Δευτέρα, 31 Οκτωβρίου 2016

Ἀκολουθία Ἁγίων Ὁσιομαρτύρων ΓΑΛΑΚΤΙΩΝΟΣ καί ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ

Ψαλλομένη τῇ 5η Νοεμβρίου

ΜΕΓΑΣ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ
Εὐλογήσαντος τοῦ Ἱερέως ὁ Προοιμιακός καὶ τό Μακάριος ἀνήρ. Εἰς δὲ τό Κύριε ἐκέκραξα ἱστῶμεν στίχους ς’ καὶ ψάλλομεν Στιχηρὰ Προσόμοια. Ἦχος α’. Τῶν οὐρανίων Ταγμάτων.
Οἱ ἐν Σιναίῳ ἀσκοῦντες δεῦτε θεάσασθαι, τὸ ὄρος τοῦ  Πουπλίου, ἐν ᾧ τὸ θεῖον ζεῦγος, ὁ Μάρτυς Γαλακτίων καὶ ἡ σεμνὴ Ἐπιστήμη ἡ ἔνδοξος, ὑπέστησαν ἀγῶνας ἀσκητικούς, οἱ μετὰ ταῦτα ἐναθλήσαντες.
Ὁσιομάρτυρες θεῖοι καὶ πανσεβάσμιοι, θεόφρων Γαλακτίων καὶ σοφὴ Ἐπιστήμη, ἡμᾶς τοὺς φιλεόρτους στηρίξατε νῦν, ἑορτάζειν γεραίροντας, ὑμῶν μνήμην τὴν θείαν χαρμονικῶς, ὅπως τύχωμεν ἐλέους Θεοῦ.
Εὐφραίνου καὶ κατατέρπου πόλις ἡ Ἔμεσα, ἐκεῖθεν γὰρ οἱ θεῖοι καὶ λαμπροὶ στεφανίται, ἐβλάστησαν θεόθεν ὡς ζεῦγος Χριστοῦ, οἱ καθαροὶ καὶ ἀμόλυντοι, Γαλακτίων ὁ Μέγας καὶ ἡ σεμνή, Ἐπιστήμη τούτου σύζυγος.
Ἕτερα. Ἦχος α’. Πανεύφημοι Μάρτυρες.
Πανεύφημοι Μάρτυρες Χριστοῦ, Γαλακτίων ἔνδοξε καὶ Ἐπιστήμη ἀοίδιμε, ζεῦγος τὸ ἅγιον, βλαστοὶ τῆς Συρίας καὶ Σιναίου καύχημα, ἀσκήσει καὶ ἀθλήσει ὑπέστητε, διὸ ἀγάλλεσθε, εἰς αἰῶνας παμμακάριστοι, ὑπὲρ πάντων, πρεσβείαν ποιούμενοι.
Ζεῦγος παναοίδιμοι σεπτὸν καὶ ὡραῖον, ἔνδοξοι, περιφανῶν ἀνεδείχθητε, Χριστοῦ τὸ ὄνομα, ἐθνῶν ἐναντίον εὐσεβῶς κηρύττοντες, καὶ πλάνην διαβόλου ἐλέγχοντες, σὺν Ἐπιστήμη τε Γαλακτίων Ἱερώτατε, Ἀθλοφόροι, Ἀγγέλων ὁμόσκηνοι.
Ἡ ὄντως περιδόξος δυάς, Γαλακτίων πάνσοφος, καὶ Ἐπιστήμη θεόνυμφος, κόσμον μισήσαντες, καὶ Σταυρὸν Κυρίου, ἐπ’ ὤμων ἄραντες, τὸ Σίναιον ὄρος κατέλαβον, καὶ ἐνασκήσαντες, καὶ ἀθλήσει δὲ ὑπέμειναν, μετὰ ταῦτα, διὸ νῦν ἀγάλλονται.
Δόξα. Ἦχος πλ. α’.
Δεῦτε ἀδελφοὶ εὐφημήσωμεν πόθῳ, τὸν Γαλακτίωνα καὶ τὴν Ἐπιστήμην· ἀμφότεροι γὰρ οὗτοι ἐν παρθενίᾳ, τὴν μοναδικὴν διελθόντες πολιτείαν, εἶτα διὰ βασάνων καρτερῶς ἐναθλήσαντες, τοῦ ἐχθροῦ τὸ φρύαγμα ὡς ἔδει καθεῖλον, τὴν τοῦ Χριστοῦ πίστιν τρανῶς κηρύξαντες· διὸ καὶ διπλοὺς στεφάνους ἀφθαρσίας, ἐν οὐρανοῖς παρὰ Θεοῦ ἀπειλήφασι, καὶ πρεσβείαις ἀπαύστως ὑπὲρ τῶν πόθῳ τελούντων, τὴν πάντιμον αὐτῶν μνήμην, τῷ Κυρίῳ προσάγουσι.
Καὶ νῦν. Ὁ αὐτός.
Ἐν τῇ ἐρυθρᾷ θαλάσσῃ τῆς ἀπειραγάμου Νύμφης εἰκὼν διεγράφη ποτέ. Ἐκεῖ Μωϋσῆς, διαιρέτης τοῦ ὕδατος· ἐνθάδε Γαβριὴλ, ὑπηρέτης τοῦ θαύματος· τότε τὸν βυθόν ἐπέζευσεν ἀβρόχως Ἰσραήλ· νῦν δὲ τὸν Χριστὸν ἐγέννησεν ἀσπόρως ἡ Παρθένος· ἡ θάλασσα, μετὰ τὴν πάροδον τοῦ Ἰσραήλ, ἔμεινεν ἄβατος· ἡ ἄμεμπτος, μετὰ τὴν κύησιν τοῦ Ἐμμανουήλ, ἔμεινεν ἄφθορος. Ὁ ὢν καὶ προών, καὶ φανεὶς ὡς ἄνθρωπος, Θεὸς ἐλέησον ἡμᾶς.

Εἴσοδος, Φῶς ἱλαρόν, Προκειμενον τῆς ἡμέρας, Ἀναγνώσματα.
Προφητείας Ἡσαΐου τὸ Ἀνάγνωσμα (Κεφ. ξγ’ 15-19 & ξδ’ 15 καὶ ἐκλογὴ).
Ἐπίβλεψον ἐκ τοῦ οὐρανοῦ Κύριε, καὶ ἴδε ἐκ τοῦ οἴκου τοῦ ἁγίου Σου καὶ δόξης Σου. Ποῦ ἐστι τὸ πλῆθος τοῦ ἐλέους Σου καὶ τῶν οἰκτιρμῶν Σου, ὅτι ἠνέσχου ἡμῶν Κύριε; Σὺ γὰρ εἶ Πατὴρ ἡμῶν, ὅτι Ἀβραὰμ οὐκ ἔγνω ἡμᾶς, καί  Ἰσραὴλ οὐκ ἐπέγνω ἡμᾶς, ἀλλὰ Σὺ Κύριε, Πατὴρ ἡμῶν, ῥῦσαι ἡμᾶς, ἀπ’ ἀρχῆς τὸ ὄνομά Σου ἐφ’ ἡμᾶς ἐστι. Τὶ ἐπλάνησας ἡμᾶς, Κύριε, ἀπὸ τῆς ὁδοῦ Σου; Ἐσκλήρυνας τὰς καρδίας ἡμῶν, τοῦ μὴ φοβεῖσθαί Σε; Ἐπίστρεψον διὰ τοὺς δούλους Σου, διὰ τὰς φυλὰς τῆς κληρονομίας Σου, ἵνα μικρὸν κληρονομήσωμεν τοῦ ὄρους τοῦ ἁγίου Σου· οἱ ὑπεναντίοι ἡμῶν κατεπάτησαν τὸ ἁγίασμά Σου, ἐγενόμεθα ὡς τὸ ἀπαρχῆς, ὅτε οὐκ ἦρξας ἡμῶν, οὐδὲ ἐπεκλήθη τὸ ὄνομά Σου ἐφ’ ἡμᾶς. Ἐὰν ἀνοίξῃς τὸν οὐρανόν, τρόμος λήψεται ἀπὸ Σοῦ ὄρη, καὶ τακήσονται, ὡσεὶ κηρὸς τήκεται ἀπὸ πυρός, καὶ κατακαύσει πῦρ τούς ὑπεναντίους Σου, καὶ φανερὸν ἔσται τὸ ὄνομά Σου τοῖς ὑπεναντίοις Σου, ἀπὸ προσώπου Σου ἔθνη ταραχθήσονται. Ὅταν ποιῇς τὰ ἔνδοξα, τρόμος λήψεται ἀπὸ Σοῦ ὄρη. Ἀπὸ τοῦ αἰῶνος οὐκ ἠκούσαμεν, οὐδὲ οἱ ὀφθαλμοὶ ἡμῶν εἶδον Θεὸν πλήν Σου, καὶ τὰ ἔργα Σου ἀληθινά, καὶ ποιήσεις τοῖς ὑπομένουσί Σε ἔλεος. Συναντήσεται γὰρ ἔλεος τοῖς ποιοῦσι τὸ δίκαιον, καὶ τῶν ὁδῶν Σου μνησθήσονται. Καὶ νῦν, Κύριε, Πατὴρ ἡμῶν Σὺ εἶ, ἡμεῖς δὲ πηλὸς καὶ Σὺ ὁ Πλάστης ἡμῶν· ἔργα χειρῶν Σου πάντες ἡμεῖς. Μὴ ὀργίζου ἡμῖν, Κύριε, ἕως σφόδρα, καὶ μὴ ἐν καιρῷ μνησθῇς ἁμαρτιῶν ἡμῶν. Καὶ νῦν ἐπίβλεψον, Κύριε, ὅτι λαός Σου πάντες ἡμεῖς.
Σοφίας Σολομῶντος τὸ Ἀνάγνωσμα (Κεφ. γ' 1-9).
Δικαίων ψυχαὶ ἐν χειρὶ Θεοῦ, καὶ οὐ μὴ ἅψηται αὐτῶν βάσανος. Ἔδοξαν ἐν ὀφθαλμοῖς ἀφρόνων τεθνάναι, καὶ ἐλογίσθη κάκωσις ἡ ἔξοδος αὐτῶν καὶ ἡ ἀφ’ ἡμῶν πορεία σύντριμμα, οἱ δέ εἰσιν ἐν εἰρήνῃ. Καὶ γὰρ ἐν ὄψει ἀνθρώπων ἐὰν κολασθῶσιν, ἡ ἐλπὶς αὐτῶν ἀθανασίας πλήρης. Καὶ ὀλίγα παιδευθέντες, μεγάλα εὐεργετηθήσονται, ὅτι ὁ Θεὸς ἐπείρασεν αὐτοὺς καὶ εὗρεν αὐτοὺς ἀξίους ἑαυτοῦ. Ὡς χρυσὸν ἐν χωνευτηρίῳ ἐδοκίμασεν αὐτοὺς καὶ ὡς ὁλοκάρπωμα θυσίας προσεδέξατο αὐτούς. Καὶ ἐν καιρῷ ἐπισκοπῆς αὐτῶν ἀναλάμψουσι καὶ ὡς σπινθῆρες ἐν καλάμῃ διαδραμοῦνται. Κρινοῦσιν ἔθνη καὶ κρατήσουσι λαῶν, καὶ βασιλεύσει αὐτῶν Κύριος εἰς τοὺς αἰῶνας. Οἱ πεποιθότες ἐπ’ Αὐτῷ συνήσουσιν ἀλήθειαν, καὶ οἱ πιστοὶ ἐν ἀγάπῃ προσμενοῦσιν Αὐτῷ, ὅτι χάρις καὶ ἔλεος ἐν τοῖς Ὁσίοις Αὐτοῦ, καὶ ἐπισκοπὴ ἐν τοῖς ἐκλεκτοῖς Αὐτοῦ.
Σοφίας Σολομῶντος τὸ Ἀνάγνωσμα (Κεφ. γ’ 15).
Δίκαιοι εἰς τὸν αἰῶνα ζῶσι, καὶ ἐν Κυρίῳ ὁ μισθὸς αὐτῶν, καὶ ἡ φροντὶς αὐτῶν παρὰ Ὑψίστῳ. Διὰ τοῦτο λήψονται τὸ βασίλειον τῆς εὐπρεπείας, καὶ τὸ διάδημα τοῦ κάλλους ἐκ χειρὸς Κυρίου· ὅτι τῇ δεξιᾷ Αὐτοῦ σκεπάσει αὐτούς, καὶ τῷ βραχίονι ὑπερασπιεῖ αὐτῶν. Λήψεται πανοπλίαν τὸν ζῆλον Αὐτοῦ, καὶ ὁπλοποιήσει τὴν κτίσιν εἰς ἄμυναν ἐχθρῶν. Ἐνδύσεται θώρακα, δικαιοσύνην, καὶ περιθήσεται κόρυθα, κρίσιν ἀνυπόκριτον. Λήψεται ἀσπίδα ἀκαταμάχητον, ὁσιότητα· ὀξυνεῖ δὲ ἀπότομον ὀργὴν εἰς ῥομφαίαν. Συνεκπολεμήσει Αὐτῷ ὁ κόσμος ἐπὶ τοὺς παράφρονας. Πορεύσονται εὔστοχοι βολίδες ἀστραπῶν, καὶ ὡς ἀπὸ εὐκύκλου τόξου τῶν νεφῶν, ἐπὶ σκοπὸν ἁλοῦνται, καὶ ἐκ πετροβόλου θυμοῦ πλήρεις ῥιφήσονται χάλαζαι. Ἀγανακτήσει κατ’ αὐτῶν ὕδωρ θαλάσσης· ποταμοὶ δὲ συγκλύσουσιν ἀποτόμως. Ἀντιστήσεται αὐτοῖς πνεῦμα δυνάμεως, καὶ ὡς λαῖλαψ ἐκλικμήσει αὐτούς, καὶ ἐρημώσει πᾶσαν τὴν γῆν ἀνομία, καὶ ἡ κακοπραγία περιτρέψει θρόνους δυναστῶν. Ἀκούσατε οὖν βασιλεῖς, καὶ σύνετε· μάθετε δικασταὶ περάτων γῆς· ἐνωτίσασθε οἱ κρατοῦντες πλήθους, καὶ γεγαυρωμένοι ἐπὶ ὄχλοις ἐθνῶν, ὅτι ἐδόθη παρὰ Κυρίου ἡ κράτησις ὑμῖν, καὶ ἡ δυναστεία παρὰ Ὑψίστου.

Εἰς τήν Λιτήν. Ἦχος α’.
Ὁ φωτοειδέστατος Χριστοῦ, ἔρως καὶ θειότατος, τὴν ψυχὴν ὑμῶν κατελάμπρυνε, θεομακάριστοι, Γαλακτίων τε Ἐπιστήμη, καὶ τὴν διάνοιαν γλυκυτάτῳ φέγγει, εὐσεβῶς ἐπύρσευσε, καὶ πᾶσαν αἰσθητὴν ἡδυπάθειαν, ὡς πῦρ κατέφλεξεν, οὐρανίων ἐπιλάμψεων, ἐκτελέσαντες δοχεῖα πανέντιμα.
Ἦχος β'.
Ἔχοντες παῤῥησίαν πρὸς Χριστόν, τὸν ἐνδοξαζόμενον, μόνον ἐν τοῖς Ἁγίοις Αὐτοῦ, Τοῦτον καθικετεύετε, ἀξιομακάριστε Γαλακτίων σὺν τῇ σεπτῇ Ἐπιστήμῃ, ὑπὲρ πάντων τῶν πόθῳ ὑμῶν τελούντων, τὴν μνήμην καὶ ἀνευφημούντων ὑμῶν, τὰ κατορθώματα, ὅπως τῶν ἀφράστων ἐκείνων θείων ἀγαθῶν, καὶ τῆς δόξῃς κοινωνοὶ γενώμεθα, πρεσβείαις ὑμῶν.
Ἦχος γ'.
Τῷ θείῳ φέγγει καταυγασθείς, καὶ τῆς ἀπαθείας καλλοναῖς, περιλαμφθεὶς Γαλακτίων σοφέ, ἔπεισας ἀγνεύειν, σὺν σοὶ τὴν σύζυγον, ζυγὸν ἀνελομένην, τὸν ἐλαφρὸν τοῦ Χριστοῦ.
Ἦχος δ'.
Ἡ χάρις τοῦ Παναγίου Πνεύματος, ὑμᾶς χαριτώσασα, ἀοίδιμε Γαλακτίων, σὺν τῇ σεπτῇ συζύγῳ, χαροποιαῖς ἐφαίδρυνε πλοκαῖς, καὶ χαρὰν τὴν αἰώνιον, κληρονομεῖσθαι ἐνίσχυσεν, ἀνδρειοφρόνως ἐναθλήσαντες.
Δόξα. Ἦχος πλ. δ'.
Πᾶσαν τοῦ ἐχθροῦ τὴν ἔφοδον, καὶ διωκτῶν τὰς ὁρμάς, κατελύσατε τῇ χάριτι, τὸν τῆς νίκης στέφανον, ἀνεδήσασθε πανόλβιοι, Γαλακτίων κλεινέ, σὺν τῇ σεμνῇ συζύγῳ, τῆς ἀκηράτου ἀγαλλιάσεως, καὶ τῆς ἀφράστου καταξιούμενοι, θείας ἐλλάμψεως, ἔνθα νῦν γενόμενοι, ἁμαρτιῶν αἰτήσασθε τὴν ἄφεσιν, τοῖς εὐφημοῦσι ὑμᾶς.
Καὶ νῦν. Θεοτοκίον. Ὁ αὐτός.
Ἀνύμφευτε Παρθένε, ἡ τὸν Θεὸν ἀφράστως συλλαβοῦσα σαρκί, Μήτηρ Θεοῦ τοῦ ὑψίστου, Σῶν οἰκετῶν παρακλήσεις δέχου Πανάμωμε, ἡ πᾶσι χορηγοῦσα καθαρισμὸν τῶν πταισμάτων, νῦν τὰς ἡμῶν ἱκεσίας προσδεχομένη, δυσώπει σωθῆναι πάντας ἡμᾶς.

Εἰς τὸν Στίχον. Ἦχος πλ. α’. Χαίροις ἀσκητικῶν.
Χαίροις ἡ ἱερὰ ξυνωρίς, καὶ συζυγία τῷ Θεῷ πολυέραστος, ἡ πρώην ἐν τῷ Σιναίω, ἀγωνισθεῖσα καλῶς, καὶ ἀθλήσει αὖθις καθυπέμεινας· τερπνὸν ὁλοκαύτωμα, ἱερεῖα πανάγια, κεκαθαρμένα προσευχαῖς τε καὶ δάκρυσι καὶ θυόμενα τῇ ἀσκήσει καὶ αἵματι· Ὅσιοι παμμακάριστοι, καὶ Μάρτυρες ἔνδοξοι, ὦ Γαλακτίων θεόφρων καὶ Ἐπιστήμη θεόνυμφε, πιστῶς τοῖς τελοῦσι, τὴν ὑμῶν μνήμην αἰτεῖσθαι τὸ μέγα ἔλεος.
Στ. Θαυμαστὸς ὁ Θεὸς ἐν τοῖς Ἁγίοις Αὐτοῦ.
Χαίροις ἡ τῆς Τριάδος δυάς, καὶ ζεῦγος ἅγιον Σιναίου οἰκήτορες, ἐν ὄρει τῷ φυρομένω τῶν ὀνομάτων ὑμῶν, ἀγωνισάμενοι ἐνικήσατε, ἐχθρὸν τὸν ἀντίπαλον καὶ τὰ πάθη νεκρώσαντες, ἐν τῇ ἀσκήσει προσβολαῖς μὴ τρεπόμενοι, καὶ τυχόντες δὲ μαρτυρίου ἐν αἵματι, βάσανα ὑπομείναντες, καὶ ξίφει ἐτμήθητε, τὰς κεφαλὰς ὑμῶν θεῖοι καὶ ἀθληταὶ μεγαλώνυμοι, Χριστὸν δυσωπεῖτε, ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν δοθῆναι, τὸ μέγα ἔλεος.
Στ. Τοῖς Ἁγίοις τοῖς ἐν τῇ γῇ Αὐτοῦ ἐθαυμάστωσεν ὁ Κύριος.
Χαίροις Γαλακτίων σοφέ, τοῦ Κλειτοφῶντος καὶ Λευκίππης τὸ βλάστημα, Φοινίκης τὸ θεῖον θρέμμα, καὶ τοῦ Σινᾶ ὁ καρπός· ἐν αὐτῷ καμάτους γὰρ ὑπέμεινας, σὺν τῇ σεμνοτάτη δέ, καὶ παρθένῳ συζύγω σου, καὶ ἐν ἀθλήσει τὸν ἐχθρὸν ἐνικήσατε, καὶ τὸν στέφανον ἐκ Θεοῦ ἐκομίσατε, οἵ καὶ συναυλιζόμενοι, ταῖς ἄνω δυνάμεσι, ὧν καὶ ἐν σώματι ὄντες, τὴν πολιτείαν αἰτήσασθε, Χριστὸν δυσωπεῖτε ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν δοθῆναι τὸ μέγα ἔλεος.
Δόξα. Ἦχος πλ. δ’.
Τὸν Χριστὸν ποθήσας Γαλακτίων πολύαθλε, καὶ τὰ τοῦ κόσμου ἅπαντα βδελυξάμενος, ἡδέως ταῦτα καταλιπών, τοῖς τοῦ Χριστοῦ ἴχνεσι προθύμως κατηκολούθησας, σὺν τῇ σεπτῇ Ἐπιστήμῃ τῇ συζύγῳ σου· σθένει δὲ τοῦ θείου Πνεύματος, πρότερον μὲν ἀσάρκους δυσμενεῖς καθελόντες, εἶτα καὶ ὁρωμένους δέ, ἰσχυρῶς κατεβάλατε, ἐν σκηναῖς ἤδη Ὁσίων τε καὶ Μαρτύρων, χαίροντες διαπαντὸς ἀγάλλεσθε· ὅθεν ἀξιοπρεπῶς τιμῶμεν, τὴν μνήμην ὑμῶν Μαρτύρων περίδοξοι.
Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Δέσποινα πρόσδεξαι, τὰς δεήσεις τῶν δούλων Σου καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς, ἀπὸ πάσης ἀνάγκης καὶ θλίψεως.

Νῦν ἀπολύεις, Τρισάγιον, Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Ἐν ἀσκήσει τὰ πάθη ἀπονεκρώσαντες, καὶ ἐν ἀθλήσει βασάνους καθυπομείναντες, μέχρι θανάτου καρτερῶς, παμμακάριστοι, Ὁσιομάρτυρες Χριστοῦ, Γαλακτίων φαεινὲ καὶ πάνσεμνε Ἐπιστήμη, ὅθεν παρὰ Χριστοῦ λαβόντες διπλοὺς στεφάνους, Αὐτῷ πρεσβεύσατε.
Δόξα. Ἕτερον. Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Τὴν λαμπρὰν ξυνωρίδα τῶν Μαρτύρων τιμήσωμεν, ὥσπερ συζυγίαν ἀρίστην, καὶ κλυτὴν καὶ θεόφρονα· τὸν θεῖον Γαλακτίωνα πιστοί, ὁμοῦ σὺν Ἐπιστήμη τῇ σεμνῇ· δι’ ἀσκήσεως γὰρ πόνων ἀθλητικὴν, ἐξήνθησαν φαιδρότητα· δόξα τῷ ἐνισχύσαντι ὑμᾶς, δόξα τῷ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι δι’ ὑμῶν πᾶσιν ἰάματα.
Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Τοῦ Γαβριὴλ φθεγξαμένου Σοι Παρθένε τὸ χαῖρε, σὺν τῇ φωνῇ ἐσαρκοῦτο ὁ τῶν ὅλων Δεσπότης, ἐν Σοὶ τῇ ἁγίᾳ κιβωτῷ, ὡς ἔφη ὁ δίκαιος Δαυΐδ. Ἐδείχθης πλατυτέρα τῶν οὐρανῶν, βαστάσασα τὸν Κτίστην Σου. Δόξα τῷ ἐνοικήσαντι ἐν Σοί· δόξα τῷ προελθόντι ἐκ Σοῦ· δόξα τῷ ἐλευθερώσαντι ἡμᾶς, διὰ τοῦ τόκου Σου.

Ἀπόλυσις.

ΕΙΣ ΤΟΝ ΟΡΘΡΟΝ
Μετὰ τὴν α’ Στιχολογίαν, Κάθισμα. Ἦχος α’. Τὸν τάφον Σου, Σωτήρ.
Δυάδος τῆς σεπτῆς, εὐκλεῶς ἀθλησάσης, τὴν ἔνδοξον πιστοὶ, ἑορτάσωμεν μνήμην, ἀεὶ γὰρ πρεσβεύουσαν, περισώζει τοὺς ψάλλοντας, θεῖα ἄσματα καὶ ἐγκαρδίους ὑμνήσεις, θεραπεύουσαν τὰς ψυχικὰς ἡμῶν νόσους, δυνάμει τῆς χάριτος.
Δόξα.
Χριστοῦ οἱ ἀθληταὶ, τὴν οὐράνιον δόξαν, ζηλώσαντες θερμῶς, πρὸς ἀγῶνας εἰσῆλθον, εἰς ἄσκησιν καὶ ἄθλησιν, Γαλακτίων ὁ ἔνδοξος, καὶ ἡ πάνσεμνος, Ἐπιστήμη ἡ θεία, νῦν ἀγάλλονται, ἐν οὐρανοῖς μετ’ Ἀγγέλων, σεπτοὶ Ὁσίαθλοι.
Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Ὁ νέος οὐρανός, ὁ χωρήσας ἀῤῥήτως, τὸν ἐν τοῖς οὐρανοῖς, μὴ χωρούμενον Λόγον· παλάτιον ἔμψυχον, τοῦ Δεσπότου τῆς κτίσεως· ἡ περίδοξος, καὶ περιώνυμος Κόρη, τοῦ Σωτῆρος μου, τῆς οὐρανίου πατρίδος, πολίτην με ποίησον.

Μετὰ τὴν β’ Στιχολογίαν, Κάθισμα. Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.
Χριστοῦ ῥήμασι πεπιστευκότες, ἠτενίσατε Αὐτῷ τὸ ὄμμα· τιμήν τε δόξαν καὶ πλοῦτον ἐάσαντες, καὶ ἀϊδίου εὐκλείας ποθήσαντες, παρὰ Κυρίου αὐτῆς ἠξιώθητε· ὅθεν ἔνδοξοι Χριστῷ τῷ Θεῷ πρεσβεύσατε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.
Δόξα.
Θείῳ ἔρωτι καθοπλισθέντες, κατεστρέψατε τὰς ἀντιστάσεις, τῶν τυράννων ἀθλοφόροι περίδοξοι, καὶ τῆς νίκης βραβεῖα ἐδέξασθε, μαρτυρικὸν διανύσαντες στάδιον· ζεῦγος πάντιμον, Χριστὸν τὸν Θεὸν αἰτήσασθε, δωρηθῆναι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.
Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Θαῦμα μέγιστον πῶς συνεσχέθη, ὁ ἀχώρητος, ἐν τῇ γαστρί Σου, καὶ ἐσαρκώθη καὶ ἐφάνη ὡς ἄνθρωπος, μὴ ὑπομείνας φυρμόν ἢ διαίρεσιν, τῆς θεϊκῆς καὶ ἀτρέπτου Θεότητος, Κόρη πάναγνε· διὸ Θεοτόκον Σε πιστῶς, κηρύττομεν ἀεὶ καὶ δοξάζομεν.

Μετὰ τὸν Πολυέλεον, Κάθισμα. Ἦχος πλ. δ’. Τὴν Σοφίαν καὶ Λόγον.
Τὰ τῆς πίστεως ἄνθη τοὺς νοητοὺς, μαργαρίτας Κυρίου καὶ ἀθλητάς, Γαλακτίωνα τιμήσωμεν, καὶ Ἐπιστήμην τοὺς Ὁσιάθλους, ὡς τοῦ ἐχθροῦ τὴν πλάνην, ἐνθέως πατήσαντας, καὶ τῶν εἰδώλων πᾶσαν ἰσχὺν ἐδαφίσαντας· ὅθεν ἐπαξίως, οὐρανόθεν τὸ στέφος, τῆς νίκης δεξάμενοι, σὺν Ἀγγέλοις χορεύουσι· διὸ πίστει βοήσωμεν. Πρεσβεύσατε Χριστῷ τῷ Θεῷ, τῶν πταισμάτων ἄφεσιν δωρήσασθαι, τοῖς ἑορτάζουσι πόθῳ, τὴν ἁγίαν μνήμην ὑμῶν.
Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Τὴν οὐράνιον πύλην καὶ κιβωτόν, τὸ πανάγιον ὄρος τὴν φωταυγῆ, νεφέλην ὑμνήσωμεν, τὴν οὐράνιον κλίμακα, τὸν λογικὸν Παράδεισον, τῆς Εὔας τὴν λύτρωσιν, τῆς οἰκουμένης πάσης, τὸ μέγα κειμήλιον· ὅτι σωτηρία, ἐν Αὐτῇ διεπράχθη, τῷ κόσμῳ καὶ ἄφεσις, τῶν ἀρχαίων ἐγκλημάτων· διὰ τοῦτο βοῶμεν Αὐτῇ. Πρέσβευε τῷ Σῷ Υἱῷ καὶ Θεῷ, τῶν πταισμάτων ἄφεσιν δωρήσασθαι, τοῖς προσκυνοῦσιν ἐν πίστει, τὸν ἄχραντον τόκον Σου.

Εἶτα, οἱ Ἀναβαθμοί· τὸ α’ Ἀντίφωνον τοῦ δ’  ἤχου.
Προκείμενον. Θαυμαστὸς ὁ Θεὸς ἐν τοῖς Ἁγίοις Αὐτοῦ.
Στ. Τοῖς Ἁγίοις τοῖς ἐν τῇ γῇ Αὐτοῦ ἐθαυμάστωσεν ὁ Κύριος.
Εὐαγγέλιον Ὁσιακόν (τὸ ἐν τῷ Ὄρθρῳ τοῦ Ἁγ. Ἀντωνίου).
Ὁ Ν’ Ψαλμός.
Δόξα. Ταῖς τῶν Ὁσιάθλων...
Καί νῦν. Ταῖς τῆς Θεοτόκου...
Ἰδιόμελον. Ἦχος πλ. β’. Στ. Ἐλέησον με, ὁ Θεός...
Ἐφέσει κρείττονος ζωῆς, καὶ τρυφῆς ἀνεκφράστου, τῶν φθαρτῶν ὑπερεῖδες, καὶ ῥευστῶν πάντα τερπνά, σὺν Ἐπιστήμῃ Χριστῷ, Γαλακτίων, εὐπειθῶς ἑπόμενος.

Εἶτα οἱ Κανόνες, τῆς Θεοτόκου καὶ τῶν Ἁγίων.
ᾨδὴ α’. Ἦχος πλ. β’. Ὡς ἐν ἠπείρῳ πεζεύσας.
Τοὺς ἀνεσπέρους φωστῆρας τοὺς λογικούς, οὐρανοὺς τοὺς λάμψαντας, ὑπὲρ ἥλιον ἐν γῇ, τοῦ Χριστοῦ τοὺς θείους Ἀθλητάς, ἐν ᾠδαῖς πνευματικαῖς πίστει τιμήσωμεν.
Ἑλληνικῆς ἀπὸ ῥίζης στειρωτικῆς, εὐθαλὴς ἐβλάστησας θεοδώρητος βλαστός, Γαλακτίων κόσμῳ τοὺς καρπούς, προβαλλόμενος τῆς σῆς ἀτρέπτου πίστεως.
Ἐπιστημόνως τὴν πίστιν τὴν πρὸς Χριστόν, ἐκζητοῦσα ἔδραμες, πρὸς ἐπίγνωσιν Αὐτοῦ, καὶ τυχοῦσα θείας δωρεᾶς, Ἐπιστήμη νυμφικῶς Τούτῳ νενύμφευσαι.
Θεοτοκίον.
Κατεποντίσθην ὁ τάλας ἐν τῷ βυθῷ, τῶν πολλῶν μου πράξεων, καὶ πρὸς Σὲ τὴν ἀγαθήν, καταφεύγω Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, δὸς μοι χεῖρα βοηθείας καὶ διάσωσον.

ᾨδὴ γ’. Οὐκ ἔστιν Ἅγιος.
Ἐφέσει κρείτονος ζωῆς, καὶ τρυφῆς ἀνεκφράστου, τῶν φθαρτῶν ὑπερεῖδες, καὶ ῥευστῶν πάντα τερπνά, σὺν Ἐπιστήμῃ Χριστῷ Γαλακτίων, εὐπειθῶς ἑπόμενος.
Ῥυσθέντες βρόχων σαρκικῶν, καὶ παθῶν πολυπλόκων, ἐν ἀσκήσει τῷ πόθῳ, συνεδέθητε Χριστοῦ· θυσία δὲ καθαρά, ἐν ἀθλήσει, Τούτῳ προσηνέχθητε.
Τῷ θείῳ πόθῳ τοῦ Χριστοῦ, ἀρνησάμενοι κόσμον, συνεδέθητε μᾶλλον, τῷ Πνεύματι Ἀθληταί, καὶ διὰ πόνων πολλῶν, βασιλείας, θείας ἠξιώθητε.
Θεοτοκίον.
Οὐκ ἔστιν ὅστις πρὸς τὴν Σήν, καταπέφευγε σκέπην, καὶ οὐκ ἔτυχε Κόρη, τῶν πολλῶν Σου οἰκτιρμῶν· διὸ δέομαι τῆς Σῆς, ὅπως τύχω, Κόρη ἀντιλήψεως.

Κάθισμα. Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Ἀσκήσει λαμπρύνας σου, τὸ ὀπτικὸν τῆς ψυχῆς, ἀκτῖσιν ἀθλήσεως, φωταγωγεῖς τοὺς πιστούς, Γαλακτίων μακάριε· ὅθεν σου τὴν ἁγίαν, καὶ φωσφόρον ἡμέραν, πίστει ἐπιτελοῦμεν, εὐσεβῶς σοι βοῶντες· ὡς ἔχων παῤῥησίαν πρὸς Χριστόν, πρέσβευε σωθῆναι ἡμᾶς.
Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Παρθένε πανάμωμε, τὸν ὑπερούσιον, Θεὸν ἡ κυήσασα, σὺν Ἀσωμάτοις Αὐτόν, ἀπαύστως ἱκέτευε, ἄφεσιν τῶν πταισμάτων, καὶ διόρθωσιν βίου, δοῦναι ἡμῖν πρὸ τέλους, τοῖς ἐν πίστει καὶ πόθῳ, ὑμνοῦσί Σε κατὰ χρέος, μόνη Πανύμνητε.

ᾨδὴ δ’. Χριστός μου δύναμις.
Θεοῦ σε πρόνοια, βλαστὸν ἀνέδειξε, στειρευούσης νηδύος τῶν ἀρετῶν, τοὺς καρποὺς πληθύνοντα, καὶ καρποφόρον δεικνύντα, παραινέσεσι τὴν σύζυγον.
Χριστὸν ἐπόθησας, κόσμον ἐμίσησας, κατεφρόνησας πλούτου, δόξης, τρυφῆς, καὶ τιμῆς ἠλόγησας, φθαρτῶν τὰ ἄφθαρτα σοφῶς, ἀλλαξάμενος πανόλβιε.
Χριστοῦ τοῖς ἴχνεσι, κατηκολούθησας, ἀκλινῶς Γαλακτίων σὺν τῇ σεπτῇ, Ἐπιστήμῃ ἔνδοξε· διὸ καὶ δόξης παρ’ Αὐτοῦ, καὶ στεφάνων κατηξίωσαι.
Θεοτοκίον.
Ναὸν ἐμόλυνα, κακῶς τοῦ σώματος, Παναγία Παρθένε τὸ καθαρόν, Θεοῦ οἰκητήριον, κάθαρον ῥύπου με παντός, τῶν παθῶν μου ταῖς πρεσβείαις Σου.

ᾨδὴ ε’. Τῷ θείῳ φέγγει Σου.
Τῷ θείῳ φέγγει καταυγασθείς, καὶ τῆς ἀπαθείας καλλοναῖς, περιλαμφθεὶς Γαλακτίων σοφέ, ἔπεισας ἁγνεύειν σὺν Σοὶ τὴν σύζυγον, ζυγὸν ἀνελομένην, τὸν ἐλαφρόν τοῦ Χριστοῦ.
Πυρὶ πυρούμενοι πειρασμῶν, πῦρ φιληδονίας καὶ πυράν, πολυθεΐας ἐσβέσατε, ἄμφω τὰ συμφέροντα συμφρονήσαντες, ἐν πόνοις πολυτρόποις, ψυχῆς καὶ σώματος.
Νόμῳ πειθόμενοι τοῦ Θεοῦ, ἄραντες ἐπ’ ὤμων τὸν σταυρόν, εἵλεσθε βίον τὸν ἄμεμπτον, καὶ διπλοῖς στεφάνοις κατεκοσμήθητε, ἀσκήσει καὶ νομίμοις, ἄθλοις ἐκλάμψαντες.
Θεοτοκίον.
Ἡλίου ὄχημα φωτεινόν, κάθαρον τὸν ῥύπον τῆς ψυχῆς, κἀμοῦ τοῦ δούλου Σου δέομαι· τάχυνον τὴν χάριν τῆς εὐσπλαγχνίας Σου, καὶ ἴασαι νοσοῦντα, Κόρη Θεόνυμφε.

ᾨδὴ ς’. Τοῦ βίου τὴν θάλασσαν.
Τοῦ βίου τὸ βίαιον, βδελυξάμενοι σαφῶς, εἵλεσθε βίον ἄμεμπτον, ὡς βιασταὶ τῆς φύσεως καὶ διπλοῖς, ἐν ἄθλοις προλάμψαντες, διττοῖς τοῖς στεφάνοις κατεκοσμήθητε.
Σωμάτων διάστασιν, ὑποστάντες τῶν ψυχῶν, ἑνώσει διὰ πίστεως, ἀσάρκους πρὶν καθείλετε δυσμενεῖς, αὖθις ὀρωμένους δέ, κατεβάλετε, σθένει θείου Πνεύματος.
Νομίμως ἠρίστευσαν, Γαλακτίων ὁ κλεινός, καὶ ἡ θεόφρων σύζυγος, Ἐπιστήμη ἀνδρείως καὶ καρτερῶς· αὐτῶν ταῖς δεήσεσι, τὰ ἐλέη Σου Λόγε πᾶσι δώρησαι.
Θεοτοκίον.
Ἀγάθυνον Δέσποινα, τὴν ψυχήν μου ἐν πολλοῖς, κεκακωμένην πταίσμασι, καὶ τὸν δοτῆρα πάντων τῶν ἀγαθῶν, Θεὸν καθικέτευε, βασιλείας τῆς ἄνω ἀξιῶσαί με.

Κοντάκιον. Ἦχος α’. Χορός ἀγγελικός.
Ἁγνείας τῷ φωτί, τὰς ψυχάς φωτισθέντες καὶ κόσμου τὴν ἀχλύν ὁμοφρόνως λιπόντες, λυχνία ὡς δίφωτος τοῖς πιστοῖς ἀνελάμψατε, δι’ ἀσκήσεως, καὶ μαρτυρίου τοῖς ἄθλοις, ζεῦγος ἔνδοξον, ἡ Ἐπιστήμη ἡ θεία, σὺν τῷ Γαλακτίωνι.
Ἕτερον. Ἦχος β'. Τὰ ἄνω ζητῶν.
Μαρτύρων Χριστοῦ, τοῖς δήμοις ἠριθμήθητε, ἀγῶσι στεῤῥοῖς, φαιδρῶς ἀγωνισάμενοι, Γαλακτίων ἔνδοξε, σὺν συζύγῳ σεπτῇ καὶ συνάθλῳ σου, Ἐπιστήμῃ, τῷ μόνῳ Θεῷ, πρεσβεύοντες ἄμφω ὑπὲρ πάντων ἡμῶν.
Ὁ Οἶκος.
Τὸν γενναῖον ἐν Μάρτυσι Γαλακτίωνα, ἐν ᾀσμάτων ᾠδαῖς εὐφημήσωμεν, σὺν τῇ πανευκλεεῖ συζύγῳ, τῇ φερωνύμῳ Ἐπιστήμῃ· οὗτοι γὰρ καθεῖλον τοῦ ἐχθροῦ τὸ φρύαγμα, καὶ εἰδώλων τὸ ἄθεον ἤλεγξαν, τὴν δὲ πίστιν Χριστοῦ ἀνεκήρυξαν. Διὸ περιφανῶς λαβόντες παρ’ Αὐτοῦ, τοὺς στεφάνους τῆς ἀφθαρσίας, ἀπαύστως πρεσβεύουσιν ὑπέρ πάντων ἡμῶν.
Συναξάριον.
Τῇ Ε' τοῦ αὐτοῦ μηνός, μνήμη τῶν Ἁγίων Ὁσιομαρτύρων Γαλακτίωνος καὶ Ἐπιστήμης.
Στίχοι·
Ἀσυνδυάστους συζύγους κτείνει ξίφος,
Τὴν ψυχικὴν σύζευξιν ἠγαπηκότας.
Τμήθη Ἐπιστήμη Γαλακτίων τ' ἑνὶ πέμπτῃ.
Αὐτῶν ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστέ ὁ Θεός, ἐλέησον καί σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

ᾨδὴ ζ’. Δροσοβόλον μὲν τὴν κάμινον.
Δροσοβόλος ὑμᾶς χάρις ἡ τοῦ Πνεύματος, πανσόφως προσανέψυχε, πυρπολουμένους πειρασμῶν πυρὶ καὶ ἀλγεινῶν, ἀσκήσεως καὶ τῶν αἰκισμῶν, οὓς ἐν ἀθλήσει καρτερῶς, αὖθις ὑπέστητε.
Τῆς ἁγνείας μὲν τῷ πόθῳ καὶ ἀσκήσεως, στέργετε τὴν διάστασιν· ἐν ὁμονοίᾳ δὲ ψυχῆς διὰ πίστεως στεῤῥᾶς, συνδούμενοι πρὸς ἀθλητικάς, αὖθις ἡνώθητε λαβάς, Ὁσιομάρτυρες.
Γαλακτίων ὁ πανένδοξος θεσπίσμασι, πειθήσας τοῦ Παντάνακτος, τὰ θεσπίσματα ὡς ληρήματα τῶν δυσσεβῶν, ἡγήσατο· ὅθεν οὐρανῶν, τὴν βασιλείαν ἐν Χριστῷ κλῆρον ἀπείληφεν.
Θεοτοκίον.
Ὑπερτέρα ἐχρημάτισας Πανάμωμε, τῶν νοερῶν Δυνάμεων· Ὅν γὰρ ἐκεῖνοι οὐ τολμῶσιν ὅλως κατιδεῖν, ἀγκάλαις ἐβάστασας ταῖς Σαῖς· χαριστηρίοις Σε φωναῖς, ὅθεν δοξάζομεν.

ᾨδὴ η’. Ἐκ φλογὸς τοῖς Ὁσίοις.
Τοῦ τῆς φύσεως πόθου φίλτρον θερμότερον, πρὸς Χριστὸν ἐσχηκότες, σαρκὶ καὶ αἵματι, ὅλω τῷ νοῒ προσανέχειν ἀπείπασθε, σχέσεως ὑλώδους, ἐμφρόνως ἀποστάντες.
Τῆς πρὸς σάρκα φιλίας ξένως διέστητε, τῆς ἁγνείας τῷ φίλτρῳ θείως ἡνώθητε, καὶ τῇ τοῦ Χριστοῦ ἀγάπῃ συνηρμόσθητε, κλέος συζυγίας, ἀζύγων μέγα θαῦμα.
Βασιλείαν τὴν ἄνω Μάρτυς θεσπέσιε, κατοικῆσαι σπουδάζων, ταύτην κατέλαβες, αἵμασι τοῖς σοῖς, Γαλακτίων ὠνούμενος, σὺν τῇ Ἐπιστήμῃ, τῇ σῇ καλῇ συνάθλῳ.
Θεοτοκίον.
Ὥσπερ πύρινος θρόνος φέρεις Πανάμωμε, τὸν ἐν κόλποις πατρῴοις ἀναπαυόμενον, Ὅν ὑπὲρ ἡμῶν, Θεοτόκε ἱκέτευε, ὅπως αἰωνίου, ῥυσθῶμεν καταδίκης.

ᾨδὴ θ’. Θεὸν ἀνθρώποις.
Χριστοῦ τῷ πόθῳ θερμῶς στομούμενοι, σχέσιν ψυχρὰν τοῦ βίου καὶ τοῦ φίλτρου τῆς φύσεως, καὶ δεσμοὺς τῆς σαρκὸς διεῤῥήξατε, διὰ τὴν ἐν Τριάδι μίαν Θεότητα, Μάρτυρες δυάδος, ὑλικῆς ὑπεργενόμενοι.
Χοροῖς Μαρτύρων, Παρθένων τάγμασιν, ἐν οὐρανοῖς χορεύων, καὶ φωτὶ ἀγαλλόμενος, σὺν τῇ σῇ συζύγῳ Ἐπιστήμῃ κακῶν, λύσιν ἡμῖν βραβεύεις, νίκας τῷ Ἄνακτι, κόσμῳ Γαλακτίων, εἰρήνην καὶ μέγα ἔλεος.
Στεῤῥῶς ἐν πίστει εἰς ἓν ἑνούμενος, πανευκλεῶς ὁ θεῖος Γαλακτίων ὁ πάνσοφος, καὶ τῇ σεμνῇ Ἐπιστήμῃ συνδούμενος, συνήθλησε γενναίως· τούτων δεήσεσιν, οἴκτειρον ἡμᾶς Λόγε Θεοῦ, ὡς ὑπεράγαθος.
Θεοτοκίον.
Φωναῖς ὑμνοῦμεν χαριστηρίοις Σε, οἱ διὰ Σοῦ τυχόντες ἀληθῶς τῆς θεώσεως, καὶ βοῶμέν Σοι· χαῖρε Πανάμωμε, χαῖρε εὐλογημένη, χαῖρε παλάτιον, τοῦ Παμβασιλέως καὶ Θεοῦ, χαῖρε Μητρόθεε.

Ἐξαποστειλάριον. Ὁ οὐρανὸν τοῖς ἄστροις.
Τραφεὶς τῷ γάλακτι Μάρτυς, τῆς πίστεως Γαλακτίων, σὺν τῇ σεμνῇ Ἐπιστήμῃ, ἐνήθλησας μέχρι τέλους· ὑμῶν ἁγίαις πρεσβείαις, ῥυσθείημεν τῆς γεέννης.
Θεοτοκίον.
Χαριστηρίοις ὕμνοις, δοξάζοντές Σε Παρθένε, σὺν τῷ Ἀγγέλῳ τὸ χαῖρε, βοῶμέν Σοι Θεοτόκε· χαῖρε ἀνύμφευτε Μήτηρ, τοῦ Βασιλέως τῆς δόξης.

Αἶνοι. Ἦχος πλ. δ’. Ὢ τοῦ παραδόξου θαύματος.
Ὤ τοῦ παραδόξου θαύματος, ἡ ἱερὰ ξυνωρίς, διὰ δόξαν τὴν μέλλουσαν, παρθενίαν ἄμεμπτον, καὶ ζωὴν τὴν ἰσάγγελον, ἐπιποθοῦσα, κόσμον κατέλιπεν, καὶ τὴν Σιναίου ἔρημον ᾤκησεν· τέλος δὲ τίμιον, οἳ κλεινοὶ ἐπέτυχον μαρτυρικόν, Γαλακτίων ἔνδοξος καὶ Ἐπιστήμη τε.
Γάλακτι τραφεὶς ἀσκήσεως, διὰ βασάνων πολλῶν, Γαλακτίων καὶ θλίψεων εἰς Χριστοῦ κατήντησας ἡλικίαν γενόμενος, δεκτὴ θυσία, τέλειον σφάγιον, τῇ αὐθαιρέτῳ ὁρμῇ πανόλβιε· ὢ τῆς ἑδραίας σου καὶ βεβαίας πίστεως, δι’ ἧς Θεοῦ, ἔτυχες θεούμενος, νῦν τελειώτερον.
Ἐπιστημόνως ἐζήτησας τῶν ἀγαθῶν τὴν πηγήν, ὀρεκτῶν τὸ ἀκρότατον, ταῖς Αὐτοῦ λαμπρότησι, καὶ ψυχὴν καὶ διάνοιαν, καταυγασθεῖσα θεομακαριστέ, καὶ καθελοῦσα στεῤῥαῖς ἐνστάσεσι, τὸν πολυμήχανον, καὶ ἀρχαῖον δράκοντα, μοναζουσῶν, θεῖον ἐγκαλλώπισμα, Μάρτυς πολύαθλε.
Δύο φωστῆρες ὑπέρλαμπροι, Ἀνατολῆς νοητῆς, ἀνατέλλουσι χάριτι, καὶ τὴν κτῖσιν ἅπασαν, εὐσεβῶς καταυγάζουσιν, ὑπερβαλλούσαις ἄθλων λαμπρότησι, καὶ ἰαμάτων, θείοις πυρσεύμασιν· ὧν τὴν ὑπέρφωτον, ἑορτὴν γεραίροντες, τὸν δι’ αὐτῶν, πάντας ἁγιάζοντα, Χριστὸν δοξάσωμεν.
Δόξα.Ἦχος πλ. α’.
Ἐγκωμιάσωμεν ἅπαντες, χαρμοσύνως σήμερον, τὴν στεφηφόρον καὶ σεπτήν, τοῦ Χριστοῦ ξυνωρίδα, Γαλακτίωνα τὸν σοφόν, καὶ τὴν σύζυγον καὶ σύναθλον αὐτοῦ, τὴν πάνσεπτον Ἐπιστήμην· ἀμφότεροι γὰρ οὗτοι, ἄτρωτον τὴν παρθενίαν τηρήσαντες, βίον διῆλθον τὸν τῆς ἀσκήσεως, καὶ πᾶσαν δεινοπάθειαν καὶ σκληραγωγίαν, εὐχαρίστως διενεγκόντες, τὴν τοῦ Σιναίου ἔρημον, εὐφροσύνης ἐπλήρωσαν· τέλος δὲ ἀθλητικὸν ἀξιωθέντες, ἐν ποικίλοις βασάνοις, τὸν τύραννον Οὖρσον κατήσχυναν, ὧν τὰ πάντα ὁ πιστὸς αὐτῶν, δοῦλος Εὐτόλμιος, ὅς σὺν αὐτοῖς ἠγωνίσατο, καὶ ἑωρακὼς μεμαρτύρηκεν, καὶ ἀληθινή ἐστίν ἡ μαρτυρία αὐτοῦ· ἥν περ καὶ ἡμεῖς, πιστεύοντες, ἐκτενῶς, οὖν πρὸς αὐτοὺς ἐκβοήσωμεν· Ὁσιομάρτυρες πανεύφημοι, ὑπὲρ ἡμῶν τῶν ἐορταζόντων, τὴν μνήμην ὑμῶν, Χριστῷ τῷ Θεῷ θερμὰς δεήσεις, τοῦ οἰκτειρῆσαι καὶ σῶσαι, τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Μακαρίζομέν Σε, Θεοτόκε Παρθένε, καὶ δοξάζομέν Σε, οἱ πιστοὶ κατὰ χρέος, τὴν πόλιν τὴν ἄσειστον, τὸ τεῖχος τὸ ἄῤῥηκτον, τὴν ἀῤῥαγῆ προστασίαν, καὶ καταφυγήν τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

Δοξολογία Μεγάλη καὶ Ἀπόλυσις.

Μεγαλυνάριον.
Ζεῦγος θεοφόρητον καὶ σεπτόν, συζυγία θεία, Γαλακτίων ὁ ἱερός, σὺν τῇ Ἐπιστήμῃ, τοῦ θεοδρόμου βίου, ἡμᾶς τὴν ἐπιστήμην μυσταγωγήσατε.

 

 

 

Κυριακή, 30 Οκτωβρίου 2016

Ἀκολουθία Ἁγίου ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ ἀρχιεπ. Θεσσαλονίκης, μ. Γερασίμου

Ψαλλομένη τῇ 20η Σεπτεμβρίου
 
Ποίημα Γερασίμου Μοναχοῦ Μικραγιαννανίτου
 
ΜΙΚΡΟΣ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ
Ἱστῶμεν στίχους δ’ καὶ ψάλλομεν Στιχηρὰ Προσόμοια. Ἦχος β΄. Ὅτε ἐκ τοῦ ξύλου.
Ὅτε, ἀπὸ ῥίζης εὐκλεοῦς, ἄνθος εὐωδέστατον ἔφυς, Πάτερ Ευστάθιε, τότε τὴν τοῦ Πνεύματος ὀσμὴν διέπνευσας, τῇ τοῦ βίου λαμπρότητι, καὶ τὴν Ἐκκλησίαν, πᾶσαν εὐωδίασας, λόγοις καὶ πράξεσι· πάσῃ, ἀρετῇ γὰρ ἐκλάμψας, ὤφθης τῆς σοφίας τῆς θείας, ἅμα καὶ τῆς θύραθεν θησαύρισμα.
Ὅτε, ἐπινεύσει θεϊκῇ, τῆς Ἱερωσύνης ἐδέξω, Πάτερ τὸ χάρισμα, τότε ἐνθεώτατος, Ποιμὴν καὶ Πρόεδρος, ἀνεδείχθης Εὐστάθιε, τῆς Θεσσαλονίκης· πάσης Ἐκκλησίας δέ, φωστὴρ πολύφωτος· ὅθεν, σὺν Ἀγγέλοις χορεύων, πρέσβευε Χριστῷ Ἱεράρχᾳ, ὑπὲρ τῶν ἐν ὕμνοις γεραιρόντων σε.
Μέγας, ἐν σοφίᾳ γεγονώς, τοῦ Εὐαγγελίου ἐδείχθης, μύστης θεόσοφος, Πάτερ καὶ περίβλεπτος, ἐνθέοις πράξεσι, τὴν ψυχήν σου προθέμενος, ὑπὲρ τοῦ ποιμνίου, ὡς Χριστοῦ διάκονος, καὶ μαθητὴς ἀληθής· ὅθεν, ἐπαξίως τῶν πόνων, παρὰ τοῦ Σωτῆρος ἐδέξω, ἀμοιβὰς Εὐστάθιε μακάριε.
Λόγῳ καὶ σοφίᾳ ἀληθεῖ, Θεσσαλονικέων ποιμάνας, τὴν Ἐκκλησίαν καλῶς, Ἅγιε Εὐστάθιε, Ἀρχιεράρχα Χριστοῦ, εὐσεβείας διδάσκαλος, καὶ στῦλος ἐδείχθης, ὁδηγῶν πρὸς ἔνθεον, βίον τοῖς τρόποις σου· ὅθεν, τὴν ἁγίαν σου μνήμην, πόθῳ ἑορτάζοντες Πάτερ, τὸν σὲ θαυμαστώσαντα δοξάζομεν.
Δόξα. Ἦχος β΄.
Ἱεραρχίας τὴν στολὴν δεξάμενος, μυσταγωγὸς τῆς χάριτος θεόσοφος, ὡς Ἀποστόλων μιμητής, ἐχρημάτισας Εὐστάθιε· εὐσεβῶς γὰρ ποιμάνας, τὴν ἐν Θεσσαλονίκῃ ἁγίαν Ἐκκλησίαν, τῶν Ἁγίων κοινωνὸς γέγονας, καὶ τῆς σκηνῆς τῆς ἀληθινῆς κληρονόμος, ἣν ἔπηξεν ὁ Κύριος καὶ οὐκ ἄνθρωπος· διὸ δυσωποῦμέν σε· ἀδιαλείπτως πρεσβεύειν, ὑπὲρ ἡμῶν τῶν τιμώντων σε, Πάτερ Ὅσιε.
Καὶ νῦν. Τῆς Ἑορτῆς. Ὁ αὐτός.
Σύ μου σκέπη κραταιά, ὑπάρχεις ὁ τριμερὴς Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ, ἁγίασόν με τῇ δυνάμει Σου, ἵνα πίστει καὶ πόθῳ, προσκυνῶ καὶ δοξάζω Σε. 
 
Εἰς τὸν Στίχον. Ἦχος β΄. Οἶκος τοῦ Ἐφραθᾶ.
Μέγας ἐν ἀρεταῖς, Εὐστάθιε ἐδείχθης, καὶ ἐναρέτου βίου, ὑπογραμμὸς ἐν πᾶσιν, ὡς Ἱεράρχης ὅσιος.
Στ. Τὸ στόμα μου λαλήσει σοφίαν καὶ ἡ μελέτη της καρδίας μου σύνεσιν.
Χαίρεις Ἱεραρχῶν, ἀγλάϊσμα καὶ γέρας, Εὐστάθιε παμμάκαρ, καὶ Θεσσαλονικέων, μεσίτης πρὸς τὸν Κύριον.
Στ. Στόμα δικαίου μελετήσει σοφίαν καὶ ἡ γλώσσα αὐτοῦ λαλήσει κρίσιν.
Αἴτει παρὰ Θεοῦ, συγχώρησιν πταισμάτων, καὶ φῶς καὶ σωτηρίαν, Εὐστάθιε τοῖς πόθῳ, γεραίρουσι τὴν μνήμην σου.
Δόξα. Τριαδικόν.
Δόγμασιν ἱεροῖς, Τρισήλιε Θεότης, Εὐστάθιος ὁ θεῖος, κηρύττει Σου τὴν δόξαν, ὡς πλήρης θείας χάριτος.
Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Σάρκα ἐκ τῶν ἁγνῶν, αἱμάτων Σου ὁ Λόγος, λαβὼν ἀνερμηνεύτως, διπλοῦς τῷ κόσμῳ ὤφθη, Παρθένε Θεονύμφευτε.
 
Νῦν ἀπολύεις, Τρισάγιον, Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Σοφίας ταῖς χάρισι κεκοσμημένος λαμπρῶς, ποιμὴν ἐνθεώτατος τῆς Ἐκκλησίας Χριστοῦ, ἐδείχθης Εὐστάθιε· ὅθεν Θεσσαλονίκη, ἡ ἁγία σου ποίμνη, ὕμνοις σὲ μακαρίζει καὶ συμφώνως βοᾷ σοι· ἱκέτευε Χριστὸν τὸν Θεόν, ὑπὲρ ἡμῶν Πάτερ ὅσιε.
Δόξα. Καὶ νῦν. Τῆς Ἑορτῆς. Ἦχος α'.
Σῶσον Κύριε τὸν λαόν Σου καὶ εὐλόγησον τὴν κληρονομίαν Σου, νίκας τοῖς βασιλεῦσι κατὰ βαρβάρων δωρούμενος καὶ τὸ Σὸν φυλάττων διὰ τοῦ Σταυροῦ Σου πολίτευμα. 
 
Ἀπόλυσις.
 
ΜΕΓΑΣ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ
Εὐλογήσαντος τοῦ Ἱερέως ὁ Προοιμιακός καὶ τό Μακάριος ἀνήρ. Εἰς δὲ τό  Κύριε ἐκέκραξα ἱστῷμεν Στίχους ς’ καὶ ψάλλομεν Στιχηρὰ τῆς Ἑορτῆς γ’. Ἦχος β' . Ὅτε ἐκ τοῦ ξύλου Σε νεκρόν.
Ὄφιν, ἀνεστήλωσε χαλκοῦν, πάλαι Μωϋσῆς ὁ θεόπτης, πρὸς τὴν ἀναίρεσιν, τῶν δακνόντων ὄφεων· Αὐτὸς δὲ ὅλον σαυτόν, ἐπὶ ξύλου ἀνύψωσας, Σωτήρ μου ζωώσας, πάντας ἐν τῷ θείῳ Σου, καὶ ζωηφόρῳ Σταυρῷ· ὃς νῦν, ἀνυψούμενος φλέγει, φάλαγγας δαιμόνων, καὶ τρέπει, τῶν βαρβάρων φῦλα καὶ φρυάγματα. 
Σύ μου, τὸ φθαρτόν τε καὶ θνητόν, Σῶτερ ἐκ Παρθένου φορέσας, καὶ Θεομήτορος, ἄφθαρτον ἀπέδειξας, καὶ πρὸς ζωὴν καὶ τρυφήν, ἀτελεύτητον εἵλκυσας, πρὸς ἥν ἐπανάγεις, πάντας τοὺς ὑμνοῦντάς Σε, Λόγε Χριστὲ ὁ Θεός, ὅπλον κραταιὸν ἐν πολέμοις, Δέσποτα τὸν θεῖον Σταυρόν Σου, τῷ πιστῷ Σου ἄνακτι δωρούμενος. 
Λάμψον, φῶς ἀπρόσιτον ἡμῖν· ἔργον γὰρ ἐσμὲν τῶν χειρῶν Σου, πάντες Χριστὲ ὁ Θεός, ὅπλῳ δὲ στεφάνωσον, τοὺς εὐσεβεῖς βασιλεῖς, νίκας τούτοις δωρούμενος, κατὰ πολεμίων, τεῖχος καὶ ὀχύρωμα, ἰσχὺν καὶ ἄσυλον, ὄλβον, τὸν Σταυρόν Σου πλουτοῦσιν, Ὕψιστε ὁ ἄφθορον μήτραν, Σῶτερ ὑποδὺς τῆς Θεομήτορος. 
Καὶ γ’ τοῦ Ἁγίου. Ἦχος δ΄. Ὡς γενναῖον ἐν Μάρτυσιν.
Εὐσεβείας ταῖς χάρισι, διαλάμπων Εὐστάθιε, τῆς σοφίας γέγονας ἐνδιαίτημα, καὶ ἀρετῶν στήλη ἔμψυχος, καὶ θεῖος διδάσκαλος, ἐναρέτου ἀγωγῆς, διὰ λόγου καὶ πράξεως, ἄγων ἅπαντας, πρὸς ζωῆς αἰωνίου ἐπιδόσεις, ὡς θεράπων τῆς Τριάδος, καὶ ὑποφήτης τῆς χάριτος.
Καὶ τῷ βίῳ περίβλεπτος, καὶ τῷ λόγῳ πολύσοφος, ἱερὲ Εὐστάθιε ἀναδέδειξαι, καὶ Ποιμενάρχης περίδοξος, ὡς μύστης οὐράνιος, καὶ φωστὴρ θεοειδής, ἀληθῶς ὤφθης Ὅσιε, θείῳ Πνεύματι, Ἐκκλησίας τῆς ἐν Θεσσαλονίκῃ· διὰ τοῦτο τὴν ἁγίαν, πανηγυρίζομεν μνήμην σου.
Τῆς σοφίας τὴν σάλπιγγα, τὸ τοῦ Πνεύματος ὄργανον, Θεσσαλονικέων τὸν θεῖον Πρόεδρον, τὸν θεηγόρον Εὐστάθιον, τὸ στόμα τὸ εὔσημον, τῶν ἐνθέων διδαχῶν, καὶ δογμάτων τῆς πίστεως, τὸν ἐκφάντορα, ἀνυμνήσωμεν πάντες ἐπαξίως, ὡς θεράποντα Κυρίου, καὶ Ἐκκλησίας ἀγλάϊσμα.
Δόξα. Ἦχος πλ. δ΄.
Τῆς σοφίας τῷ φωτί, λαμπρύνας τὴν ζωήν, περιφανὴς ἐν Ἱεράρχαις ὤφθης, ἱερώτατε Εὐστάθιε· τὸ γὰρ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, τῇ καθαρᾷ σου ψυχῇ σκηνῶσαν, ἀειλαμπῆ σε φωστῆρα ἔδειξε τῆς εὐσεβείας καὶ τῆς ἐν Θεσσαλονίκῃ ἁγίας Ἐκκλησίας, Ποιμένα ὅσιον, καὶ μεσίτην πρὸς Χριστὸν ἀξιόθεον· εὐαγγελικῶς γὰρ ἐποίμανας τὸν λαὸν τοῦ Θεοῦ, σεαυτὸν ὑπογραμμὸν πᾶσι προθέμενος. Καὶ νῦν Πάτερ Ὅσιε, τὰς ὑπὲρ ἡμῶν ἱλαστηρίους, μὴ παύσῃ ἀναφέρων Χριστῷ, πρὸς σωτηρίαν τῶν ψυχῶν ἡμῶν.
Καὶ νῦν. Τῆς Ἑορτῆς. Ὁ αὐτός.
Ὃνπερ πάλαι Μωϋσῆς, προτυπώσας ἐν ἑαυτῷ, τὸν Ἀμαλὴκ καταβαλὼν ἐτροπώσατο, καὶ Δαυΐδ ὁ μελῳδός, ὑποπόδιόν Σοι βοῶν, προσκυνεῖσθαι διετάξατο, τίμιον Σταυρόν Σου, Χριστὲ ὁ Θεός, σήμερον ἁμαρτωλοὶ προσκυνοῦντες χείλεσιν ἀναξίοις, Σὲ τὸν καταξιώσαντα παγῆναι ἐν αὐτῷ, ἀνυμνοῦντες βοῶμέν Σοι· Κύριε, σὺν τῷ Ληστῇ τῆς βασιλείας Σου ἀξίωσον ἡμᾶς. 
 
Εἴσοδος, Φῶς ἱλαρόν, Προκείμενον τῆς ἡμέρας, Ἀναγνώσματα.
Παροιμιῶν τὸ Ἀνάγνωσμα (Κεφ. ι’ 7).
Μνήμη δικαίου μετ’ ἐγκωμίων, καὶ εὐλογία Κυρίου ἐπὶ κεφαλὴν αὐτοῦ. Μακάριος ἄνθρωπος, ὃς εὗρε σοφίαν, καὶ θνητὸς ὃς οἶδε φρόνησιν. Κρεῖσσον γὰρ αὐτὴν ἐμπορεύεσθαι, ἢ χρυσίου καὶ ἀργυρίου θησαυρούς. Τιμιωτέρα δὲ ἐστι λίθων πολυτελῶν· πᾶν δὲ τίμιον οὐκ ἄξιον αὐτῆς ἐστιν. Ἐκ γὰρ τοῦ στόματος αὐτῆς ἐκπορεύεται δικαιοσύνη, νόμον δὲ καὶ ἔλεον ἐπὶ γλώσσης φορεῖ. Τοιγαροῦν ἀκούσατέ μου, ὦ τέκνα· σεμνὰ γὰρ ἐρῶ, καὶ μακάριος ἄνθρωπος, ὃς τὰς ἐμὰς ὁδοὺς φυλάξει. Αἱ γὰρ ἔξοδοί μου, ἔξοδοι ζωῆς, καὶ ἑτοιμάζεται θέλησις παρὰ Κυρίου. Διὰ τοῦτο παρακαλῶ ὑμᾶς, καὶ προΐεμαι ἐμὴν φωνὴν υἱοῖς ἀνθρώπων. Ὅτι ἐγὼ ἡ σοφία κατεσκεύασα βουλήν, καὶ γνῶσιν καὶ ἔννοιαν ἐγὼ ἐπεκαλεσάμην. Ἐμὴ βουλὴ καὶ ἀσφάλεια, ἐμὴ φρόνησις, ἐμὴ δὲ ἰσχύς. Ἐγὼ τοὺς ἐμὲ φιλοῦντας ἀγαπῶ, οἱ δὲ ἐμὲ ζητοῦντες εὑρήσουσι χάριν. Νοήσατε τοίνυν ἄκακοι πανουργίαν, οἱ δὲ ἀπαίδευτοι ἔνθεσθε καρδίαν. Εἰσακούσατέ μου καὶ πάλιν· σεμνὰ γὰρ ἐρῶ, καὶ ἀνοίγω ἀπὸ χειλέων ὀρθά. Ὅτι ἀλήθειαν μελετήσει ὁ λάρυγξ μου, ἐβδελυγμένα δὲ ἐναντίον ἐμοῦ χείλη ψευδῶν. Μετὰ δικαιοσύνης πάντα τὰ ῥήματα τοῦ στόματός μου, οὐδὲν ἐν αὐτοῖς σκολιόν, οὐδὲ στραγγαλιῶδες. Πάντα εὐθέα ἐστὶ τοῖς νοοῦσι, καὶ ὀρθὰ τοῖς εὑρίσκουσι γνῶσιν. Διδάσκω γὰρ ὑμῖν ἀληθῆ, ἵνα γένηται ἐν Κυρίῳ ἡ ἐλπὶς ὑμῶν, καὶ πλησθήσεσθε πνεύματος.
Σοφίας Σολομῶντος τὸ Ἀνάγνωσμα (Κεφ. ι’ 32).
Στόμα δικαίου ἀποστάζει σοφίαν, χείλη δὲ ἀνδρῶν ἐπίστανται χάριτας· στόμα σοφῶν μελετᾷ σοφίαν, δικαιοσύνη δὲ ῥύεται αὐτοὺς ἐκ θανάτου. Τελευτήσαντος ἀνδρός δικαίου οὐκ ὄλλυται ἐλπίς· υἱὸς γὰρ δίκαιος γεννᾶται εἰς ζωήν, καὶ ἐν ἀγαθοῖς αὐτοῦ καρπὸν δικαιοσύνης τρυγήσει. Φῶς δικαίοις διαπαντός, καὶ παρὰ Κυρίου εὑρήσουσι χάριν καὶ δόξαν. Γλῶσσα σοφῶν καλὰ ἐπίσταται, καὶ ἐν καρδίᾳ αὐτῶν ἀναπαύσεται σοφία. Ἀγαπᾷ Κύριος ὁσίας καρδίας, δεκτοὶ δὲ Αὐτῷ πάντες ἄμωμοι ἐν ὁδῷ. Σοφία Κυρίου φωτιεῖ πρόσωπον συνετοῦ· φθάνει γὰρ τοὺς ἐπιθυμοῦντας αὐτήν, πρὸ τοῦ γνωσθῆναι, καὶ εὐχερῶς θεωρεῖται ὑπὸ τῶν ἀγαπώντων αὐτήν. Ὁ ὀρθρίσας πρὸς αὐτὴν οὐ κοπιάσει, καὶ ὁ ἀγρυπνήσας δι’ αὐτήν, ταχέως ἀμέριμνος ἔσται. Ὅτι τοὺς ἀξίους αὐτῆς αὐτὴ περιέρχεται ζητοῦσα, καὶ ἐν ταῖς τρίβοις φαντάζεται αὐτοῖς εὐμενῶς. Σοφίας οὐ κατισχύσει ποτὲ κακία. Διὰ ταῦτα καὶ ἐραστὴς ἐγενόμην τοῦ κάλλους αὐτῆς καὶ ἐφίλησα ταύτην, καὶ ἐξεζήτησα ἐκ νεότητός μου, καὶ ἐζήτησα νύμφην ἀγαγέσθαι ἐμαυτῷ. Ὅτι ὁ πάντων Δεσπότης ἠγάπησεν αὐτήν. Μύστης γὰρ ἐστι τῆς τοῦ Θεοῦ ἐπιστήμης, καὶ αἱρέτις τῶν ἔργων αὐτοῦ. Οἱ πόνοι αὐτῆς εἰσὶν ἀρεταί· σωφροσύνην δὲ καὶ φρόνησιν αὕτη διδάσκει, δικαιοσύνην καὶ ἀνδρείαν, ὧν χρησιμώτερον οὐδέν ἐστιν ἐν βίῳ ἀνθρώποις. Εἰ καὶ πολυπειρίαν ποθεῖ τις, οἶδε τὰ ἀρχαῖα καὶ τὰ μέλλοντα εἰκάζειν, ἐπίσταται στροφὰς λόγων, καὶ λύσεις αἰνιγμάτων, σημεῖα καὶ τέρατα προγινώσκει, καὶ ἐκβάσεις καιρῶν καὶ χρόνων, καὶ πᾶσι σύμβουλός ἐστιν ἀγαθή. Ὅτι ἀθανασία ἐστὶν ἐν αὐτῇ, καὶ εὔκλεια ἐν κοινωνίᾳ λόγῳ αὐτῆς. Διὰ τοῦτο ἐνέτυχον τῷ Κυρίῳ, καὶ ἐδεήθην αὐτοῦ, καὶ εἶπον ἐξ ὅλης μου τῆς καρδίας. Θεὲ Πατέρων, καὶ Κύριε τοῦ ἐλέους, ὁ ποιήσας τὰ πάντα ἐν λόγῳ Σου, καὶ τῇ σοφίᾳ Σου κατασκευάσας τὸν ἄνθρωπον, ἵνα δεσπόζῃ τῶν ὑπὸ Σοῦ γενομένων κτισμάτων, καὶ διέπῃ τὸν κόσμον ἐν ὁσιότητι καὶ δικαιοσύνῃ, δός μοι τὴν τῶν Σῶν θρόνων πάρεδρον σοφίαν, καὶ μὴ με ἀποδοκιμάσῃς ἐκ παίδων Σου, ὅτι ἐγὼ δοῦλος Σός, καὶ υἱὸς τῆς παιδίσκης Σου. Ἐξαπόστειλον αὐτὴν ἐξ ἁγίου κατοικητηρίου Σου καὶ ἀπὸ θρόνου δόξης Σου, ἵνα συμπαροῦσά μοι διδάξῃ με, τὶ εὐάρεστόν ἐστι παρὰ Σοί. Καὶ ὁδηγήσῃ με ἐν γνώσει, καὶ φυλάξῃ με ἐν τῇ δόξῃ αὐτῆς. Λογισμοὶ γὰρ θνητῶν πάντες δειλοὶ καὶ ἐπισφαλεῖς αἱ ἐπίνοιαι αὐτῶν.
Σοφίας Σολομῶντος τὸ Ἀνάγνωσμα.
Ἐγκωμιαζομένου δικαίου, εὐφρανθήσονται λαοί· ἀθανασία γάρ ἐστιν ἡ μνήμη αὐτοῦ, ὅτι καὶ παρὰ Θεῷ γινώσκεται, καὶ παρὰ ἀνθρώποις, καὶ ἀρεστὴ Κυρίῳ ἡ ψυχὴ αὐτοῦ. Ἐπιθυμήσατε τοιγαροῦν, ὦ ἄνδρες, σοφίαν, καὶ ποθήσατε, καὶ παιδευθήσεσθε· ἀρχὴ γὰρ αὐτῆς ἀγάπη, καὶ τήρησις νόμων. Τιμήσατε σοφίαν, ἵνα εἰς τὸν αἰῶνα βασιλεύσητε. Ἀπαγγελῶ ὑμῖν, καὶ οὐ κρύψω ἀφ' ὑμῶν μυστήρια Θεοῦ. Ὅτι Αὐτὸς καὶ τῆς σοφίας ὁδηγὸς ἐστι, καὶ τῶν σοφῶν διορθωτής· καὶ ἐν τῇ χειρὶ Αὐτοῦ πᾶσα φρόνησις, καὶ ἐργασιῶν ἐπιστήμη. Ἡ πάντων τεχνῖτις ἐδίδαξέ με σοφία· ἔστι γὰρ ἐν αὐτῇ Πνεῦμα νοερόν, Ἅγιον, ἀπαύγασμα φωτὸς ἀϊδίου, καὶ εἰκὼν τῆς ἀγαθότητος τοῦ Θεοῦ. Αὕτη φίλος Θεοῦ καὶ Προφήτας κατασκευάζει. Εὐπρεπεστέρα δέ ἐστιν ἡλίου, καὶ ὑπὲρ πᾶσαν ἀστέρων θέσιν, φωτὶ συγκρινομένη, εὑρίσκεται προτέρα. Αὕτη τοὺς θεραπεύσαντας αὐτὴν ἐκ πόνων ἐῤῥύσατο, καὶ ὡδήγησεν ἐν τρίβοις εὐθείαις. Ἔδωκεν αὐτοῖς γνῶσιν ἁγίαν, καὶ διεφύλαξεν αὐτοὺς ἀπὸ ἐνεδρευόντων, καὶ ἀγῶνα ἰσχυρὸν ἑβράβευσεν αὐτοῖς, ἵνα γνῶσι πάντες, ὅτι δυνατωτέρα παντὸς ἐστιν ἡ εὐσέβεια, καὶ οὐ μὴ κατισχύσῃ ποτὲ κακία σοφίας, οὐδ’ οὐ μὴ παρελεύσεται πονηροὺς ἐλέγχουσα ἡ δίκη. Εἶπον γὰρ ἐν ἑαυτοῖς, λογισάμενοι οὐκ ὀρθῶς. Καταδυναστεύσωμεν τὸν δίκαιον, μὴ φεισώμεθα τῆς ὁσιότητος αὐτοῦ, μηδὲ ἐντραπῶμεν πολιὰς πρεσβύτου πολυχρονίους· ἔστω δὲ ἡμῶν ἡ ἰσχὺς νόμος. Καὶ ἐνεδρεύσωμεν τὸν δίκαιον, ὅτι δύσχρηστος ἡμῖν ἐστι, καὶ ἐναντιοῦται τοῖς ἔργοις ἡμῶν καὶ ἐπιφημίζει ἡμῖν ἁμαρτήματα παιδείας ἡμῶν. Ἐπαγγέλλεται γνῶσιν ἔχειν Θεοῦ, καὶ παῖδα Κυρίου ἑαυτὸν ὀνομάζει. Ἐγένετο ἡμῖν εἰς ἔλεγχον ἐννοιῶν ἡμῶν. Βαρύς ἐστιν ἡμῖν καὶ βλεπόμενος· ὅτι ἀνόμοιος τοῖς ἄλλοις ὁ βίος αὐτοῦ, καὶ ἐξηλλαγμέναι αἱ τρίβοι αὐτοῦ. Εἰς κίβδηλον ἐλογίσθημεν αὐτῷ, καὶ ἀπέρχεται τῶν ὁδῶν ἡμῶν, ὡς ἀπὸ ἀκαθαρσιῶν, καὶ μακαρίζει ἔσχατα δικαίων, ἴδωμεν οὖν εἰ οἱ λόγοι αὐτοῦ ἀληθεῖς, καὶ πειράσωμεν τὰ ἐν ἐκβάσει αὐτοῦ. Ὕβρει καὶ βασάνῳ ἐτάσωμεν αὐτόν, ἵνα γνῶμεν τὴν ἐπιείκειαν αὐτοῦ, καὶ δοκιμάσωμεν τὴν ἀνεξικακίαν αὐτοῦ. Θανάτῳ ἀσχήμονι καταδικάσωμεν αὐτόν· ἔσται γὰρ αὐτοῦ ἐπισκοπὴ ἐκ λόγων αὐτοῦ. Ταῦτα ἐλογίσαντο, καὶ ἐπλανήθησαν· ἀπετύφλωσε γὰρ αὐτοὺς ἡ κακία αὐτῶν. Καὶ οὐκ ἔγνωσαν μυστήρια Θεοῦ, οὐδὲ ἔκριναν, ὅτι σὺ εἶ Θεὸς μόνος, ὁ ζωῆς ἔχων καὶ θανάτου ἐξουσίαν, καὶ σῴζων ἐν καιρῷ θλίψεως καὶ ῥυόμενος ἐκ παντὸς κακοῦ, ὁ οἰκτίρμων καὶ ἐλεήμων, καὶ διδοὺς τοῖς Ὁσίοις σου χάριν, καὶ τῷ σῷ βραχίονι τοῖς ὑπερηφάνοις ἀντιτασσόμενος.
 
Εἰς τήν Λιτήν. Ἦχος α΄.
Τὴν σοφίαν φιλήσας, ἐραστὴς τοῦ κάλλους αὐτῆς ἐγένου, κατὰ τὴν ἁγιόφθογγον ῥῆσιν, ἱερομύστα Εὐστάθιε· καὶ τῶν ἀγαθῶν αὐτῆς πλησθείς, τῶν ἐφετῶν τὸ ἀκρότατον ἐθεράπευσας, καὶ τῆς θείας φιλοσοφίας, τοὺς καρποὺς ἐγεώργησας, καὶ ποιμὴν ὅσιος, κατὰ Παῦλον ὤφθης, τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Θεοῦ· ὅθεν, Θεσσαλονίκη ἡ πόλις σου, ἀγαλλιᾶται τοῖς σοῖς προτερήμασι, καὶ τὴν ἁγίαν μνήμην σου, ἑορτάζουσα βοᾶ σοι· διὰ παντὸς ὑπὲρ ἡμῶν ἱκέτευε, Πάτερ ἁγιώτατε.
Ἦχος β΄.
Τῶν ἐντολῶν τοῦ Κυρίου, ἐν ταῖς ψυχαῖς τῶν εὐσεβῶν, καλλιεργήσας τὸν σπόρον, πολὺν καρπὸν προσήγαγες, τῷ Ἀρχηγῷ τῆς ζωῆς, Ἱεράρχα Εὐστάθιε· ἐν πάσῃ ἐγκρατείᾳ γάρ, ἱερατεύων τῷ Χριστῷ, τῆς εὐσεβείας ἱεροφάντης ἔνθεος, καὶ τῆς Ἐκκλησίας στῦλος καὶ ἑδραίωμα, ἀληθῶς ἀνεδείχθης· Ἀποστολικοῖς γὰρ τρόποις ἐκφαίνεις, τὴν ἐν σοὶ λαμπρότητα, καὶ πρεσβεύεις ὑπὲρ τῶν τιμώντων σε.
Ἦχος γ΄.
Ἱεραρχίας τὴν στολήν, ἐπινεύσει θείᾳ ἠμφιεσμένος, λόγῳ σοφίας ἁμφιλαφοῦς καὶ ἀμέμπτῳ πολιτείᾳ, τὴν Ἐκκλησία φαιδρύνεις Εὐστάθιε· καὶ τοὺς υἱοὺς αὐτῆς ἐπὶ λειμῶνας ἀειθαλεῖς ποιμάνας, πρὸς τὰ ἄνω αὐλὰς ὡδήγησας, θείῳ Πνεύματι λαμπόμενος· καὶ νῦν τῶν πόνων τὰ γέρα δρεπόμενος, καὶ Χριστῷ παριστάμενος, ἀδιαλείπτως πρέσβευε Πάτερ, ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν.
Δόξα. Ἦχος δ΄.
Τῶν ἀρετῶν τῇ πράξει, ὁλοτρόπως κοσμούμενος, πρὸς θεωρίας ἤρθης ἀκρώρειαν, ἱερομύστα Πάτερ Εὐστάθιε· τῆς γὰρ σαρκὸς νεκρώσας τὸ φρόνημα, τῆς ἀϊδίου ζωῆς σκεῦος εὔχρηστον ὤφθης, καὶ τῆς ποικίλης σοφίας ἐνδιαίτημα· καὶ τὸν ἄδυτον γνόφον ὑπελθών, πᾶσι μεταδέδωκας, τῶν καλῶν ὧν ἠξίωσαι, θεωθεὶς ἐν μεθέξει, ὡς Θεοῦ θεράπων ἐνθεώτατος.
Καὶ νῦν. Τῆς Ἑορτῆς. Ὁ αὐτός.
Κροτήσωμεν σήμερον ᾀσματικὴν πανήγυριν, καὶ φαιδρῷ τῷ προσώπῳ, καὶ τῇ γλώττῃ τρανῶς βοήσωμεν· ὁ δι᾿ ἡμᾶς Χριστέ, κρίσιν καταδεξάμενος, καὶ ἐμπτυσμοὺς καὶ μάστιγας, καὶ τὸ κόκκινον περιβαλόμενος, καὶ ἐν Σταυρῷ ἀνελθών, Ὅν ἰδὼν ὁ ἥλιος καὶ ἡ σελήνη, τὸ φέγγος ἀπέκρυψαν, καὶ τῷ φόβῳ γῆ ἐσείετο, καὶ τὸ καταπέτασμα τοῦ ναοῦ ἐσχίσθη διχῶς, Αὐτὸς καὶ νῦν δώρησαι, τὸν Σταυρόν σου τὸν τίμιον, ἡμῖν φρουρὸν καὶ φύλακα, καὶ ἐλατῆρα τῶν δαιμόνων, ἵνα πάντες προσπτυσσόμενοι, βοῶμεν αὐτῷ· σῶσον ἡμᾶς Σταυρὲ τῇ δυνάμει Σου· ἁγίασον ἡμᾶς τῇ λαμπρότητί Σου, τίμιε Σταυρέ, καὶ κραταίωσον ἡμᾶς τῇ ὑψώσει Σου· ὅτι φῶς ἡμῖν δεδώρησαι, καὶ σωτηρία τῶν ψυχῶν ἡμῶν.
 
Εἰς τὸν Στίχον. Ἦχος πλ. α΄. Χαίροις ἀσκητικῶν.
Χαίροις, Ἱεραρχῶν καλλονή, Θεσσαλονίκης ὁ Ποιμὴν ὁ περίδοξος, ἁπάσης τῆς Ἐκκλησίας, μυσταγωγὸς ἱερός, ὡς πεπληρωμένος θείας γνώσεως· φωστὴρ ὁ ἀείφωτος, τῆς σοφίας τῆς κρείττονος, βίου ἀμέμπτου, θαυμαστὴ ὑποτύπωσις, ἐνδιαίτημα, τῶν χαρίτων τοῦ Πνεύματος· στῦλος ὁ ἀῤῥαγέστατος, δογμάτων ὀρθότητος, ὁ ἐκριζῶν τὰς ἀκάνθας, πάσης κακίας τῷ λόγῳ σου· Χριστὸν ἐκδυσώπει, ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν δοθῆναι, τὸ μέγα ἔλεος.
Στ. Τὸ στόμα μου λαλήσει σοφίαν καὶ ἡ μελέτη της καρδίας μου σύνεσιν.
Χαίροις, ὁ Ἱεράρχης Χριστοῦ, ὁ διαλάμψας εὐσεβείας ταῖς πράξεσι, καὶ βίῳ καθαρωτάτῳ, καὶ ταπεινώσει ψυχῆς, τοῦ Εὐαγγελίου τὴν λαμπρότητα, ἐκφήνας Εὐστάθιε, ὡς θεράπων θερμότατος, καὶ ὑπηρέτης, τοῦ τῶν ὅλων δεσπόζοντες, τοῦ ἀξίως σε, Ἱεράρχα δοξάσαντος· ᾧπερ παρέστης Ἅγιε, τελέσας τὸν δρόμον σου, φιλοσοφίᾳ τελείᾳ, καὶ ἀρετῶν ἀναβάσεσιν, ἀπαύστως πρεσβεύων, ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν δοθῆναι, τὸ μέγα ἔλεος.
Στ. Στόμα δικαίου μελετήσει σοφίαν καὶ ἡ γλῶσσα αὐτοῦ λαλήσει κρίσιν.
Ἤρθης, ὡς ὑποφήτης Θεοῦ, εἰς ἀρετῶν περιωπὴν ἱερώτατε, καὶ ἔλαμψας ἐν τῷ κόσμῳ, ὡς Ἰεράρχης σοφός, καὶ τοῦ Παρακλήτου θεῖον ὄργανον, Εὐστάθιε Ὅσιε, Ἐκκλησίας ἀγλάϊσμα, ἠθῶν ἀμέμπτων, φυτοκόμε πανάριστε, καὶ ὑπόδειγμα, καρτερίας καὶ πίστεως· ὅθεν σε μακαρίζομεν, τελοῦντες τὴν μνήμην σου, καὶ ἐκβοῶντές σοι Πάτερ· μὴ διαλίπῃς ἑκάστοτε, Χριστὸν ἱκετεύων, ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν δοθῆναι, τὸ μέγα ἔλεος.
Δόξα. Ἦχος πλ. β΄.
Τὸν ἐν σοφίᾳ θείᾳ φιλόσοφον, καὶ ἐν Ἱεράρχαις θεόληπτον, Εὐστάθιον τὸν μέγαν, ὡς τοῦ Εὐαγγελίου ἐργάτην γνήσιον, ἀξίως τιμήσωμεν· ἀποστολικὴν γὰρ χάριν δεξάμενος, καταλλήλως τὴν ἄνωθεν περιεζώσατο δύναμιν· καὶ ψυχῶν οἰκονόμος γεγονώς, πολλοὺς προσήγαγε τῷ Σωτῆρι, ὡς θυσίαν εὐπρόσδεκτον, τῷ παρέχοντι δι’ αὐτοῦ, ἡμῖν πταισμάτων ἄφεσιν.
Καὶ νῦν. Τῆς Ἑορτῆς. Ὁ αὐτός.
Σήμερον προέρχεται ὁ Σταυρὸς τοῦ Κυρίου, καὶ πιστοὶ εἰσδέχονται αὐτὸν ἐκ πόθου, καὶ λαμβάνουσιν ἰάματα ψυχῆς τε καὶ σώματος, καὶ πάσης μαλακίας. Αὐτὸν ἀσπασώμεθα τῇ χαρᾷ καὶ τῷ φόβῳ· φόβῳ διὰ τὴν ἁμαρτίαν, ὡς ἀνάξιοι ὄντες· χαρᾷ δὲ διὰ τὴν σωτηρίαν, ἣν παρέχει τῷ κόσμῳ, ὁ ἐν αὐτῷ προσπαγεὶς Χριστὸς ὁ Κύριος, ὁ ἔχων τὸ μέγα ἔλεος. 
 
Νῦν ἀπολύεις, Τρισάγιον, Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Σοφίας ταῖς χάρισι κεκοσμημένος λαμπρῶς, ποιμὴν ἐνθεώτατος τῆς Ἐκκλησίας Χριστοῦ, ἐδείχθης Εὐστάθιε· ὅθεν Θεσσαλονίκη, ἡ ἁγία σου ποίμνη, ὕμνοις σὲ μακαρίζει καὶ συμφώνως βοᾷ σοι· ἱκέτευε Χριστὸν τὸν Θεόν, ὑπὲρ ἡμῶν Πάτερ ὅσιε.
Δόξα. Καὶ νῦν. Τῆς Ἑορτῆς. Ἦχος α’.
Σῶσον Κύριε τὸν λαόν Σου καὶ εὐλόγησον τὴν κληρονομίαν Σου, νίκας τοῖς Βασιλεῦσι κατὰ βαρβάρων δωρούμενος καὶ τὸ Σὸν φυλάττων, διὰ τοῦ Σταυροῦ Σου πολίτευμα. 
 
Ἀπόλυσις.
 
ΟΡΘΡΟΣ
Μετὰ τὴν α’ Στιχολογίαν, Κάθισμα. Ἦχος α΄. Τὸν τάφον Σου, Σωτήρ.
Φωτὶ τῶν ἀρετῶν, μυστικῶς διαλάμπων, σοφὸς Ἀρχιερεύς, καὶ Ποιμὴν θεοφόρος, ἐδείχθης θείῳ Πνεύματι, Ἱεράρχα Εὐστάθιε, καὶ ἐποίμανας, θεοπρεπῶς τοὺς σοὺς ἄρνας· ὅθεν σήμερον, τὴν φωτοφόρον σου μνήμην, φαιδρῶς ἑορτάζομεν.
Δόξα. Καὶ νῦν. Τῆς Ἑορτῆς. Ὅμοιον.
Ὁ ἄνω ὡς Θεός, οὐρανὸν θρόνον ἔχων, καὶ γῆν Χριστὲ Σωτήρ, ὑποπόδιον φέρων, Σταυρὸν ἡμῖν ὑπέδειξας, Σῶν ποδῶν ὑποπόδιον. Τοῦτον ἅπαντες, δαυϊτικῶς προσκυνοῦμεν· τοῦτον φύλακα, καὶ βοηθὸν ἐξαιτοῦμεν καὶ πίστει δοξάζομεν.
 
Μετὰ τὴν β’ Στιχολογίαν, Κάθισμα. Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Ἱεράρχα Κυρίου Πάτερ Εὐστάθιε, Θεσσαλονίκης τὸ κλέος καὶ ἀντιλήπτωρ θερμός, καὶ σοφὸς μυσταγωγὸς τοῦ θείου Πνεύματος, σὺν Ἀποστόλοις ἱεροῖς, καὶ Ὁσίοις ἐκλεκτοῖς, ἱκέτευε τὴν Τριάδα, διδόναι πταισμάτων λύσιν, τοῖς ἑορτάζουσι τὴν μνήμην σου.
Δόξα. Καὶ νῦν. Τῆς Ἑορτῆς. Ὅμοιον.
Τὸ σωτήριον ξύλον καὶ πανσεβάσμιον, ἐν ᾧ Χριστὸς προσηλώθη εἰς σωτηρίαν ἡμῶν, προσκυνήσωμεν πιστοὶ ἁγνοῖς ἐν χείλεσιν· ὅτι ὑψώθη ἱερῶς, Ἱερέων ταῖς χερσί, παρέχων ἑνὶ ἑκάστῳ, ἁγιασμὸν καὶ εἰρήνην, καὶ φωτισμὸν καὶ θεῖον ἔλεος.
 
Μετὰ τὸν Πολυέλεον, Κάθισμα. Ἦχος πλ. δ΄. Τὴν Σοφίαν καὶ Λόγον.
Τὴν σοφίαν ποθήσας ἀπὸ ψυχῆς, καταλλήλως διέπρεψας ἐπὶ γῆς, καὶ σκεῦος ἐπάξιον, ἀρετῶν τελειότητι, καὶ ἱερὸν δοχεῖον ἐγένου τοῦ Πνεύματος, καὶ θεῖος Ἱεράρχης, τῇ ψήφῳ τῇ ἄνωθεν· ὅθεν ἐπὶ χλόην, εὐσεβείας ποιμάνας, τὴν ποίμνην σου Ὅσιε, κατ’ ἀξίαν δεδόξασαι, Ἱεράρχα Εὐστάθιε· πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, τῶν πταισμάτων ἄφεσιν δωρήσασθαι, τοῖς ἑορτάζουσι πόθῳ, τὴν ἁγίαν μνήμην σου.
Δόξα. Καὶ νῦν. Τῆς Ἑορτῆς. Ὅμοιον.
Τὸ πάναγιον ξύλον τὸ τοῦ Σταυροῦ, κεκρυμμένον τὸ πάλαι ὑπὸ τὴν γῆν, Ἑλένη ἡ πάνσεμνος, Βασιλὶς ὡς ἀνεύρατο, ἐγνώρισε τοῖς πᾶσι, τῇ νεύσει τοῦ κρείττονος, ἐμφαίνον τοῖς ἐν κόσμῳ, Χριστοῦ τὴν Ἀνάστασιν· ὅθεν ἐν τῇ τούτου, παναγίᾳ Ὑψώσει, τὸν νοῦν ἀνυψώσωμεν, πρὸς Χριστὸν τὸν φιλάνθρωπον, εὐλαβῶς ἀνακράζοντες· Δέσποτα Χριστὲ ὁ Θεός, ὁ ἐν τούτῳ προσπαγεὶς ὡς ἄνθρωπος, τοὺς αὐτὸν προσκυνοῦντας, σῶσον πάντας ὡς εὔσπλαγχνος.
 
Εἶτα, οἱ Ἀναβαθμοί· τὸ α’ Ἀντίφωνον τοῦ δ΄ ἤχου.
Προκείμενον. Τὸ στόμα μου λαλήσει σοφίαν καὶ ἡ μελέτη της καρδίας μου σύνεσιν.
Στ. Στόμα δικαίου μελετήσει σοφίαν καὶ ἡ γλῶσσα αὐτοῦ λαλήσει κρίσιν.
Εὐαγγέλιον Ἱεραρχικόν.
Ὁ Ν’ Ψαλμός.
Δόξα. Ταῖς τοῦ Ἱεράρχου...
Καὶ νῦν. Ταῖς τῆς Θεοτόκου...
Ἰδιόμελον. Ἦχος πλ. β΄. Στ. Ἐλέησόν με ὁ Θεός...
Ὅσιε Πάτερ Ἱεράρχα Εὐστάθιε, τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ μιμητὴς γενόμενος, τὸν Σταυρὸν Αὐτοῦ πανσόφως ἐβάστασας, καὶ τύπος καὶ παράδειγμα πολλοῖς, ἐγένου πρὸς ἀρετήν. Καὶ νῦν τῆς μεγαλοπρεποῦς δόξης κατατρυφῶν, ἐν οὐρανίοις σκηνώμασι, πρέσβευε ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν.
 
Εἶτα, οἱ Κανόνες· τῆς Ἑορτῆς καὶ τοῦ Ἁγίου, οὗ ἡ ἀκροστιχίς: Εὐσταθίῳ μέλισμα τῷ θεηγόρῳ. Γερασίμου.
ᾨδὴ α΄. Ἦχος α΄. Σοῦ ἡ τροπαιοῦχος δεξιά.
Ἔχων παῤῥησίαν πρὸς Χριστόν, Ἀρχιεράρχα Εὐστάθιε Ὅσιε, φωτισμόν μοι αἴτησαι, τὸν σκοτασμὸν τοῦ νοός μου ἐλαύνοντα, ὅπως ἀνυμνήσω, τὸν ἀξιέπαινον βίον σου.
Ὕψος ἀρετῶν ἀναδραμῶν, ὡς τῆς σαρκός σου νεκρώσας τὸ φρόνημα, σκεῦος θείου Πνεύματος, καὶ ἐπιπνοίας τῆς θείας θησαύρισμα, ἀληθῶς ἐδείχθης, Πάτερ Εὐστάθιε Ὅσιε.
Σῶμα καὶ ψυχὴν ἐκκαθαρθείς, τῆς τῶν παθῶν θεοφόρε συγχύσεως, θείαις ἐπιδόσεσι, τῆς ἐναρέτου ζωῆς σου Εὐστάθιε, ἄνωθεν ἐδέξω, τὸν φωτισμὸν τὸν τοῦ Πνεύματος.
Θεοτοκίον.
Τέτοκας Θεὸν ὑπερφυῶς, τῷ καθ’ ἡμᾶς ὁμοιώματι Ἄχραντε, καὶ παρθένος ἔμεινας, μετὰ τὸν τὸκον ἁγνὴ ὡς ἠθέλησεν, ὁ τεχθεὶς ἀφράστως, ἐκ τῶν ἀχράντων αἱμάτων Σου.
 
ᾨδὴ γ΄. Ὁ μόνος εἰδώς.
Ἁγίως ἀνύων τὴν ζωήν, ἁγιωσύνην ἔσχηκας, καὶ πολιτείαν Πάτερ πανθαύμαστον, ὡς τετρωμένος τῷ θείῳ ἔρωτι, Ἅγιε Εὐστάθιε, καὶ Ἁγίων σύσκηνος, μετὰ τέλος τὸ ἅγιον γέγονας.
Θεράπων Θεοῦ θεοειδῆς, Εὐστάθιε γενόμενος, ἀσκητικοῖς σου καμάτοις Ὅσιε, καὶ ἐναρέτου ζωῆς ὑπόδειγμα, Ἱεράρχης ἔνθεος, Ἐκκλησίας πέφηνας, Ἀποστόλων τὸν ζῆλον μιμούμενος.
Ἱέρευσας Πάτερ εὐσεβῶς, Χριστῷ τῷ Παντοκράτορι, ἄξιον δείξαντι σὲ Εὐστάθιε, Θεσσαλονίκης Ἱεράρχην, καὶ Αὐτῷ προσήγαγες, θῦμα ὡς εὐπρόσδεκτον, τὰ τοῦ βίου σου Πάτερ παλαίσματα.
Θεοτοκίον.
Ὡς Μήτηρ πανάφθορος Χριστοῦ, Παρθένε παναμώμητε, φθοροποιῶν με παθῶν ἀπάλλαξον, καὶ μετανοίᾳ γνησίᾳ κάθαρον, τὴν ἐσπιλωμένην μου, Δέσποινα διάνοιαν, ταῖς πολλαῖς ἁμαρτίαις καὶ πάθεσι.
 
Κάθισμα. Ἦχος γ΄. Τὴν ὡραιότητα.
Χρίσμα τὸ ἅγιον, Πάτερ δεξάμενος, ὡς καθαρώτατος, ψυχῇ καὶ σώματι, Ἀρχιερεὺς περιφανὴς ἐδείχθης Θεσσαλονίκης· ἥτις ἑορτάζουσα, τὴν πανίερον μνήμην σου, σήμερον ἀγάλλεται, καὶ βοᾷ σοι Εὐστάθιε· ὡς ἔχων παῤῥησίαν Κυρίῳ, πρέσβευε ὑπὲρ τῶν σῶν τέκνων.
Δόξα. Καὶ νῦν. Τῆς Ἑορτῆς. Ὅμοιον.
ᾎσμα μεθέορτον, τῇ ἀνυψώσει σου, Σταυρὲ πανάγιε, πιστῶς προσάδομεν, καὶ ἐκβοῶμεν ἐκ ψυχῆς τῷ πάντων Θεῷ καὶ Κτίστῃ· Δέσποτα φιλάνθρωπε, ὁ Σταυρόν τε καὶ θάνατον, δι’ ἡμᾶς ὡς ἄνθρωπος, ὑπομείνας δι’ ἔλεος, ἐλεήσον καὶ σῶσον Οἰκτίρμον, τοὺς προσκυνοῦντάς Σου τὴν ἔγερσιν.
 
ᾨδὴ δ΄. Ὄρος Σε τῇ χάριτι.
Μύστης ἐνθεώτατος, Τριάδος γενόμενος, ὡς τῆς σοφίας ἐραστής, καὶ τῇ καρδίᾳ καθαρός, Εὐστάθιε Ὅσιε, ἱερουργεῖς τὸ τοῦ Χριστοῦ Εὐαγγέλιον, λόγῳ καὶ ἔργῳ καὶ θείαις σου πράξεσι.
Ἔλαμψας ὡς ἥλιος, Εὐστάθιε Ὅσιε, ἐν Ἱεράρχαις τοῦ Χριστοῦ, ἀγγελικῇ σου βιοτῇ· καὶ νῦν ταῖς λαμπρότησι, ταῖς τῶν Ἁγίων σκηνούμενος Ἅγιε, αἴτει ἡμῖν φωτισμόν τε καὶ ἔλεος.
Λάμψας ἐν τῇ ποίμνῃ σου, ὡς ἄστρον πολύφωτον, τῶν ἀρετῶν ταῖς ἀστραπαῖς, καὶ τῆς σοφίας ταῖς αὐγαῖς, Εὐστάθιε πάνσοφε, τὸν σκοτασμὸν τῶν παθῶν ἀπεδίωξας, ἐκ τῶν ψυχῶν τῶν πιστῶς προσιόντων σοι.
Θεοτοκίον.
Ἴασαι Πανάμωμε, νοσοῦσαν ἀνίατα, ταῖς τῶν παθῶν ἐπαγωγαῖς, τὴν παναθλίαν μου ψυχήν, καὶ φόβῳ τῷ κρείτονι, ὁδήγησόν με πρὸς βίον ἐνάρετον, ἵνα σωθεὶς διὰ Σοῦ μεγαλύνω Σε.
 
ᾨδὴ ε΄. Ὁ φωτίσας τῇ ἐλλάμψει.
Σωτηρίας ὁμαλίζων τὴν τρίβον τῇ ποίμνῃ σου, πολλοὺς ἴθυνας Κυρίῳ διδαχαῖς ταῖς ἁγίαις σου, ὡς ποιμὴν σοφὲ ἀληθινός, καὶ μιμητὴς ἐν πᾶσι, τοῦ Ἀρχιποίμενος Ὅσιε.
Μυστηρίων οὐρανίων ὑπηρέτης γενόμενος, καὶ τῆς θείας εὐσπλαγχνίας ὑποφήτης Εὐστάθιε, ἵλεων ἀπέργασαι ἡμῖν, Χριστὸν τὸν Ζωοδότην, ταῖς πρὸς Αὐτὸν ἱκεσίαις σου.
Ἀπαθείᾳ διαλάμπων καὶ βίου χρηστότητι, Ἱεράρχα θεοφόρε Εὐστάθιε Ὅσιε, γέγονας μεσίτης εὐσεβῶν, πρὸς τὸν Θεὸν τῶν ὅλων, ὡς συμπαθείας ἀνάπλεως.
Θεοτοκίον.
Τὸν Ὑπέρθεον τεκοῦσα ὑπὲρ φύσιν ἐν σώματι, τῆς ἀνθρώπων σωτηρίας ὤφθης πρόξενος Ἄχραντε· ὅθεν καταξίωσον κἀμέ, Παρθένε σωτηρίας, ἐκ τῶν χειρῶν τοῦ ἀλάστορος.
 
ᾨδὴ στ΄. Ἐκύκλωσεν ἡμᾶς.
Ὡράθης Ἱερέων ἐγκαλλώπισμα, Ἀρχιερεῦ θεόληπτε, ὥσπερ θεῖος Ἱεράρχης καὶ σοφός, Πάτερ ἱερώτατε Εὐστάθιε, ἐθεράπευσας πολλοὺς νόσων δεινῶν, πίστει προσελθόντας τοῖς λειψάνοις σου· σὺ γὰρ ἰσχύν, πᾶσι παρέχεις καὶ ἀπολύτρωσιν.
Θαυμάτων δεδεγμένος τὴν ἐνέργειαν, παρὰ Χριστοῦ Εὐστάθιε, ἐθεράπευσας πολλοὺς νόσους δεινῶν, πίστει προσελθόντας τοῖς λειψάνοις σου· σὺ γὰρ ἰσχύν, πᾶσι παρέχεις καὶ ἀπολύτρωσιν.
Ἐν ἔργοις ἱεροῖς καὶ θείαις πράξεσιν, ἐκόσμησας Εὐστάθιε, τὴν ζωήν σου ὡς σοφὸς Ἀρχιερεύς, καὶ πρὸς τὴν ζωὴν τὴν ἀτελεύτητον, ἤρθης λαμπρῶς, τῶν ὑπὲρ λόγον καταξιούμενος.
Θεοτοκίον.
Ἡλίου νοητοῦ νεφέλη ἔμψυχος, Παρθένε παναμώμητε, τὴν ψυχήν μου σκοτισθεῖσαν χαλεπῶς, λόγοις καὶ ἐννοίαις τοῦ ἀλάστορος, τῷ Σῷ φωτί, τῆς συνεχούσης σκοτίας με λύτρωσαι.
 
Κοντάκιον. Ἦχος δ΄. Ἐπεφάνης σήμερον.
Ὡς ποιμὴν θεόσοφος, Θεσσαλονίκης, ἱερὲ Εὐστάθιε, τῇ ἐναρέτῳ σου ζωῇ, καὶ τῆς σοφίας ταῖς χάρισι, καταπυρσεύεις ἀεὶ τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
Ὁ Οἶκος.
Καθαρθεὶς ἀρετῶν ἐπιδόσεσι, τῆς σοφίας εὐάρμοστον ὄργανον, ἀνεδείχθης παμμάκαρ Εὐστάθιε, καὶ θεράπων Κυρίου θερμότατος· καὶ θείᾳ ψήφῳ προκριθείς, Ἀρχιερεὺς θεοειδής, καὶ Ποιμενάρχης εὐκλεής, τῆς Ἐκκλησίας ὤφθης· διὸ Θεσσαλονίκη ἡ πόλις ἡ θαυμαστή, τῇ σῇ ποιμανσίᾳ ἀγάλλεται, καὶ τοῖς σοῖς προτερήμασι σεμνύνεται, καὶ θεοπρεπῶς ἐκπαιδεύεται, καὶ πρὸς Χριστὸν ἀσφαλῶς καθοδηγεῖται Ὅσιε Πάτερ· ταύτης γάρ, τὴν Ἐκκλησίαν καλῶς ἐποίμανας, καὶ τῶν τῆδε μεταστάς, καὶ τῷ Σωτῆρι ἐν δόξῃ παραστάς, καταπυρσεύεις ἀεὶ τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
Συναξάριον.
Τῇ Κ΄ τοῦ αὐτοῦ μηνός, μνήμη τοῦ Ἁγίου Εὐσταθίου τοῦ Καταφλώρου, Ἀρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης.
Στίχοι·
Καὶ λόγῳ καὶ πράξει ὁμοῦ καὶ σοφίᾳ,
Εὐστάθιε ἔλαμψας τῇ Ἐκκλησίᾳ.
Εὐσταθίοιο ἄφθιτον κλέος ἐσθλοῦ χρέων ἀείδειν.
Ταῖς αὐτοῦ ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστέ ὁ Θεός, ἐλέησον καί σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.
 
ᾨδὴ ζ΄. Σὲ νοητήν.
Γνώσει Θεοῦ, καταλαμπρυνόμενος, Ἀρχιεράρχης ἱερός, Ἐκκλησίας τῆς τοῦ Χριστοῦ, γέγονας Εὐστάθιε, τῆς ἐν Θεσσαλονίκῆ τε, μεθ’ ἧς καὶ ψάλλων ἐκραύγαζες· ὁ αἰνετὸς τῶν Πατέρων, Θεὸς καὶ ὑπερένδοξος.
Ὄμβροις σοφέ, διδαχῶν κατήρδευσας, πρὸς εὐκαρπίαν μυστικήν, ὥσπερ ἄρουραν λογικήν, τὴν ἁγίαν ποίμνην σου, Ἅγιε Εὐστάθιε, καὶ ψάλλειν ταύτην προέτρεπες, καὶ ἀνυμνεῖν τῶν Πατέρων, Θεὸν τὸν ὑπερένδοξον.
Ῥῦσαι ἡμᾶς, πάσης περιστάσεως, καὶ πειρασμῶν παντοδαπῶν, ταῖς πρεσβείαις σου πρὸς Χριστόν, Ἅγιε Εὐστάθιε, τοὺς ἀνευφημοῦντάς σε, καὶ εὐσεβῶς μεγαλύνοντας, τὸν αἰνετὸν τῶν Πατέρων, Θεὸν καὶ ὑπερένδοξον.
Θεοτοκίον.
Ὤφθης Θεοῦ, θρόνος ὑψηλότατος, Τοῦτον τεκοῦσα ἐν σαρκί, καὶ κρατοῦσα ἐν ταῖς χερσί, τὸν ἀπερινόητον, Κόρη ὥσπερ νήπιον, Ὃν ἐκδυσώπει δεόμεθα, τοῦ οἰκτειρῆσαι καὶ σῶσαι, τοὺς Σὲ ὑμνοῦντας Ἄχραντε.  
    
ᾨδὴ η΄. Ὃν φρίττουσιν Ἄγγελοι.
Γενναίως ἠγώνισαι, ποιμὴν ὡς ἀληθής, ὑπὲρ τῆς λαχούσης σοι, ποίμνης παρὰ Θεοῦ, Εὐστάθιε Πάτερ, εὐλογεῖτε Χριστόν, καὶ ὑπερυψοῦτε, βοῶν εἰς τοὺς αἰῶνας.
Ἐνθέοις καμάτοις σου, τὴν θείαν σου στολήν, πλειόνως ἐλάμπρυνας, Εὐστάθιε σοφέ, μεθ’ ἧς καὶ εἰσῆλθες, εἰς τὸν ἄνω ναόν, τῷ Χριστῷ προσφέρων, τὴν μυστικὴν θυσίαν.
Ῥημάτων τῶν θείων σου, ὁ θεῖος γλυκασμός, διώκει Εὐστάθιε, πικρίαν τῶν παθῶν· σοφὸς Ἱερεὺς γάρ, καὶ Ποιμὴν ἱερός, καὶ οἰκονόμος ὤφθης, ψυχῶν Ἱεράρχα.
Θεοτοκίον.
Ἁγνοίας κειμήλιον, καὶ εὔοσμος λειμών, ὑπάρχουσα Πάναγνε, ὡς τέξασα Χριστόν, ἁγνόν με συντήρει, Ἁγνὴ καὶ καθαρόν, πάσης δυσωδίας, ἐχθροῦ τοῦ βορβορώδους.
 
ᾨδὴ θ΄. Τὴν Ζωοδόχον Πηγήν.
Στόμα σοφίας ἀνάπλεων ἔσχηκας, καὶ εὐσεβείας ἐκλάμπων τοῖς δόγμασι, Ποιμενάρχης ἔνδοξος, Ἅγιε Εὐστάθιε, Θεσσαλονικέων τῆς θείας Ἐκκλησίας, ὡς ἀληθῶς ἐχρημάτισας Ὅσιε.
Ἱεραρχῶν ἱερὸν ἐγκαλλώπισμα, καὶ τῶν Ποιμένων κανὼν ἀπαρέγκλιτος, ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι, πέφηνας Εὐστάθιε, καὶ θεοφρόνως τελέσας σου τὸν δρόμον, τῆς αἰωνίου ζωῆς κατηξίωσαι.
Μέγας ἐν λόγῳ γενόμενος Ὅσιε, καὶ ταπεινὸς ἀληθῶς τῷ φρονήματι, πάντας ἐξεπαίδευσας, μιμεῖσθαι ἐν ἅπασι, τὴν τοῦ Σωτῆρος ταπείνωσιν ἁγίαν, τὴν ἀνυψοῦσαν ἡμᾶς εἰς οὐράνια.
Ὁ τῆς Τριάδος θεράπων ὁ γνήσιος, Θεσσαλονίκης δὲ Πρόεδρος ἔνθεος, Ἅγιε Εὐστάθιε, τὸ παρόν μου ψέλλισμα, οἷα μικρὸν δῶρον δέξαι καὶ ἐξαίτει, τὴν τῶν ἀμέτρων πταισμάτων μου ἄφεσιν.
Θεοτοκίον.
Ὑπερφυῶς τὸν Θεὸν σωματώσασα, ὡς ἐκλεκτὴ πρὸ αἰώνων καὶ ἄμωμος, Κόρη ἀειπάρθενε, τὸν Ἀδὰμ ἀπήλλαξας, τῆς αἰωνίου ἀρᾶς καὶ καταδίκης, τὸν Λυτρωτὴν καὶ Σωτῆρα κυήσασα.
 
Ἐξαποστειλάριον. Γυναῖκες ἀκουτίσθητε.
Ἐν Ἱεράρχαις ἔνδοξος, ὡς ἀληθῶς γενόμενος, Θεσσαλονίκης ποιμάντωρ, θεοειδὴς ἀνεδείχθης· καὶ λόγῳ τῆς σοφίας σου, καλῶς αὐτὴν ἐποίμανας· διό σε μακαρίζομεν, καὶ τὴν ἁγίαν μνήμην, Εὐστάθιε ἐκτελοῦμεν.
Καὶ τὸ τῆς Ἑορτῆς. Τῶν Μαθητῶν ὁρῶντων.
Σταυρός, ὁ φύλαξ πάσης τῆς οἰκουμένης· Σταυρός, ἡ ὡραιότης τῆς Ἐκκλησίας· Σταυρός, Βασιλέων τὸ κραταίωμα· Σταυρός, πιστῶν τὸ στήριγμα· Σταυρός, Ἀγγέλων ἡ δόξα, καὶ τῶν δαιμόνων τὸ τραῦμα. 
 
Αἶνοι. Ἦχος α΄. Τῶν οὐρανίων Ταγμάτων.
Τὸν Ἱεράρχην Κυρίου θεῖον Εὐστάθιον, τὸν τῆς Θεσσαλονίκης, θεοφόρον Ποιμένα, καὶ στῦλον φωτοφόρον καὶ πρὸς Χριστόν, πρεσβευτὴν ἑτοιμότατον, ἀνευφημήσωμεν πάντες οἱ τὴν αὐτοῦ, ἱερὰν μνήμην γεραίροντες.
Σοφίας οἶκος τῆς θείας Πάτερ γενόμενος, τῇ θύραθεν παιδείᾳ, κεχρημένος πανσόφως, καὶ τοῦ Εὐαγγελίου μύστης σοφός, θεοῤῥῆμον Εὐστάθιε, ἐν Ἱεράρχαις ἐδείχθης περιφανής, ὡς Χριστοῦ θεράπων γνήσιος.
Ταῖς ἀρεταῖς διαπρέπων Πάτερ Εὐστάθιε, τῆς Θεσσαλονικέων, Ἐκκλησίας ἁγίας, τοὺς οἴακας θεόθεν ἐγχειρισθείς, ὡς τοῦ Πνεύματος ὄργανον, ἐπὶ λιμένα ὡδήγησας τῆς ζωῆς, ἀσφαλῶς ταύτην μακάριε.
Διὰ παντὸς ἐκδυσώπει Πάτερ Εὐστάθιε, μετὰ τοῦ Δημητρίου, τοῦ κλεινοῦ Μυροβλύτου, ὁμοῦ καὶ Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, ὑπὲρ ταύτης τῆς ποίμνης σου, καὶ σὺν τοῖς λάμψασι ὧδε ἐν ἀρετῇ, καὶ ζωῆς θείας λαμπρότητι.
Δόξα. Ἦχος πλ. α΄.
Ὅσιε Πάτερ, Ἱεράρχα Εὐστάθιε, εὐαγγελικῇ πολιτείᾳ ἐκλάμψας, ἀποστολικῷ ζήλῳ ἐποίμανας, τὴν τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίαν· σεαυτὸν γὰρ παρέστησας, τῆς εὐσεβείας ἀνεπαίσχυντον ἐργάτην, καὶ τύπον καλῶν ἔργων, ὡς μυσταγωγὸς καὶ οἰκονόμος, τῆς ποικίλης τοῦ Πνεύματος χάριτος. Καὶ νῦν τῷ βήματι Χριστοῦ παριστάμενος, ἀδιαλείπτως πρέσβευε, ὑπὲρ τῶν τιμώντων σε.
Καὶ νῦν. Τὸ τῆς Ἑορτῆς. Ὁ αὐτός.
Ἡ φωνὴ τῶν Προφητῶν Σου, Ἡσαΐου καὶ Δαυΐδ, ἐπληρώθη ὁ Θεός, ἡ λέγουσα· ἥξουσι πάντα τὰ ἔθνη Κύριε, καὶ προσκυνήσουσιν ἐνώπιόν Σου· ἰδοὺ γὰρ ὁ λαός, ὅς τῆς Σῆς Ἀγαθὲ χάριτος πεπλήρωται, ἐν ταῖς αὐλαῖς σου Ἱερουσαλήμ· ὁ Σταυρὸν ὑπομείνας ὑπὲρ ἡμῶν, καὶ τῇ Ἀναστάσει Σου ζωοποιῶν, φύλαξον καὶ σῶσον ἡμᾶς.
 
Δοξολογία Μεγάλη καὶ Ἀπόλυσις.
 
Μεγαλυνάριον.
Τῆς Θεσσαλονίκης σοφὸς Ποιμήν, ὤφθης Ἱεράρχα, ὡς τοῦ Πνεύματος θησαυρός· ὅθεν σου τὴν μνήμην, χρεωστικῶς τελοῦντες, Εὐστάθιε παμμάκαρ, σὲ μακαρίζομεν.