῆς, προσκυνοῦμέν Σε Κόρη.
Χάρμα μερόπων, μοναζόντων ἀλείπτης, ἀλγοπαθοῦντων, ἀγαστὴ ἰατρεία, πέλεις Ἄχραντε, ὀρφανῶν προστασία, καὶ ὑπέρμαχος, στεῤῥᾶ τῆς εὐσεβείας, ὅλης ἐκ ψυχῆς, προσκυνοῦμέν Σε Κόρη.
Ψύχωσον πάντων, Θεοκύμων τῶν θείως, τὴν μακαρίαν, προσκυνούντων Τριάδα, φρένας νόον τε, καρδιῶν τὰς κινήσεις, πάντα εὔθυνον, πρὸς Ταύτης τὴν λατρείαν, Σοῦ δὲ προσκυνεῖν, μορφὴν τὴν παναγίαν.
Ὤσθην ὁ τλήμων, ἑκουσίως εἰς βόθρον, ψυχοπομποῦντα, παλαιμναίου εἰς χεῖρας, Μῆτερ Ἄναδρε, σθεναρῶς ἐξαώσας, ὅλον ὕψωσον, ἀρετῶν πρὸς τὸ ὕψος, ὅπως γεγηθώς, Σοὶ προσάδω τὸ Χαῖρε.
 

ᾨδὴ η΄. Κανών α΄. Ἐν καμίνῳ παῖδες Ἰσραήλ.
Νοερῷ τῷ ὄμματι τῇ Σῇ ἀπείρῳ εὐσπλαγχνίᾳ, προσβλέποντες δυσωποῦμεν, ἐκ τοῦ πυρὸς τοῦ μέλλοντος, ἐκλύτρωσαι τοὺς ψάλλοντας· εὐλογεῖτε πάντα τὰ ἔργα Κυρίου, τὸν Κύριον ὑμνεῖτε, καὶ ὑπερυψοῦτε εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας.
Ἰατῆρα τέξασα Σεμνή, τῆς τῶν βροτῶν οὐσίας, τὰ πάθη τὰ τῆς καρδίας, ἀποκάθαρον Ἁγνή, προθύμως ὡς ψάλλομεν· εὐλογεῖτε πάντα τὰ ἔργα Κυρίου, τὸν Κύριον ὑμνεῖτε, καὶ ὑπερυψοῦτε εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας.
Ὢ Τριὰς Ὑπέρθεε Μονάς, ᾀεὶ τοὺς προσκυνοῦντας, τὸ ἄφραστον τῆς Σῆς δόξης, Βασιλείας οὐρανῶν, ἀξίωσον ψάλλειν Σοι· εὐλογεῖτε πάντα τὰ ἔργα Κυρίου, τὸν Κύριον ὑμνεῖτε, καὶ ὑπερυψοῦτε εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας.
 

Κανών β΄. Παῖδας εὐαγεῖς.
Ὤφθη ἰατὴρ τῶν νοσημάτων, Εἰκὼν ἡ θαυματουργὸς τῆς Θεομήτορος, πάθη ἰατρεύουσα, σώματα ῥωννύουσα, καὶ τὰς ψυχὰς φαιδρύνουσα, ἀνθρώπων πάντοτε, τὸν Κύριον, ὑμνεῖτε ψαλλόντων, καὶ ὑπερυψοῦτε, εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας.
Ἅπασα τοῦ Ὄρους ἡ χορεία, προθύμως εὐχαριστίαν Σοι προσάγομεν· Σὺ γὰρ πέλεις ἔφορος, πάντων καὶ προπύργιον, καὶ μεσιτεία κράτιστος ᾀεὶ τοῖς ψάλλουσι· τὸν Κύριον, ὑμνεῖτε τὰ ἔργα, καὶ ὑπερυψοῦτε, εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας.
Νεῦσον ὦ Τριὰς ἡ Παναγία, τῷ κλήρῳ τῆς Θεοτόκου καὶ χορήγησον, πόθῳ τοῖς λατρεύουσι, καὶ θερμῶς προσπίπτουσιν, ἁμαρτιῶν τὴν ἄφεσιν, παθῶν τὴν λύτρωσιν, τὸν Κύριον, ὑμνεῖτε βοῶσι, καὶ ὑπερυψοῦτε, εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας.
Νῦν τὰ ὑπερκόσμια χορεύει, καὶ πάντα τὰ ἐπὶ γῆς Παρθένε Ἄχραντε, ὕμνον Σοι ἑόρτιον, ᾄδοντα τῷ Τόκῳ Σου, τῷ χορηγοῦντι ἅπασι ζωὴν τοῖς ψάλλουσι· τὸν Κύριον, ὑμνεῖτε τὰ ἔργα, καὶ ὑπερυψοῦτε, εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας.
 
Κανών γ΄. Ἐλευθέρα μὲν ἡ κτίσις.
Ἱμειρόμενοι, οἱ δοῦλοί Σου Πάναγνε, ὑμνέων πληθύν, τῶν Σεῖο δωρημάτων, ἄγυριν θείαν, ἱστῶμεν ὁμοφρόνως, εὐχαριστοῦντες, ψυχόθεν Πανάχραντε, τὴν ἁγίαν Σου, προσκυνοῦμεν Εἰκόνα.
Ὠκυπόρον με, Θεόπαις ἀπέργασαι, ὠκέως ὁδόν, τῶν θείων ἐνταλμάτων, βαίνων μηδόλως, προσβλέπειν τοῖς ματαίοις, ὅπως πολίτην, τῆς ὕπερθεν ἄντυχοι, καταστήσῃ με, ὁ Υἱός Σου Παρθένε.
Ἀγαλλόμενοι, Τριάδα τὴν Ἄναρχον,  Υἱὸν σὺν τῷ Πατρί, καὶ Πνεύματι Ἁγίῳ, μίαν Οὐσίαν, ἀμέριστον τῇ φύσει, συμπροσκυνοῦμεν, συντόνως αἰτούμενοι, ἵνα Ἄχραντε, Σαῖς λιταῖς πάντας σώσῃ.
Νωχελείης με ἐκσαώσον Μαρία, ψυχῆς τε σαρκός, νοὸς καὶ διανοίας, ὡς ἂν προφρόνως, ἐργάσιμος τελέθω, τῶν ἐνταλμάτων, Υἱοῦ Σου Ὑπέραγνε, καὶ γηθοσύνως, προσκυνῶ Σε καὶ σέβω.
 

ᾨδὴ θ΄. Κανών α΄. Τύπον τῆς ἁγνῆς λοχείας Σου.
Μεγάλυνον ψυχή μου, τὴν ἁγνὴν Παρθένον, τὴν χάριτος πληροῦσαν, τοὺς ἀνυμνοῦντας ταύτην, τὴν σήμερον ἡμέραν.
Νῦν τῶν μοναστῶν ὁ σύλλογος, θεαστικῶς Παρθένε, ᾄδει Σοι ᾄσματα, δηλῶν ἃς ἐκ Σοῦ, εὐεργεσίας ἀπήλαυσε, πολυτρόπως Θεόπαις καὶ χάριτας, καὶ πόθῳ προσκυνεῖ Σε, καὶ τὴν ἁγίαν Εἰκόνα Σου.
Ἀγγέλων αἱ χορεῖαι, ἐξίσταντο Παρθένε, ὁρῶσαι Σὴν Εἰκόνα, εἰς ὕψος αἰρομένην.
Νῦν ὦ ἱερὸν συνάθροισμα, συνευφρανθῶμεν θείως πάντες τῷ πνεύματι· ἰδοὺ γὰρ ἡμῶν ἡ προστασία καὶ ἔφορος, τὴν πηγὴν τῶν θαυμάτων ἠνέωξεν, Αὐτῆς σεπτὴν Εἰκόνα, ξενοπρεπῶς ἐνταῦθα πέμψασα.
Τὰ θαύματα Παρθένε, ὑμνολογοῦμεν πάντες, ἅπερ ἀπειργάσω, τὴν σήμερον ἡμέραν.
Ὅταν ὡς Κριτὴς Πανάγαθε, ἐπὶ τῆς γῆς ἐλεύσῃ τοῦ κρῖναι τὰ σύμπαντα, εὐχαῖς Σῆς Μητρός, καὶ Γεωργίου τοῦ Μάρτυρος, καὶ Ξενοφῶντος τοῦ θείου τὴν ἄφεσιν, δοθῆναι ἡμῶν πᾶσι, τοῖς ἐπταικόσιν ἱκετεύομεν.
Τιμήσωμεν ἐνθέως, λαοὶ φυλαὶ καὶ γλῶσσαι, τὴν τῆς Ὁδηγητρίας, Εἰκόνα τὴν ἁγίαν.
Ὕψιστον τεκούσῃ Ἄχραντε, ὑψοποιὰ καὶ θεῖα πρέπει τὰ ᾄσματα, ἀλλὰ καὶ ἐμοῦ, τὸ πενιχρὸν παραβλέψασα, τὴν ἐκ ψυχῆς ὑμνῳδίαν μοι πρόσδεξαι, καὶ πάντας Βασιλείας, τῆς τοῦ Υἱοῦ Σου καταξίωσον.
 

Κανών β΄. Ἅπας γηγενής.
Ἄγγελοι, τὴν ἄφιξιν τῆς Εἰκόνος, ὁρῶντες ἐξεπλήττοντο, πῶς παραδόξως εἰσῆλθεν, εἰς τόνδε Ναὸν ἐν δόξῃ.
Ὅσοι ἐν χαρᾷ, τὰ θαύματα Δέσποινα, τὰ Σὰ κηρύττομεν, πάντες προσκυνοῦμέν Σε, καὶ τὴν ἁγίαν ταύτην Εἰκόνα Σου, ὑπερτιμῶμεν μέλποντες καὶ ἀσπαζόμεθα, καὶ βοῶμεν· φύλαττε τὴν ποίμνην Σου, τὴν ᾀεί Σε εὐφήμως γεραίρουσαν.
Ἄγγελοι, καὶ ἄνθρωποι ὁμοφώνως, ἀνυμνοῦν Παναμώμητε, τῆς Σῆς ἀχράντου Εἰκόνος, τὰ θαύματα καὶ τὴν χάριν.
Ὕμνον ἐκ ψυχῆς, τῇ Κόρῃ νεάνιδι προσαγαγέτωσαν, ἅπαντες τὴν σήμερον, οἱ φίλοι Ταύτης καὶ εὐφημείτωσαν, τὰ ἱερὰ θαυμάσια καὶ τὴν προμήθειαν, ἣν δεικνύει, χαῖρε ἀνακράζοντες, Θεοτόκε ἡμῶν ἡ ἀντίληψις.
Ἅπαντες, ὑμνήσωμεν ὁμοφρόνως, τὴν χάριν καὶ τὸ ἔλεος, καὶ τὴν προμήθειαν αὖθις, τῆς Θεόπαιδος Κόρης.
Ἶσον τῷ Πατρί, τὸν Λόγον ὑπάρχοντα, τοῦτον ἐγέννησας, ξένως ὑπὲρ ἔννοιαν, ἀλλὰ καὶ Μήτηρ πέλεις φιλάγαθος, Χριστιανῶν ἰδίως δέ, τῶν προσκυνοῦντών Σε, καὶ βοῶντων· χαίροις ἡ λυτρώσασα, ἐκ φθορᾶς τὸ ἀνθρώπινον.
Ἅπαντες, οἱ δοῦλοί Σου Θεοτόκε, αἰσθόμενοι τὰ θαύματα, τῆς Σῆς ἀχράντου Εἰκόνος, προσκυνοῦμεν μετὰ δέους.
Μῆτερ Ἀγαθή, ἐπάκουσον δέομαι, τὰς ἐκ καρδίας, ἀναπεμπομένας Σοι, εὐχὰς δεήσεις ᾠδὰς ἐφύμνια, καὶ δεξαμένη Ἄχραντε, τοὺς ἐνεργήσαντας, πρὸς τὴν τούτων, ποίησιν ἀξίωσον, σὺν ἐμοὶ Βασιλείας τοῦ Τόκου Σου.
 
Κανών γ΄. Ὢ τῶν ὑπὲρ νοῦν.
Μεγάλυνον ψυχή μου, τὴν ἁγνὴν Παρθένον, τὴν Σώτειρα τοῦ κόσμου.
Νώμησον Ἁγνή, νεμεὰς γὰρ πλουτοδότης, πέλεις Ἄχραντε, ῥεῖθρα τῶν Σῶν χαρίτων, τοῦ Σήθεν κλήρου, τοῦ θερμῶς προσκυνοῦντας, Εἰκόνα Σου τὴν θείαν, ὡς ἂν εὐθύμως, δῶρα φέρει Σοι, ὕμνον εὐχαριστίας.
Τιμήσωμεν ἐνθέως, τῆς παναχράντου Κόρης, μορφὴν τὴν παναγίαν.
Ὅμιλον Σεμνή, τῶν ᾦδε ἀθροισθέντα, μέλψαι Ἄνασσα, Σεῖο θαυματουργίας, ἔλεη οἶξεν, τῆς Θεοῦ εὐσπλαγχνίας, ῥωννύουσα κατ’ ἄμφω, ὡς εὐεργέτις, ἅμα ὕπερθεν, ἄγουσα μετὰ μόρον.
Μεγάλυνον ψυχή μου, τῆς τρισυποστάτου καὶ ἀδιαιρέτου, Θεότητος τὸ κράτος.
Ὕψιστε Μονάς, Τριὰς ἡ Παναγία, φύσις ἄκτιστε, πάντα συστησαμένη, ἐκ τοῦ μὴ ὄντως, ὑμνητῶν Σου προσδέχου, προσκύνησιν λατρείαν ἣν καρδιόθεν, Σοὶ προσφέρομεν, ὕμνους τε τῶν χειλών.
Μεγάλυνον ψυχή μου, τὴν Κεχαριτωμένην, Μαρίαν τὴν Παρθένον, Χριστιανῶν τὴν δόξαν.
Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, ἀπείρανδρε Παρθένε, δέχου Πάναγνε, τήνδε τὴν ὑμνῳδίαν, δῶρον φέριστον, τῆς ἡμῶν εὐτελείας, ἀμείβουσα προσφόρως, ὡς εὐεργέτις, χάριν σώτειραν, Σήν τε κηδεμονίαν.
 
Ἐξαποστειλάριον. Γυναῖκες ἀκουτίσθητε.
Ἁγνὴ Παρθένε Δέσποινα, Τριάδος τὸ παλάτιον, τοῦ Ἰησοῦ μου ἡ Μήτηρ, καὶ τῶν Ἀγγέλων Κυρία, τῶν μοναστῶν ἡ Ἔφορος, Χριστιανῶν ἡ Πρόμαχος, τοὺς τὴν σεπτήν Σου Εἰκόνα, πανευλαβῶς προσκυνοῦντας, διάσωζε τῶν κινδύνων. (Δίς).
 

Εἰς τούς Αἴνους ἱστῶμεν στίχους δ΄ καί ψάλλομεν Στιχηρά Προσόμοια τρία δευτεροῦντες τό πρῶτον. Ἦχος πλ. δ΄. Ὢ τοῦ παραδόξου θαύματος.
Ὢ τοῦ παραδόξου θαύματος! Ἡ τῆς Παρθένου Εἰκών, παραδόξως τὴν σήμερον, ἐπιῤῥέει νάματα, τὰς ψυχὰς καταρδεύοντα, καὶ τῶν σωμάτων, ῥώσιν χαρίζονται, τοῖς προσιοῦσι πόθῳ καὶ πίστει τε, καὶ ἀναμέλπουσι, τὰ αὐτῆς τεράστια, πνευματικῶς, τοίνυν ἑορτάσωμεν, ὦ φιλοπάρθενοι. (Δίς).
Σήμερον, πιστοὶ ἐμπλήσθητε, πνευματικῆς ἐδωδῆς, καὶ τροφῆς ἀθανάτου τε, πόας τῆς τοῦ Πνεύματος, ἣν ἡ Ἄνασσα προὔθηκε· ψυχὰς ῥωννύει Αὔτη καὶ κάθαρσιν, παθῶν χαρίζεται, καὶ ἐπανόρθωσιν, βίου καὶ ἄφεσιν, τῶν πταισμάτων ἅπασι, τοῖς ἐκ ψυχῆς, αἴνεσιν προσάγουσι, τῇ Θεομήτορι.
Φύλαττε, ᾀεὶ Πανάχραντε, τὴν ἱεράν Σου Μονήν, ἣν ἐτίμησας Πάναγνε, διὰ τῆς Εἰκόνος Σου, Γεωργίου τοῦ Μάρτυρος, καὶ Ξενοφῶντος, θείαις δεήσεσι, καὶ τοὺς ἐν ταύτῃ, πάντας ἱκάνωσον, φέρειν τοῦ Πνεύματος, τοὺς καρποὺς καὶ μέλπειν Σοι διὰ παντός, πόλιν εἰς οὐράνιον, Θεοχαρίτωτε.
Δόξα. Καὶ νῦν. Ἦχος πλ. α΄.
Δεῦτε, οἱ τοῦ Ὄρους μονασταί, ὅσοι τῶν χαρίτων ἀπολαύετε, Μαρίας τῆς Παρθένου· δεῦτε, ἀνυμνήσωμεν προθύμως, τῆς Θεοτόκου Κόρης τὰ θαυμάσια. ᾌσωμεν Αὐτῇ ἐγκώμια, γηθοσύνως κραυγάζοντες· χαῖρε Κεχαριτωμένη, ἡ ἀπ’ αἰῶνος προορισθεῖσα γενέσθαι Μήτηρ τοῦ Θεοῦ· χαῖρε, τοῦ Ἰησοῦ μου εὐρύχωρον ἀνάκτορον, καὶ τῆς Τριάδος ὅλης τὸ θεῖον ἤδυσμα· χαῖρε, ἡμῶν ἡ προστασία καὶ ἔφορος, ἡ κηδεμὼν καὶ μεσιτεία. Ἀλλ’ ὦ Θεόπαις Δέσποινα, ὥσπερ συνήγαγες ἡμᾶς διὰ τῆς παραδόξου θαυματουργίας, τῆς σεπτῆς Σου Εἰκόνος, οὕτω καὶ ἐν τῷ μέλλοντι ἀξίωσον, ὁμοφώνως δοξάζειν Σε.
 

Δοξολογία Μεγάλη καὶ Ἀπόλυσις.