Κυριακή, 20 Μαΐου 2018

Ἀκολουθία Ἁγίου ΝΙΚΟΛΑΟΥ Βελιμίροβιτς, Ἱερομ. Ἀθ. Σιμωνοπετρίτου

Ψαλλομένη τῇ 3η Μαΐου
 
ΜΕΓΑΣ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ
Εὐλογήσαντος τοῦ Ἱερέως ὁ Προοιμιακός καί τό Μακάριος ἀνήρ. Εἰς δέ τό Κύριε ἐκέκραξα ἱστῶμεν στίχους στ΄ καὶ ψάλλομεν Στιχηρὰ Προσόμοια. Ἦχος α΄. Τῶν οὐρανίων Ταγμάτων.
Ὃν θεονούστατος Σάββας, σπόρον κατέσπειρεν, ἐν χώρᾳ τῆς Σερβίας, ἁγιώνυμον πλῆθος, ἐβλάστησε τὸ πάλαι μεθ’ ὧν λαμπρόν, Ἱεράρχην Νικόλαον, οὗπερ τὴν μνήμην τελοῦντες τὴν ἱεράν, ἐν ᾠδαῖς πανηγυρίζομεν.
Ὁ Βασιλεὺς τῶν ἁπάντων, τὸ μέλλον σοῦ προειδώς, τῷ βέλει τῆς ἀγάπης, τῆς Αὐτοῦ ἔτρωσέ σε, καλέσας εἰς στρατείαν πνευματικήν, ᾯ ἐπείσθης Νικόλαε, καὶ στρατηγὸς ἀνεδείχθης πνευματικός, θεῖον Σάββαν μιμησάμενος.
Σὺν φυσικοῖς σου ταλάντοις, τὴν χάριν ἥρμοσας, ἣν δέδωκε Χριστός σοι, διὰ πλῆθος ἀγάπης, καὶ ὤφθης Ἐκκλησίας μέγας Πατήρ, Ἱεράρχα Νικόλαε, σιτοδοτήσας τοῖς λόγοις σου τοῖς σοφοῖς, τοὺς πεινῶντας τὸν Φιλάνθρωπον.
Καθάπερ λύχνος ἐτέθης, ἐπὶ λυχνίαν σοφέ, Νικόλαε ποιμάνας, τὸν λαὸν τοῦ Κυρίου, κηρύττων καὶ διδάσκων καὶ ἀνορθῶν, τὰ πλανώμενα πρόβατα· ὅθεν πολλοὺς ἀνεκαίνισας εἰς Χριστόν, πατρικῶς αὐτοῖς φερόμενος.
Τοῦ Λόγου γέγονας Μάρτυς, Πάτερ Χρυσόστομε, ἀλλὰ καὶ συνειδήσει, ὄντως Μάρτυς ἐφάνης! Δεσμῶν τε καὶ βασάνων πεῖραν λαβών, φυλακῆς ἀπανθρώπου τε, δι’ ὃ βαστάζων τὸ καύχημα τοῦ Σταυροῦ, πολλαπλῶς ἐκαρποφόρησας.
Ὥσπερ τὸ πάλαι ἐν λίμνῃ, ὡς κύκνος ηὔχου Θεῷ, οὕτω καὶ νῦν τὰς χεῖρας, ὑπὲρ Σέρβων σου αἷρε, Νικόλαε καὶ αἴτει παρὰ Χριστοῦ, φωτισμὸν καὶ ἐνίσχυσιν, ὅπως φανῶσιν ἀντάξιοι μιμηταί, θείου Σάββα παραδόσεως.
Δόξα. Ἦχος β΄.
Τοῦ Παναγίου Πνεύματος τῇ χάριτι καταχρυσωθείς, κατάχρυσος ἐφάνης ἐν ἔργοις τε καὶ λόγοις, Πάτερ χρυσόψυχε Ἱεράρχα Νικόλαε, ἀναστήσας ἐπ’ ἐσχάτων ἡμέρας ἀρχαίας δόξης· ὅθεν τὰ τέκνα τῆς Ἐκκλησίας, τὴν μνήμην σου γεραίροντα περιχαρῶς, καὶ προσκυνοῦντα τὰ σεπτὰ λείψανά σου, κάθαρον ταῖς πρεσβείαις σου ἀπὸ παντὸς μολυσμοῦ, καὶ οἴκους καταχρύσους Χριστοῦ ἔνδειξον.
Καὶ νῦν. Τῆς Ἑορτῆς.
 
Εἴσοδος, Φῶς ἱλαρόν, Προκείμενον τῆς ἡμέρας, Ἀναγνώσματα.
Παροιμιῶν τὸ Ἀνάγνωσμα (Κεφ. ι΄ 7, γ΄13).
Μνήμη δικαίου μετ’ ἐγκωμίων καὶ εὐλογία Κυρίου ἐπὶ κεφαλὴν αὐτοῦ. Μακάριος ἄνθρωπος, ὃς εὗρε σοφίαν καὶ θνητὸς ὃς οἶδε φρόνησιν. Κρεῖσσον γὰρ αὐτὴν ἐμπορεύεσθαι ἢ χρυσίου καὶ ἀργυρίου θησαυρούς. Τιμιωτέρα δὲ ἐστι λίθων πολυτελῶν· πᾶν δὲ τίμιον, οὐκ ἄξιον αὐτῆς ἐστιν. Ἐκ γὰρ τοῦ στόματος αὐτῆς ἐκπορεύεται δικαιοσύνη, νόμον δὲ καὶ ἔλεον ἐπὶ γλώσσης φορεῖ. Τοιγαροῦν ἀκούσατέ μου, ὦ τέκνα· σεμνὰ γὰρ ἐρῶ καὶ μακάριος ἄνθρωπος, ὃς τὰς ἐμὰς ὁδοὺς φυλάξει. Αἱ γὰρ ἔξοδοί μου, ἔξοδοι ζωῆς καὶ ἑτοιμάζεται θέλησις παρὰ Κυρίου. Διὰ τοῦτο παρακαλῶ ὑμᾶς καὶ προΐεμαι ἐμὴν φωνὴν υἱοῖς ἀνθρώπων. Ὅτι ἐγὼ ἡ σοφία κατεσκεύασα βουλήν καὶ γνῶσιν καὶ ἔννοιαν ἐγὼ ἐπεκαλεσάμην. Ἐμὴ βουλὴ καὶ ἀσφάλεια, ἐμὴ φρόνησις, ἐμὴ δὲ ἰσχύς. Ἐγὼ τοὺς ἐμὲ φιλοῦντας ἀγαπῶ, οἱ δὲ ἐμὲ ζητοῦντες εὑρήσουσι χάριν. Νοήσατε τοίνυν ἄκακοι πανουργίαν, οἱ δὲ ἀπαίδευτοι ἔνθεσθε καρδίαν. Εἰσακούσατέ μου καὶ πάλιν· σεμνὰ γὰρ ἐρῶ καὶ ἀνοίγω ἀπὸ χειλέων ὀρθά. Ὅτι ἀλήθειαν μελετήσει ὁ λάρυγξ μου, ἐβδελυγμένα δὲ ἐναντίον ἐμοῦ χείλη ψευδῶν. Μετὰ δικαιοσύνης πάντα τὰ ῥήματα τοῦ στόματός μου, οὐδὲν ἐν αὐτοῖς σκολιόν, οὐδὲ στραγγαλιῶδες. Πάντα εὐθέα ἐστὶ τοῖς νοοῦσι καὶ ὀρθὰ τοῖς εὑρίσκουσι γνῶσιν. Διδάσκω γὰρ ὑμῖν ἀληθῆ, ἵνα γένηται ἐν Κυρίῳ ἡ ἐλπὶς ὑμῶν καὶ πλησθήσεσθε Πνεύματος.
Σοφίας Σολομῶντος τὸ Ἀνάγνωσμα (Κεφ. ι΄ 32).
Στόμα δικαίου ἀποστάζει σοφίαν, χείλη δὲ ἀνδρῶν ἐπίστανται χάριτας· στόμα σοφῶν μελετᾷ σοφίαν, δικαιοσύνη δὲ ῥύεται αὐτοὺς ἐκ θανάτου. Τελευτήσαντος ἀνδρός δικαίου οὐκ ὄλλυται ἐλπίς· υἱὸς γὰρ δίκαιος γεννᾶται εἰς ζωήν καὶ ἐν ἀγαθοῖς αὐτοῦ καρπὸν δικαιοσύνης τρυγήσει. Φῶς δικαίοις διαπαντός καὶ παρὰ Κυρίου εὑρήσουσι χάριν καὶ δόξαν. Γλῶσσα σοφῶν καλὰ ἐπίσταται καὶ ἐν καρδίᾳ αὐτῶν ἀναπαύσεται σοφία. Ἀγαπᾷ Κύριος ὁσίας καρδίας, δεκτοὶ δὲ Αὐτῷ πάντες ἄμωμοι ἐν ὁδῷ. Σοφία Κυρίου φωτιεῖ πρόσωπον συνετοῦ· φθάνει γὰρ τοὺς ἐπιθυμοῦντας αὐτήν· πρὸ τοῦ γνωσθῆναι, καὶ εὐχερῶς θεωρεῖται ὑπὸ τῶν ἀγαπώντων αὐτήν. Ὁ ὀρθρίσας πρὸς αὐτὴν οὐ κοπιάσει καὶ ὁ ἀγρυπνήσας δι’ αὐτήν, ταχέως ἀμέριμνος ἔσται. Ὅτι τοὺς ἀξίους αὐτῆς αὐτὴ περιέρχεται ζητοῦσα καὶ ἐν ταῖς τρίβοις φαντάζεται αὐτοῖς εὐμενῶς. Σοφίας οὐ κατισχύσει ποτὲ κακία. Διὰ ταῦτα καὶ ἐραστὴς ἐγενόμην τοῦ κάλλους αὐτῆς καὶ ἐφίλησα ταύτην καὶ ἐξεζήτησα ἐκ νεότητός μου καὶ ἐζήτησα νύμφην ἀγαγέσθαι ἐμαυτῷ. Ὅτι ὁ πάντων Δεσπότης ἠγάπησεν αὐτήν. Μύστης γὰρ ἐστι τῆς τοῦ Θεοῦ ἐπιστήμης καὶ αἱρέτις τῶν ἔργων Αὐτοῦ. Οἱ πόνοι αὐτῆς εἰσὶν ἀρεταί· σωφροσύνην δὲ καὶ φρόνησιν αὕτη διδάσκει, δικαιοσύνην καὶ ἀνδρείαν, ὧν χρησιμώτερον οὐδέν ἐστιν ἐν βίῳ ἀνθρώποις. Εἰ καὶ πολυπειρίαν ποθεῖ τις, οἶδε τὰ ἀρχαῖα καὶ τὰ μέλλοντα εἰκάζειν, ἐπίσταται στροφὰς λόγων καὶ λύσεις αἰνιγμάτων, σημεῖα καὶ τέρατα προγινώσκει καὶ ἐκβάσεις καιρῶν καὶ χρόνων καὶ πᾶσι σύμβουλός ἐστιν ἀγαθή. Ὅτι ἀθανασία ἐστὶν ἐν αὐτῇ καὶ εὔκλεια ἐν κοινωνίᾳ λόγῳ αὐτῆς. Διὰ τοῦτο ἐνέτυχον τῷ Κυρίῳ καὶ ἐδεήθην Αὐτοῦ καὶ εἶπον ἐξ ὅλης μου τῆς καρδίας. Θεὲ Πατέρων, καὶ Κύριε τοῦ ἐλέους, ὁ ποιήσας τὰ πάντα ἐν λόγῳ Σου, καὶ τῇ σοφίᾳ Σου κατασκευάσας τὸν ἄνθρωπον, ἵνα δεσπόζῃ τῶν ὑπὸ Σοῦ γενομένων κτισμάτων καὶ διέπῃ τὸν κόσμον ἐν ὁσιότητι καὶ δικαιοσύνῃ, δός μοι τὴν τῶν Σῶν θρόνων πάρεδρον σοφίαν καὶ μὴ με ἀποδοκιμάσῃς ἐκ παίδων Σου, ὅτι ἐγὼ δοῦλος Σός καὶ υἱὸς τῆς παιδίσκης Σου. Ἐξαπόστειλον αὐτὴν ἐξ ἁγίου κατοικητηρίου Σου καὶ ἀπὸ θρόνου δόξης Σου, ἵνα συμπαροῦσά μοι διδάξῃ με, τὶ εὐάρεστόν ἐστι παρὰ Σοί. Καὶ ὁδηγήσῃ με ἐν γνώσει καὶ φυλάξῃ με ἐν τῇ δόξῃ αὐτῆς. Λογισμοὶ γὰρ θνητῶν πάντες δειλοὶ καὶ ἐπισφαλεῖς αἱ ἐπίνοιαι αὐτῶν.
Σοφίας Σολομῶντος τὸ Ἀνάγνωσμα (Κεφ. ζ΄ 7-15).
Δίκαιος, ἐὰν φθάσῃ τελευτῆσαι, ἐν ἀναπαύσει ἔσται. Γῆρας γὰρ τίμιον, οὐ τὸ πολυχρόνιον, οὐδὲ ἀριθμῷ ἐτῶν μεμέτρηται. Πολιὰ δέ ἐστι φρόνησις ἀνθρώποις καὶ ἡλικία γήρως βίος ἀκηλίδωτος. Εὐάρεστος Θεῷ γενόμενος, ἠγαπήθη· καὶ ζῶν μεταξὺ ἁμαρτωλῶν, μετετέθη. Ἡρπάγη, μὴ κακία ἀλλάξῃ σύνεσιν αὐτοῦ ἢ δόλος ἀπατήσῃ ψυχὴν αὐτοῦ· βασκανία γὰρ φαυλότητος ἀμαυροῖ τὰ καλά καὶ ῥεμβασμὸς ἐπιθυμίας μεταλλεύει νοῦν ἄκακον. Τελειωθεὶς ἐν ὀλίγῳ, ἐπλήρωσε χρόνους μακρούς· ἀρεστὴ γὰρ ἦν Κυρίῳ ἡ ψυχὴ αὐτοῦ· διὰ τοῦτο ἔσπευσεν ἐκ μέσου πονηρίας. Οἱ δὲ λαοὶ ἰδόντες καὶ μὴ νοήσαντες, μηδὲ θέντες ἐπὶ διανοίᾳ τὸ τοιοῦτον, ὅτι χάρις καὶ ἔλεος ἐν τοῖς Ὁσίοις Αὐτοῦ καὶ ἐπισκοπὴ ἐν τοῖς ἐκλεκτοῖς Αὐτοῦ.  
 
Εἰς τήν Λιτήν, Ἰδιόμελα. Ἦχος α΄.
Ὑπὲρ φύσιν ἀνθρωπίνην πέλουσι τὰ κατορθώματά σου, ὑπὲρ γλῶτταν πηλίνην εἰσὶ τὰ ἐγκώμιά σου, Πάτερ θεοφόρε Νικόλαε. Ὅλος γὰρ ἐκδοθεὶς τῇ ἀναπλαστικῇ χάριτι τοῦ Παρακλήτου, ἐσμὸν χαρίτων συνήγαγες ἐν σεαυτῷ· ὅθεν Ποιμὴν θεόσοφος γενόμενος, καὶ Διδάσκαλος τῆς Ἐκκλησίας, νῦν δὲ οἰκῶν σὺν πᾶσι τοῖς Ἁγίοις ἐν τῇ ἄνῳ Σιών, μνήσθητι ἡμῶν τῶν εὐλαβῶς τιμώντων σε.
Ἦχος β΄.
Τῶν ἀδελφῶν σου τῆς σωτηρίας κηδόμενος, καὶ ὅλως ταύτῃ διακονήσας φιλοθέως, ὠκεανὸς ζωῆς ἀνεδείχθης, Ὅσιε Πάτερ Νικόλαε. Ἄλλος Σάββας φανεὶς τῇ ἠγαπημένῃ σου Σερβίᾳ, ἣν τοῖς χρυσολόγοις σου φθέγμασιν, ὁδηγεῖς πρὸς τὸν Θεάνθρωπον Σωτῆρα, Ὃν ἀπαύστως καθικέτευε δεόμεθα, ἐνοικῆσαι καὶ ἐν ἡμῖν ἀδιαστάτως πρὸς σωτηρίαν.
Ἦχος γ΄.
Ὡς τὴν πηγὴν δείκνυσιν ὁ ποταμός, καὶ ὁ καρπὸς τὴν ῥίζαν, οὕτω καὶ τὰ ἔργα τῆς χριστοειδοῦς πολιτείας σου, Νικόλαε μακάριε, μαρτυροῦσι τὸ φιλόθεον καὶ φιλάδελφον τῆς ἁγιωτάτης ψυχῆς σου. Πάντα γὰρ ποιῶν πρὸς οἰκοδομὴν τῶν πιστῶν, ἐμιμήθης ἐπακριβῶς τὴν ὁδὸν τῶν ἀρχαίων Πατέρων. Μεθ’ ὧν ἐν οὐρανοῖς εὐφραινόμενος, μνήσθητι ἡμῶν δεομένων, τῶν ἀκαταισχύντων πρεσβειῶν σου.
Ἦχος δ΄.
Ἔχων συνέμπορον ἐν παντί καὶ συνοδοιπόρον σου τὸν Ἰησοῦν, τὴν καρδία κατεφλέγεσο, θεῖε Ποιμενάρχα Νικόλαε. Καὶ τὸν λαὸν τοῦ Θεοῦ βαθέως ἀγαπήσας, ὑπὲρ αὐτοῦ πάσῃ δυνάμει κατηναλώθης· ὅθεν εὐγνωμόνως οἱ θηλάζοντες τὰς θεοπνεύστους σου γραφάς, τὴν μνήμην σου χαίροντες ἑορτάζομεν, καὶ ἐξαιτούμεθα τὰς πρὸς τὸν Δεσπότην ἱκεσίας σου.
Δόξα. Ἦχος πλ. α΄.
Τῆς κατὰ Χριστὸν φιλοσοφίας ἐφευρὼν τὸν θησαυρόν, πᾶσαν κοσμικὴν ἐντρύφησιν ἀπέῤῥιψας ἀπὸ τοῦ ἀσκητικοῦ σου βίου, Ὅσιε Πάτερ Νικόλαε. Καὶ ὡς πνευματικὸς κύκνος καταδυόμενος, ἀπαθῶς ἐν τῷ βυθῷ τῆς λίμνης τῆς θεολογίας, ἐκεῖθεν ἀνεδύεσο μυστικῶς κομίζων τῇ Ἐκκλησίᾳ, τὸν πολυτίμητον μαργαρίτην. Τῆς τῶν Μαρτύρων δὲ δόξης μὴ ὑπολειφθείς, εἴληφας πολύανθον τὸν στέφανον ἐκ τοῦ Δικαίου στεφοδότου. Ὃν καθικέτευε φιλότεκνε Ποιμενάρχα, ἐλεημονιτικῶς δοῦναι ἡμῖν τὴν χάριν, καὶ σῶσαι τὰς ψυχαῖς ἡμῶν.
Καὶ νῦν. Τῆς Ἑορτῆς.
 
Εἰς τὸν Στίχον. Ἦχος πλ. α΄. Χαίροις ἀσκητικῶν.
Χαίροις, τοῦ Λέλιτς θεῖος βλαστός, καὶ τῆς Σερβίας περιλάλητον καύχημα, Νικόλαε χριστοφόρε, Ποιμὴν προβάτων Θεοῦ, παλαιῶν Ποιμένων ἰσοστάσιε· σοφίας ὁ ἔμπλεως, ἐν Θεῷ καὶ τῆς θύραθεν, πλήρης ἀγάπης, παρακλήτωρ ὁ ἔμπειρος, καὶ φιλάδελφος, ὁδηγὸς πρὸς τὴν θέωσιν· Σάββαν ὁ μιμησάμενος, καὶ τούτου γενόμενος, σφραγὶς γνησία ἐν πᾶσι, ποιμαντικοῖς ἀγωνίσμασι, μεθ’ οὗ τὸν Δεσπότην, δυσωπεῖτε ὑπὲρ Σέρβων, μακαριώτατοι.
Στ. Οἱ Ἱερεῖς Σου Κύριε ἐνδύσονται δικαιοσύνην καὶ οἱ Ὅσιοί Σου ἀγαλλιάσονται.
Χαίροις, Σερβίας νέος Δαβίδ, ὁ κιθαρίσας τῷ κολάβῳ τοῦ Πνεύματος, τὰ μέλη τῆς σωτηρίας, τῷ χριστωνύμῳ λαῷ, Ζίτσης καὶ Ἀχρίδος, οὗ ἐποίμανας· δεσμοῖς δὲ πεδούμενος, καὶ βασάνοις θλιβόμενος, τῷ σώματί σου, ἰσοβίως τὰ στίγματα, μαρτυρίου σου, ὑπομένων ἐβάστασας· ὅθεν τὴν χάριν εἴληφας, πλειόνως Νικόλαε, καὶ αὐτεξόριστος ταύτην, τοῖς σὲ πελάζουσιν ἔδωκας. Νῦν δ’ αὖθις ἐν Λέλιτς, ἐπιστρέψας τῷ Κυρίῳ, θερμῶς ἱκέτευε.
Στ. Ἀκούσατε ταῦτα πάντα τὰ ἔθνη, ἐνωτίσατε οἱ κατοικοῦντες τῇ οἰκουμένῃ.
Λόγου, προφορικοῦ καὶ γραπτοῦ, μύστης ἐδείχθης Ἱεράρχα Νικόλαε, δι’ οὗπερ τῆς Ἐκκλησίας, οἰκοδομεῖς τοὺς πιστούς, καὶ Θεῷ συνάπτεις, τούτους ἄριστα. Τοῖς ὅσοι δὲ λείψανα, προσκυνοῦσί σου τίμια, χάριν παρέχεις, καὶ πληροῖς τὰ αἰτήματα, ὡς φιλότεκνος, καὶ ἀγάπης διάκονος. Ὕψωσον οὖν δεόμεθα, τὰς χεῖράς σου Ἅγιε, καὶ τῷ λαῷ σου πλουσίως, τὴν εὐλογίαν κατάφερε, Χριστοῦ Ὃν τοῖς στέρνοις, μυστικῶς ἔγγραψον πάντων, θείαις πρεσβείαις σου.
Δόξα. Ἦχος δ΄.
Τῆς μυστικῆς Αὐτοῦ νύμφης Ἐκκλησίας, προνοούμενος ὁ φιλόψυχος Δεσπότης, ταύτης σε Νικόλαε Ἱεράρχην ἀνέδειξε, κεκοσμημένον ἐν πλείστοις χαρίσμασιν, δι’ ὧν περ ὡς σοφὸς ἀρχιτέκτων, ἀποστολικῶς ᾠκοδόμησας, οὐ μόνον τὴν θεοχάριστόν σου ποίμνην, ἀλλὰ τὴν Ἐκκλησίαν σύνολον· ὅθεν μετὰ τῶν πάλαι Ἁγίων Πατέρων συνεστὼς ἐν Παραδείσῳ, μὴ ἐπιλάθου πρεσβεύειν δεόμεθα, ὑπὲρ τῶν πόθῳ τιμώντων σε.
Καὶ νῦν. Τῆς Ἑορτῆς.
 
Νῦν ἀπολύεις, Τρισάγιον, Ἀπολυτίκιον. Ἦχος γ΄. Τὴν ὡραιότητα.
Βάθη τοῦ Πνεύματος, Πάτερ ἠρεύνησας· ὅθεν ἐξέμαθες, ῥήματα ἄῤῥητα, καὶ χρυσοῤῥόας ποταμός, ἐδείχθης τοῖς Ὀρθοδόξοις· Σάββα γὰρ θεόφρονος, τὴν ὁδὸν ἠκολούθησας, τοῦ λαοῦ γενόμενος, Ποιμενάρχης χριστόψυχος· διὸ πανευγνωμόνως τὴν μνήμην, Νικόλαε Ἅγιε τιμῶμέν σου.
Δόξα. Καὶ νῦν. Τῆς Ἑορτῆς.
 
Ἀπόλυσις.
 
ΟΡΘΡΟΣ
Μετὰ τὴν α΄ Στιχολογίαν, Κάθισμα. Ἦχος α΄. Τὸν τάφον Σου, Σωτήρ.
Σὸν στόμα τὸ χρυσοῦν, τῆς καρδίας τὸν πλοῦτον, ἐξήγγειλεν ἡμῖν, ὡς χριστόβλυτα ῥεῖθρα, ποτίζοντα ἅπαντας, τοὺς τρυφῶντας τοῖς λόγοις σου, καὶ στηρίζοντα,τὴν πρὸς Δεσπότην πορείαν, ἐκκαθαίρουσιν, ἐκ τῶν ψυχῶν ἅπαν πάθος, παμμάκαρ Νικόλαε.
Δόξα. Καὶ νῦν. Τῆς Ἑορτῆς.
 
Μετὰ τὴν β΄ Στιχολογίαν, Κάθισμα. Ἦχος δ΄. Ταχὺ προκατάλαβε.
Τοῦ Σάββα τοῖς ἴχνεσιν ἀκολουθήσας πιστῶς, λαοῦ σου Νικόλαε, Ποιμὴν ἐδείχθης λαμπρός, ἐν λόγοις καὶ πράξεσι· πλήθη γὰρ τῷ Κυρίῳ, ὁδηγήσας πανσόφως, πᾶσαν τὴν Ἐκκλησίαν, συγγραφαῖς σου διδάσκεις· διὸ πιστῶς δοξάζομεν, τὴν θείαν μνήμην σου.
Δόξα. Καὶ νῦν. Τῆς ἑορτῆς.
 
Μετὰ τὸν Πολυέλεον, Κάθισμα. Ἦχος πλ. δ΄. Τὴν Σοφίαν καὶ Λόγον.
Τῶν Ὁσίων τὴν ἄσκησιν μετελθών, καὶ Μαρτύρων τῆς χάριτος μετασχών, ἐδείχθης Νικόλαε, ποιητὴς ὧνπερ εἴρηκας, καὶ Χριστοῦ πλουσίως τὰ δῶρα δεξάμενος, Ἐκκλησίας τέκνα, πανσόφως διέθρεψας· ὅθεν θεολόγος γεγονὼς χρυσοῤῥοάς, ἀρδεύεις ἀείποτε, τοὺς ἐγκύπτοντας ἔργοις σου, ἀπανάπτων ἀγάπησιν, Κυρίου Ὃν δοξάσας τρανῶς, ἀντιμέτρως παρ’ Αὐτοῦ δεδόξασαι, ᾯ μὴ παύσῃ πρεσβεύων, ὑπὲρ τῶν τιμώντων σε.
Δόξα. Καὶ νῦν. Τῆς Ἑορτῆς.
 
Εἶτα, οἱ Ἀναβαθμοί· τὸ α΄ Ἀντίφωνον τοῦ δ΄ ἤχου.
Προκείμενον. Οἱ Ἱερεῖς Σου Κύριε ἐνδύσονται δικαιοσύνην καὶ οἱ Ὅσιοί Σου ἀγαλλιάσονται.
Στ. Ἀκούσατε ταῦτα πάντα τὰ ἔθνη, ἐνωτίσατε οἱ κατοικοῦντες τῇ οἰκουμένῃ.
Εὐαγγέλιον ἐκ τοῦ κατὰ Ἰωάννην (Κεφ. ι΄ 9 – 16).
Εἶπεν ὁ Κύριος· ἐγώ εἰμι ἡ θύρα· δι᾽ ἐμοῦ ἐάν τις εἰσέλθῃ σωθήσεται καὶ εἰσελεύσεται καὶ ἐξελεύσεται καὶ νομὴν εὑρήσει. Ὁ κλέπτης οὐκ ἔρχεται εἰ μὴ ἵνα κλέψῃ καὶ θύσῃ καὶ ἀπολέσῃ· ἐγὼ ἦλθον ἵνα ζωὴν ἔχωσιν καὶ περισσὸν ἔχωσιν. Ἐγώ εἰμι ὁ ποιμὴν ὁ καλός· ὁ ποιμὴν ὁ καλὸς τὴν ψυχὴν αὐτοῦ τίθησιν ὑπὲρ τῶν προβάτων· ὁ μισθωτὸς καὶ οὐκ ὢν ποιμήν, οὗ οὐκ ἔστιν τὰ πρόβατα ἴδια, θεωρεῖ τὸν λύκον ἐρχόμενον καὶ ἀφίησιν τὰ πρόβατα καὶ φεύγει καὶ ὁ λύκος ἁρπάζει αὐτὰ καὶ σκορπίζει τὰ πρόβατα. Ὁ δὲ μισθωτὸς φεύγει, ὅτι μισθωτός ἐστιν καὶ οὐ μέλει αὐτῷ περὶ τῶν προβάτων. Ἐγώ εἰμι ὁ ποιμὴν ὁ καλός, καὶ γινώσκω τὰ ἐμὰ καὶ γινώσκομαι ὑπὸ τῶν ἐμῶν· καθὼς γινώσκει με ὁ Πατὴρ, κἀγὼ γινώσκω τὸν Πατέρα· καὶ τὴν ψυχήν μου τίθημι ὑπὲρ τῶν προβάτων. Καὶ ἄλλα πρόβατα ἔχω, ἃ οὐκ ἔστιν ἐκ τῆς αὐλῆς ταύτης· κἀκεῖνα δεῖ με ἀγαγεῖν καὶ τῆς φωνῆς μου ἀκούσουσιν καὶ γενήσονται μία ποίμνη, εἷς ποιμήν.
Ὁ Ν΄(50) Ψαλμός.
Δόξα. Ταῖς τοῦ Ἱεράρχου...
Καὶ νῦν. Ταῖς τῆς Θεοτόκου...
Ἰδιόμελον. Ἦχος πλ. β΄. Στ. Ἐλέησόν με, ὁ Θεός...
Τὴν Ἐκκλησίαν ἀγαπήσας ὡς Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ταύτῃ μαρτυρικῶς διηκόνησας, Ἅγιε Πάτερ Νικόλαε· καὶ τῶν πιστῶν τὰ πλήθη τοῖς χρυσέοις σου λόγοις καὶ θεοσόφοις γράμμασι, θεοφιλῶς καταχρυσώσας ποιμαντικῇ ἐξαναλώσει, ἰσότιμος γέγονας τῶν πάλαι Ἁγίων Πατέρων· ὅθεν, ὡς τούτων συνεχιστὴν καὶ ἀπλανῆ γινώσκοντες, τὴν χαρμόσυνον μνήμην σου γεραίρομεν, Σέρβων νεόφωτον ἀγλάϊσμα.
 
Εἶτα, οἱ Κανόνες· τῆς Ἑορτῆς καὶ τοῦ Ἁγίου.
ᾨδὴ α΄. Ἦχος α΄. Ἀναστάσεως ἡμέρα.
Στόμα ἔδει σου Ἀγγέλου ἀνυμνήσαι λαμπρῶς, βίον τὸν φωτοφόρον· τὸν γὰρ Ἀγγέλων μιμηθείς, πολιτείαν ἱερὰν ἐφάνης λαμπρός, ἐν πᾶσι Νικόλαε, Ἱεράρχα θεσπέσιε.
Ἐκ τοῦ Λέλιτς ὥσπερ θεῖος ἀνεδείχθης ἀνήρ, μέλλων τὴν Ἐκκλησίαν, οἰκοδομῆσαι θαυμαστῶς ὡς Ποιμὴν ἀληθινός, καὶ τύπος Χριστοῦ, Ὃν σφόδρα ἠγάπησας, θεοφόρε Νικόλαε.
Ῥωμαλέαν τὴν σκέψιν καὶ καρδίαν ὁμοῦ, ἔσχες σου παιδιόθεν· καὶ γὰρ ἀνδρῶν ἐπιφανῶν, τὰς ἀρχὰς ὁ Ἰησοῦς μακρόθεν ὁρῶν, σοφῶς καταβάλλεται, θεοφόρε Νικόλαε.
Θεοτοκίον.
Βέλει ἔρωτος τοῦ θείου τὴν καρδίαν βληθείς, δοῦλός Σου παιδιόθεν, σεπτὸς Νικόλαος Ἁγνή, φιλοθέως τὴν ζωὴν μετῆλθεν ἀεί, καὶ σφόδρα ἐφίλησε, Σὲ ὡς Λόγου γεννήτριαν.
 
ᾨδὴ γ΄. Δεῦτε πόμα.
Ὥσπερ μέλισσά τις ἀπανθῶν, τῆς ποικίλης σοφίας, Πάτερ Νικόλαε, τὰ ἐκλεκτὰ ἐν ψυχῆς, τῷ σίμβλῳ συνήγαγες πολύ, τὸ μέλι τῆς γνώσεως.
Νοῦν σου προσηλώσας τῷ σταυρῷ, τὸ μαρτύριον γνώσει στεῤῥῶς ἠγάπησας, ὡς στάθμην ἔχων ἀεί, Χριστοῦ τὰς ἁγίας ἐντολάς, παμμάκαρ Νικόλαε.
Χάριν εἰληφὼς παρὰ Θεοῦ, τοῖς τῆς φύσεως δώροις ταύτην συνέμιξας· ὅθεν ἐφάνης λαμπρόν, δοχεῖον σοφίας ἀληθοῦς, Νικόλαε Ἅγιε.
Θεοτοκίον.
Ῥητόρων διέῤῥηξας πλοκάς, τῇ σεπτῇ Σου λοχείᾳ, Θεομακάριστε· ὅθεν πτωχεύων ἐγώ, ἐν ποίοις τοῖς λόγοις δυνηθῶ, ὑμνῆσαί Σε Ἄχραντε.
 
Κάθισμα. Ἦχος δ΄. Ἐπεφάνης σήμερον.
Τὸν Χριστὸν μιμούμενος, ὑπὲρ προβάτων, τὴν ψυχήν σου ἔθηκας, Πάτερ Νικόλαε σοφέ, τῇ συνειδήσει γενόμενος, θείων Μαρτύρων, τῶν πάλαι ἰσότιμος.
 
ᾨδὴ δ΄. Ἐπὶ τῆς θείας φυλακῆς.
Ῥωσθεὶς ἐκ νόσου χαλεπῆς, ἀφιερώθης τῷ Χριστῷ, ὅλῃ σου ψυχῇ καὶ καρδίᾳ, θεῖος ἀρχιστράτηγος ἀναδειχθεὶς Νικόλαε, πλῆθος τῷ Θεῷ στρατιῶτας, καλῶς παιδεύσας, τῶν λόγων σου σάλπιγγι.
Ὑπὲρ πιστῶν ἀναλωθεὶς, φιλοψυχίᾳ ἀληθεῖ, ἔργοις τε καὶ λόγοις σου Πάτερ, τῆς Ἀχρίδος πρότερον ἐπισκοπεύσας ἄριστα, καὶ τῆς Ζίτσης εἶτα τὴν ποίμνην, θεοφιλῶς εἰς Χριστὸν καθοδήγησας.
Στύλος ἀκλόνητος φανεὶς, ἐν πειρασμοῖς τοῦ πονηροῦ, τοῦτον κατενίκησας πάντη· τοῦ Χριστοῦ μαρτύριον, ὡς στέφη προξενῆσάν σοι, σφόδρα κατηγάπησας Πάτερ, καὶ ἑκουσίως αὐτῷ ὑποτέταξαι.
Θεοτοκίον.
Ὅστις ἐλπίζει ἐπὶ Σὲ, οὐκ ἀποστρέφεται κενός, Κεχαριτωμένη Παρθένε, ἀλλὰ λύσιν τάχιστα λαμβάνει τοῦ αἰτήματος, καὶ περιχαρῶς ἀνυμνεῖ Σου, τὴν παῤῥησίαν ἣν ἔχεις πρὸς τὸν Κύριον.
 
ᾨδὴ ε΄. Ὀρθρίσωμεν ὄρθρου βαθέος.
Σοφίαν κοσμικὴν μελετήσας, καὶ μὴ εὑρὼν τὴν ἐκ ταύτης, ἀνάπαυσιν τῇ ψυχῇ σου, τῷ Χριστῷ προσέδραμες, Σοφίαν ἐνυπόστατον, πηγὴν σοφίας Νικόλαε.
Ταμεῖον κατέστησας Πάτερ, θεοπρεπῶς τὴν ψυχήν σου, ἐν ᾗ Χριστὸν κατακλείσας, ποταμὸς γεγένησαι, τῇ Ἐκκλησίᾳ ζείδωρος, πιστοὺς ποτίζων Νικόλαε.
Οὐράνιον ἔχων τὸν πόθον, στενὴν ἐβάδισας τρίβον, καὶ τὸν σταυρόν σου ἐπάρας, μιμητὴς γεγένησαι, Χριστοῦ ἠγαπημένου σοι, ᾯ νῦν εὐφραίνει Νικόλαε.
Θεοτοκίον.
Μεγίστων ἐδείχθης Παρθένε, καὶ τὸν ἀνθρώπινον λόγον, ὑπερβαινόντων πραγμάτων· ὅθεν μεγαλύνομεν, Σὲ οἱ πιστοὶ χριστώνυμοι, σὺν τοῖς Ἁγίων τοῖς τάγμασιν.
 
ᾨδὴ στ΄. Κατῆλθες ἐν τοῖς κατωτάτοις.
Ὁ νοῦς σου, οἶκος λαμπρὸς τοῦ Χριστοῦ, ἀνεδείχθη δι’ εὐχῆς ἐπιπόνου, καρδία δὲ φλεγομένη τρανῶς, ὑπὸ ἔρωτος, ἀδιαλείπτου Θεοῦ, ὅλη πῦρ ἐγεγόνει.
Νικήσας, τοῦ πονηροῦ τὰς ὁρμάς, καὶ παγίδας τῶν παθῶν διαλύσας, πιστῶν ἀνεδέιχθης ὁδηγός, χρυσοῖς λόγοις σου, καὶ ἁγία ζωῇ, Ποιμενάρχα θεόφρον.
Ναμάτων, θεολογίας κρουνούς, ὀρθοδόξως κατεῤῥόφησας Πάτερ, καὶ τούτους διένειμας σοφῶς, πιστοῖς ἅπασι, τοῖς ποθοῦσι Χριστόν, ὡς καλὸς οἰκονόμος.
Θεοτοκίον.
Ἰδού Σοι, ὑμνήτωρ μέγιστος Ἁγνή, ὁ Νικόλαος ἐδείχθη ἐσχάτως, τοὺς πάλαι Πατέρας μιμηθείς, ἐμεγάλυνε, τὸ μυστήριον τῆς Σῆς, ἀποῤῥήτου λοχείας.
 
Κοντάκιον. Ἦχος δ΄. Ὁ ὑψωθείς ἐν τῷ σταυρῷ.
Τὰ φυσικά σου προτερήματα Πάτερ, καθυποτάξας τῷ Δεσπότῃ προθύμως, ὤφθης λαμπρὸς τοῦ Πνεύματος, Νικόλαε ναός· ὅθεν ᾠκοδόμησας, ὡς Ποιμὴν χρυσολόγος, βίῳ καὶ συγγράμμασι, τὸν λαὸν τοῦ Κυρίου, καὶ μαρτυρίου φέρων τὰς οὐλάς, Αὐτῷ πρεσβεύεις, ὑπὲρ τῶν τιμώντων σε.
Ὁ Οἶκος.
Μαργαρίτην πολύτιμον εὕρηκας, δι’ Ὃν πάντα πωλήσας τὰ τῆς κοσμικῆς ματαιότητος, παρὰ τὸ φρέαρ τῆς αὐτοσοφίας ἐκάθησας· ἔνθεν τὸν θεόληπτον νοῦν σου εἰς ἄγγος μεταποιήσας, πλουσίως ἤντλησας τὸ ζῶν ὕδωρ τοῦ Χριστοῦ, καταρδεύσας τὰς θεοδιψάστους ψυχὰς τοῦ ποιμνίου σου· ὡς ὀξυγράφος δὲ γραμματεὺς τῆς Βασιλείας, χρυσογράφως ἐξέθηκας τὸν πλοῦτον τῆς Χάριτος, τοῖς τε ἐγγὺς καὶ τοῖς μακράν, παμμάκαρ Νικόλαε· ὅθεν σὺν τοῖς Ἁγίοις Ἱεράρχαις Σάββᾳ τε τῷ θεοδηγῷ τῶν Σέρβων, ἅμα δὲ καὶ Ἰουστίνῳ τῷ ἠγαπημένῳ φοιτητῇ σου, τῇ Τριάδι παριστάμενος, Αὐτῷ πρεσβεύεις, ὑπὲρ τῶν τιμώντων σε.
 
Συναξάριον.
Τῇ Γ΄ τοῦ αὐτοῦ μηνός, μνήμῃ τοῦ Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Ἐπισκόπου Ζίτσης καὶ Ἀχρίδος, κοιμηθέντος  ἐν ἔτει 1956.  
Στίχοι.
Χρυσοῦς τοῖς λόγοις καὶ πάγχρυσος τοῖς ἔργοις,
Νικόλαε ὤφθης, γόνε πιστῶν Σέρβων.
Τρίτῃ γε Νικολέω ἤχθησαν ὀστᾶ γῇ γενετείρῃ.
Ταῖς αὐτοῦ ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.
 
ᾨδὴ ζ΄. Ὁ Παῖδας ἐκ καμίνου.
Κανὼν ποιμανσίας Νικόλαε, λαμπρὸς ἀναδέδειξαι, ὡς Μύρων ὁ Πατήρ, καὶ θεῖος Σάββας φωστὴρ Σέρβων πρώτιστος· ὅθεν ὡδήγησας, πρὸς τὸ ἀνέσπερον φῶς, τὰ πλήθη τῶν εὐσεβῶν, σοὶ ἐφεπόμενα.
Ὁ νοῦς σου Χριστῷ ἠχμαλώτισται, καὶ Τούτῳ ἀνακέκραται· διὸ καὶ πεφώτισται, τῇ Θαβωρίῳ καταλάμψει, μάκαρ Νικόλαε, καὶ λαμπρὰ γεγένηται, πηγὴ ἀναβλύζουσα, ζωήῤῥυτα καὶ χρυσᾶ, ῥήματα Ἅγιε.
Λαόν σου ἐκ βάθους ἠγάπησας, ζωὴν Χριστοῦ ποθήσαντα τὴν θεωτικήν· διὸ ὁδὸν ἁγιασμοῦ, καθυπέδειξας λόγοις καὶ ἔργοις σου, ποθῶν τὸν Χριστὸν Αὐτῷ μορφώσαι, καὶ σωτηρίας τεύξασθαι.
Θεοτοκίον.
Ἁγνείας σεπτὸν οἰκητήριον, Δέσποινα ἀνέδειξας, τὸν ἀπὸ ψυχῆς, Σὲ ἀγαπήσαντα σφοδρῶς, καὶ ἐν βίῳ τιμήσαντα ἄριστα, Νικόλαον Ζίτσης Ποιμενάρχην, καὶ Σέρβων τὸν Χρυσόστομον.
 
ᾨδὴ η΄. Αὕτη ἡ κλητή.
Νοῦν ὡς ἄγγος ἔχων ἐξήντλησας Πάτερ, ἐκ φρέατος Κυρίου, θεολογίας τὰ ῥεῖθρα, καὶ ποτίζων λαούς, τοῖς ἐνθέοις καὶ σοφοῖς σου συγγράμμασιν, Χριστῷ αὐτοὺς συνάπτεις, Νικόλαε τρισμάκαρ.
Ἄπιστα νοεῖται τοῖς μὴ εἰδόσι χάριν, τοῦ Πνεύματος δι’ ἧς περ, ἃ κατειργάσω πανσόφως, παλαιοὺς ἀκριβῶς, Ἱεράρχας μιμηθεὶς ἁγιώτατε, μεθ’ ὧν ὑπὲρ λαοῦ σου, ἱκέτευε Δεσπότην.
Ἱεροπρεπῶς πορευθεὶς ἐν τῷ βίῳ, καὶ χάριτος Μαρτύρων, κατηξιώθης θεόφρον· ἡλωθεὶς δὲ σταυρῷ, τοῦ Χριστοῦ πανεκουσίως, Νικόλαε, ἀπέδειξας γνησίαν, τὴν πρὸς Αὐτὸν ἀγάπην.
Θεοτοκίον.
Νέους ἐξ Ἀδάμ παλαιοῦ, Θεοτόκε, ἀνέδειξας ἀνθρώπους, κυοφορήσασα Λόγον, Ὃν μὴ παύσει ἀεί, ἱκετεύειν μητρικῶς ὐπὲρ τέκνων Σου, Σὲ μεγαλυνόντων, σὺν τοῖς χοροῖς Ἀγγέλων.
 
ᾨδὴ θ΄. Φωτίζου, φωτίζου.
Εὐφραίνου, ἀγάλλου, τὸ γένος τῶν Χριστιανῶν, ὅτι μέγαν μεσίτην, πρὸς Θεὸν πεπλούτηκας, τοῦ τῶν Μυρέων Ποιμένος σοφοῦ, ἐν ἀρεταῖς, ὅμοιον Ποιμένα, Ζίτσης Νικόλαον Πρόεδρον.
Σερβίας, σκιρτάτω, τῶν Ὀρθοδόξων ὁ χορός, ὅτι ἔχεις σὺν Σάββᾳ, τὸν κλεινὸν Νικόλαον, τύπον Ποιμένος Χριστοῦ ἀληθῆ, ἐν τοῖς χρυσοῖς λόγοις ὁδηγοῦντα, σὲ πρὸς σκοπὸν τῆς θεώσεως.
Ὢ πλοῦτος, χαρίτων, ὅστις βλυστάνει δαψιλῶς, ἐκ σεπτοῦ Νικολάου, τῆς σοροῦ ἑκάστοτε, τοῖς μετὰ πόθου καὶ πίστει αὐτῇ, ὡς θησαυρῷ καὶ πηγῇ θαυμάτων, προσερχομένοις θεόφροσι.
Θεοτοκίον.
Ἀνύμφευτε, Μῆτερ, ταῖς πρὸς τὸν Κύριον λιταῖς, συμμεσίτην τὸν θεῖον, προσλαβοῦ Νικόλαον, καὶ ὑπὲρ πάντων ποιεῖτε εὐχάς, ὅπως Χριστοῦ γλυκυτάτης θέας, ἐν Παραδείσῳ μετάσχωμεν.
 
Ἐξαποστειλάριον. Ἦχος β΄. Τοῖς Μαθηταῖς συνέλθωμεν.
Λύρα τῆς θείας χάριτος, Ἱεράρχα Κυρίου, Νικόλαε γεγένησαι, μελωδήσας πανσόφως, τὰς δωρεὰς πρὸς ἀνθρώπους, φιλανθρώπου Κυρίου, Οὗ τὸν λαὸν φιλότεκνε, διηκόνησας ὄντως, ἀγγελικῶς, τύπος Ποιμενάρχου φανεὶς ἀρχαίου· διό σε μακαρίζομεν, Ὀρθοδόξων τὰ πλήθη.
Καὶ τὸ τῆς Ἑορτῆς.
 
Εἰς τούς Αἴνους ἱστῶμεν στίχους δ΄ καί ψάλλομεν Στιχηρά Προσόμοια. Ἦχος πλ. δ΄. Ὢ τοῦ παραδόξου θαύματος.
Τὴν γονικήν σου εὐσέβειαν, καλλιεργήσας σοφῶς, τοῦ Κυρίου σκηνώματα, ὡς στρουθὸς φιλόθεος, ἐξελέξω Νικόλαε, καὶ σχὼν τὴν γνῶσιν, ἥνπερ χαρίζεται, τὸ θεῖον Πνεῦμα, ταύτην μετέδωκας, ἔργοις καὶ λόγοις σου, πλήθεσι μακάριε, ὥσπερ καλός, οἰκονόμος Χάριτος, τῆς ἐμπλησάσης σε.
Χριστοειδίας διδάσκαλος, Ὀρθοδοξίας κανών, τῶν Ποιμένων ὑπόδειγμα, ἔμπνουν Εὐαγγέλιον, τῶν Μαρτύρων ἰσότιμος, φιλαδελφίας, ἐργάτης ἄριστος, φιλοθεΐας, κάμινος ἄσβεστος, κατοικητήριον, τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ὤφθης λαμπρόν· διό σε γεραίρομεν, μάκαρ Νικόλαε.
Ἔχει αἰώνιον ἄμβωνα, σὰς χριστοῤῥείθρους γραφάς, τοῦ Κυρίου τὸ ποίμνιον, ὅπερ τῇ τῶν λόγων σου, καθηδύνεις τῇ σύριγγι, ἀνακαινίζων, αὐτοῦ νοήματα, καὶ Θεανθρώπου, δρόμον δεικνύμενος, τὸν πρὸς τὴν θέωσιν, ὁδηγοῦντα ἅπαντας τοὺς τηρητάς, τὰ Αὐτοῦ ἐντάλματα, Πάτερ Νικόλαε.
Τοὺς μετὰ πόθου καὶ πίστεως, τὴν ἱεράν σου σορόν, προσκυνοῦντας Νικόλαε, πλῆσον θείου Πνεύματος, ὃ πλουσίως ἐσκήνωσε, ἀνεκφοιτήτως χάριν δωρούμενον, καὶ τῷ Κυρίῳ, ἡμᾶς συνάπτουσα· ὅθεν ἱκέτευε, τῶν πταισμάτων ἄφεσιν λαβεῖν ἡμᾶς, παρὰ τοῦ δοξάσαντος, σὲ Πάτερ Ἅγιε.
Δόξα. Ὁ αὐτός.
Θεολογίας εἰσδὺς τὰ μυστήρια, τῷ λόγῳ ᾧ Θεὸς ἐπευφραίνεται, ἱεραρχικῶς ἐχρύσωσας τῶν πιστευόντων τὰς ψυχάς, Νικόλαε νέε Χρυσόστομε. Τὰ δὲ σημεῖα τοῦ μαρτυρίου φανερῶς βαστάσας, τρανῶς ὡμολόγησας πρὸ τῶν ἀπίστων, τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ τὴν δύναμιν, ἐν παντὶ τόπῳ τῆς δεσποτείας Αὐτοῦ· ὅθεν, ἐξαγιασθεὶς ποικιλοτρόπως, νῦν εὐλογεῖς πατρικῶς, τοὺς προσκυνοῦντας τὴν θήκην τῶν χαριτοβρύτων λειψάνων σου, καὶ πρεσβεύεις μετὰ Σάββα καὶ Ἰουστίνου ἀδιαλείπτως, ὑπὲρ τοῦ γένους τῶν Χριστιανῶν τὸν Φιλάνθρωπον.
Καὶ νῦν. Τῆς Ἑορτῆς.
 
Δοξολογία Μεγάλη καὶ Ἀπόλυσις
 
Μεγαλυνάρια.
Χαίροις τῆς Σερβίας γόνος λαμπρός, καὶ τῶν Ὀρθοδόξων χαριτόβρυτος πλουτισμός· χαίροις οἰκουμένης, ἀκοίμητος εὐχέτης, Νικόλαε τρισμάκαρ, Ζίτσης ὁ Πρόεδρος.
Ἔχων συνευχέτας σου πρὸς Χριστόν, τὸν θεόπνουν Σάββαν, Ἰουστῖνόν τε τὸν κλεινόν, σύντρεις Σέρβων γένος, καὶ πάντας Ὀρθοδόξους, σκέπετε φιλοτέκνως, Πάτερ Νικόλαε.
Τὸ χρυσόπνουν στόμα καὶ τὴν χρυσῆν, καρδίαν σου Πάτερ, ἀφιέρωσας τῷ Χριστῷ· ὅθεν Ἐκκλησίας, φωστὴρ ἐδείχθης μέγας, ἐν χρόνοις τοῖς ἐσχάτοις, μάκαρ Νικόλαε.
 

Παρακλητικός Κανών Ὁσίας ΣΟΦΙΑΣ τῆς ἐν Κλεισοῦρᾳ Καστορίας, Δρ. Χαρ. Μπούσια

     Εὐλογήσαντος τοῦ Ἱερέως ὁ ρμβ΄ (142) Ψαλμός καί τό Θεὸς Κύριος μετά τῶν στίχων αὐτοῦ. Εἶτα τά Τροπάρια. Ἦχος πλ. δ΄. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ
Ἀσκητριῶν τῶν πάλαι ἄρτι ἐκθύμως, ἀκολουθήσασαν ὁδοῖς ἐν Κλεισούρᾳ, Σοφίαν ἐνδιαίτημα σοφίας Θεοῦ, ὡς καθυπομείνασα τοῦ χειμῶνος τὸ ψῦχος, εὐσθενῶς καὶ τήξασαν, χαμευνίᾳ τὴν σάρκα, μελισταγέσι μέλψωμεν ᾠδαῖς, λιτὰς πρὸς Κτιστην αὐτῆς ἐξαιτούμενοι.
Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Οὐ σιωπήσομέν ποτε Θεοτόκε, τὰς δυναστείας Σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι· εἰμὴ γὰρ Σὺ προΐστασο πρεσβεύουσα, τίς ἡμᾶς ἐῤῥύσατο, ἐκ τοσούτων κινδύνων; Τίς δὲ διεφύλαξεν, ἕως νῦν ἐλευθέρους; Οὐκ ἀποστῶμεν Δέσποινα ἐκ Σοῦ· Σοὺς γὰρ δούλους σώζει ἀεὶ ἐκ παντοίων δεινῶν.

Ὁ Ν΄ (50) Ψαλμός.

Ὁ Κανών, οὗ ἡ ἀκροστιχίς: Σοφία, Κλεισούρας εὖχος, φρούρει με. Χ. Μ. Μ.
ᾨδὴ α΄. Ἦχος πλ. δ΄. Ὑγρὰν διοδεύσας.
Σοφία σεμνότης Ἀσκητριῶν, Κλεισούρας σεμνείου, ἐνδιαίτημα ἱερόν, ἡμῖν καθιλέωσαι τὸν Κτίστην, τοῖς ἐκζητοῦσι τὰς θείας πρεσβείας σου.
Ὁσίων ἀπαύγασμα νεαυγῶν, Σοφία λιταῖς σου, ἀποδίωξον σκοτασμόν, ἡμῶν τῶν σπευδόντων ἐν Κλεισούρᾳ, λειψάνων θήκην τῶν σῶν κατασπάσασθαι.
Φανὲ νεοφώτιστε ἀκραιφνοῦς, νηστείας Σοφία, χαμευνίας καὶ προσοχῆς, φωτὶ σῶν εὐχῶν ἀδιαλείπτων, ἡμῶν παθῶν σκοτομήνην ἀπέλασον.
Θεοτοκίον.
Ἰάσεων φρέαρ παντοδαπῶν, Ἁγνὴ Θεοτόκε, ἀνεδείχθη ἡ Σὴ εἰκών, ἣν ἔχει Κλεισούρας τὸ σεμνεῖον, ὡς θησαυρὸν πολυτίμητον Δέσποινα.

ᾨδῆ γ΄. Οὐρανίας ἁψίδος.
Ἀρετῆς ἐκμαγεῖον, τῶν συμφορῶν πέλαγος, βίου σταθηρῶς διελθοῦσα, εἰς ὅρμον ἄκλυστον, Σοφία τῶν οὐρανῶν, ἔφθασας ἔνθα πρεσβεύεις, τῷ Κυρίῳ πέμψαι μοι, χάριν καὶ ἔλεος.
Κιβωτὸν ὡς σοφίας, καὶ ἀρετῆς πάγχρυσον, σὲ ὑμνολογοῦντες Σοφία, πίστει κραυγάζομεν· Κλεισούρας ἡ τὴν Μονήν, καθαγιάσασα πόνοις, σῆς στεῤῥᾶς ἀσκήσεως, σκέπε σοὺς πρόσφυγας.
Λυπηρῶν τῶν ἐν βίῳ, ἡμῶν ἀχλὺν δίωξον, φέγγει πρεσβειῶν σου Σοφία, ἡ βίον ἅπαντα, τῇ τοῦ Κυρίου Μητρί, τῇ θαυμαστῇ παραθεῖσα, ὁλοθύμως πάνσοφε, ὄντως ἀσκήτρια.
Θεοτοκίον.
Ἐπακούουσα Μῆτερ, τοῦ Ὑψίστου μὴ παύσῃ τῶν δεομένων Σου, καὶ πίστει προσκυνούντων, Σὴν θαυμαστὴν εἰκόνα, ἐν Κλεισούρᾳ Μητρόθεε, ἑνὶ ἑκάστῳ ταχύ, παρέχουσα Σὴν χάριν.

Διάσωσον, ὥσπερ στρουθὸς ἡ ἀσκήσασα ἐν Κλεισούρᾳ, καὶ ἀσκήσει δόξαν Θεοῦ σαφῶς κελαδήσασα, Σοφία ἡμᾶς ἐκ παντὸς κινδύνου.
Ἐπίβλεψον, ἐν εὐμενείᾳ, Πανύμνητε Θεοτόκε, ἐπὶ τὴν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σώματος κάκωσιν, καὶ ἴασαι τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος.

Κάθισμα. Ἦχος β΄. Πρεσβεία θερμή.
Την προπτωτικὴν κατάστασιν βιώσασαν, σὺν τοῖς τοῦ δρυμοῦ θηρίοις καὶ σκηνώσασαν, Ἁγίων σὺν τάγμασιν, ἐν σεμνείῳ Κλεισούρας τιμήσωμεν, σεπτὴν Σοφίαν ἣνπερ πρὸς Θεόν, προβάλλομεν πρέσβειραν ἀκοίμητον.

ᾨδὴ δ΄. Εἰσακήκοα Κύριε.
Ἱκετῶν εἰς βοήθειαν, σπεῦσον σῶν ἐνθέρμων Σοφία πάνσεμνε, Πόντου βλάστημα θειότατον, καὶ Κλεισούρας θρέμμα ἱερώτατον.
Στερηθεῖσα τοῦ τέκνου σου, ἔδραμες βιῶσαι καθάπερ ἄϋλος, τέκνα οἰομένη ἅπαντας, τοὺς πιστοὺς Σοφία ἐγκρατεύτρια.
Ὁλικῶς ἀτενίζουσα, πρὸς τὸν μόνον σώζοντα πάντας Κύριον, ὡς μωρὰ διῆλθες βίον σου, πρέσβειρα ἡμῶν Σοφία ἔνθερμε.
Θεοτοκίον.
Ὑπερόπτας ἀνάδειξον, σχέσεων προσύλων τοὺς ἀνυμνοῦντάς Σε, Θεοτόκε παρακλήσεσι, τῆς μητρὸς Σοφίας τῆς θεόφρονος.

ᾨδὴ ε΄. Φώτισον ἡμᾶς.
Ῥείθροις σῶν λιτῶν, σβέσον πάθη τὰ χαμαίζηλα, τῶν σπευδόντων σοι Σοφία εὐλαβῶς, καὶ τὴν θήκην προσκυνούντων τῶν λειψάνων σου.
Αἴγλῃ θεϊκῇ, αὐγασθεῖσα τῶν προσφύγων σου, καταφώτισον Σοφία τῶν ψυχῶν, ζόφον φέγγει τῶν παμφώτων σου δεήσεων.
Στήριξον ἡμᾶς, ἐν τῇ πίστει ἡ στηρίξασα, τοῖς σοῖς λόγοις τοὺς προστρέχοντας πιστῶς, εἰς Κλεισούρας τὴν Μονὴν Σοφία πάνσοφε.
Θεοτοκίον.
Εὔφρανον ἡμᾶς, εὐωδίᾳ Σῶν δεήσεων, πρὸς Υἱόν Σου Μῆτερ τὸν Μονογενῆ, ἀφθαρσίας μύροις πάντα τὸν ἡδύναντα.

ᾨδὴ στ΄. Τὴν δέησιν ἐκχεῶ.
Ὑμνοῦντές σε, ὡς σοφίας σκήνωμα, καὶ ταμεῖον ἀρετῶν ψυχοτρόφων, ἐκδυσωποῦμέν σε Μῆτερ Σοφία, Κλεισούρας Μάνδρας σεπτὸν ἐνδιαίτημα, ἐθνῶν τοὺς ἄρχοντας λιταῖς, τοὺς ἀσόφους ἀόκνοις σου σόφισον.
Χρηστότητος, βάθρον καὶ συνέσεως, ἀδιάσειστον Σοφία Ὁσία, ἡ ἐν ἐσχάτοις τοῖς χρόνοις Κλεισούραν, σῇ ἀγωγῇ τῇ ἐνθέῳ κλεΐσασα, τοὺς σοὺς ἱκέτας σωφρονεῖν, καὶ διάγειν σεμνῶς καταξίωσον.
Ὁδήγησον, εὐσεβεῖς πρὸς θέωσιν, τοὺς ὑμνοῦντάς σου τὴν σκληραγωγίαν, ἐκ τοῦ χειμῶνος δριμύτητι Μῆτερ, καὶ παγετῷ καὶ χιόνι ἰσάγγελε, Σοφία φλόγα ἐν ψυχῇ, ἀνημμένην τῆς πίστεως ἔχουσα.
Θεοτοκίον.
Σκοτόμαιναν, πάντων ἀποδίωξον, τῶν παθῶν καὶ λογισμῶν τῶν ἀτάκτων, Θεοκυῆτορ τῶν Σοὶ προστρεχόντων, καὶ προσκυνούντων τὴν Σὴν χαριτόβρυτον, εἰκόνα ἐν τῇ ἱερᾷ, τῆς Κλεισούρας Μονῆ Μῆτερ Ἄχραντε.

Διάσωσον, ὥσπερ στρουθὸς ἡ ἀσκήσασα ἐν Κλεισούρᾳ, καὶ ἀσκήσει δόξαν Θεοῦ σαφῶς κελαδήσασα, Σοφία ἡμᾶς ἐκ παντὸς κινδύνου.
Ἄχραντε, ἡ διὰ λόγου τὸν Λόγον ἀνερμηνεύτως, ἐπ᾿ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα, δυσώπησον, ὡς ἔχουσα μητρικὴν παῤῥησίαν.

Κοντάκιον. Ἦχος β΄. Τοῖς τῶν αἱματῶν Σου.
Τὴν ἀρνηθεῖσαν ἀσθένειαν φύσεως, καὶ ἀνδρικῷ ἐν Κλεισούρᾳ φρονήματι, ἀσκήσασαν πίστει τιμήσωμεν, σεπτὴν Σοφίαν βοῶντες ἀξίωσον, ἡμᾶς σοφῶς ἐπὶ γῆς πολιτεύεσθαι.

Προκείμενον.  Ὑπομένων ὑπέμεινα τὸν Κύριον καὶ προσέσχε μοι καὶ εἰσήκουσε τὴν φωνὴν τῆς δεήσεώς μου.
Στ. Καὶ ἔστησεν ἐπὶ πέτραν τοὺς πόδας μου καὶ κατηύθυνε τὰ διαβήματά μου.

Εὐαγγέλιον ἐκ τοῦ κατὰ Μάρκον (Κεφ. η΄ 34- θ΄ 1). Εἶπεν ὁ Κύριος· ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν... (Ζήτει τῇ Κυριακῇ μετὰ τὴν Ὕψωσιν τοῦ Τιμίου Σταυροῦ).
Δόξα. Ταῖς τῆς Σῆς Ὁσίας...
Καὶ νῦν. Ταῖς τῆς Θεοτόκου...
Προσόμοιον. Ἦχος πλ. β΄. Ὅλην ἀποθέμενοι. Στ. Ἐλέησόν με, ὁ Θεός...
Ὄρνις ὡς φιλέρημος, ἐν τῇ Μονῇ τῆς Κλεισούρας, καλιὰν ἀσκήσεως, νυχθημέρου ἔπηξας, Μῆτερ ἔνδοξε, ἡ ἐκ νεότητος, θλίψεις καὶ στερήσεις, ὑπομείνασα καὶ δάκρυα, πολλὰ ἐκχύσασα, ὥσπερ Παραδείσου ἀπέναντι, καθήμενοι Προπάτορες, ἔνθεε Σοφία διδάσκουσα, πάντας ὑπομένειν, τὰς λύπας καὶ τὰς θλίψεις ἀκλινῶς, παρόντος βίου προσβλέποντες, χαρμονὴν εἰς ἄληκτον.

ᾨδὴ ζ΄. Οἱ ἐκ τῆς Ἰουδαίας.
Φέγγει πόνων Σοφία, σῶν ἀόκνων πρὸς κτῆσιν σοφίας ἄνωθεν, καὶ ἀρετῆς ἐνθέου, φωτίσασα ἀρτίως, εὐσεβῶν τὰ συστήματα, φωτὶ ἀΰλῳ τὸν νοῦν, ταχὺ καταύγασόν μου.
Ῥυπογόνους ἑστίας, μολυνούσας καρδίας, πιστῶν τοῖς νάμασιν, ἀπόπλυνον εὐχῶν σου, πρὸς τὸν Χριστὸν σοφία, παρ’ ἑστίαν τὴν αὔλειον, ἡ καθημένη σαρκί, ἀνάπαυσιν διδοῦσα.
Οὐρανίων δωμάτων, κληρονόμος ἐγένου, Σοφία πάνσεμνε, ἡ σὴν οὐρανοδρόμον, ἐν Κλεισούρᾳ πανεύφημε, διὸ τὴν χάριν τὴν σήν, καὶ ἀρωγὴν αἰτοῦμαι.
Θεοτοκίον.
Ὑμνητῶν Σου Παρθένε, ἱκεσίας προσδέχου, ὥσπερ θυμίαμα, εὐῶδες οἳα πόνους, Σοφίας Ἀσκητρίας, καὶ αὐτὰς τῷ Παντάνακτι, καὶ Σῷ ἀχράντῳ Υἱῷ, προσάγαγε καὶ Κτίστῃ.

ᾨδὴ η΄. Τὸν Βασιλέα.
Ῥοὰς δακρύων, τῶν ἱκετῶν σου Σοφία, σμῆξον τῷ μανδηλίῳ εὐχῶν σου, πρὸς Χριστὸν Οὗ κάλλος, ὁρᾷς μορφῆς τὸ θεῖον.
Ἐγχειρισθεῖσα, ὑπὸ Παρθένου Σοφία, χάριν εὗρες Αὐτῆς συνεργείᾳ, ἀπελαύνεις νόσους, πιστῶν τὰς ἀνιάτους.
Ἰλύος πάσης, τῶν μεριμνῶν ὑπερτέρα, καθ’ ἑκάστην ὀφθεῖσα Σοφία, κάθαρον ἱκέτας, τοὺς σοὺς παθῶν ἰλύος.
Θεοτοκίον.
Μονῆς Κλεισούρας, ἀκέστορ καὶ ἀντιλῆπτορ, Θεοτόκε πρεσβείαις Σοφίας, Ἀσκητρίας ῥῦσαι, ἡμᾶς ἐχθροῦ παγίδων.

ᾨδὴ θ΄. Κυρίως Θεοτόκον.
Ἑώας μυροβόλον, κρίνον ἐν Κλεισούρᾳ, τὸ ἐξανθήσαν σαλότητος μόχθοις σου, Σοφία δεῖξόν με σκήνωμα ὁσιότητος.
Χαρᾶς ἧς ἀπολαύεις, ἐν σκηναῖς ἀφθίτους, μέτοχον δεῖξον Σοφία πανεύφημε, τοὺς μεγαλύνοντας πόνους τῆς σῆς ἀσκήσεως.
Μετὰ τῆς Θεοτόκου, ᾗ σεμνὴ Σοφία, ἐν τῇ Κλεισούρᾳ καλῶς ὑπηρέτησας, ὑπὲρ ἡμῶν ἐκδυσώπει Χριστὸν τὸν εὔσπλαγχνον.
Θεοτοκίον.
Μυράλειπτρον ἁγνείας, Κεχαριτωμένη, Μονῆς Κλεισούρας πολύτιμον κόσμημα, χαρᾶς ἀφθίτου ἐν πόλῳ ἡμᾶς ἀξίωσον.

Μεγαλυνάρια.
Ἄξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς, μακαρίζειν Σε τὴν Θεοτόκον, τὴν ἀειμακάριστον καὶ παναμώμητον, καὶ μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Τὴν τιμιωτέραν τῶν Χερουβείμ, καὶ ἐνδοξοτέραν, ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ, τὴν ἀδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκοῦσαν, τὴν ὄντως Θεοτόκον, Σέ μεγαλύνομεν.
Χαίροις τῆς Ἀρδάσσης σεπτὸς βλαστός· χαίροις Πόντου κρίνον, μυροβόλον καὶ εὐανθές· χαίροις τῆς Κλεισούρας, κιννάμωμον Σοφία, ἡ ἀκραιφνεῖ ἀσκήσει, κόσμον ἡδύνασα.
Πάντας τοὺς προστρέχοντας εὐλαβῶς, σαῖς θερμαῖς πρεσβείαις, ῥῦσαι βλάβης τοῦ πονηροῦ, ἡ αὐτοῦ ἐνέδρας, σαλότητι ἀρτίως, Σοφία ἐν Κλεισούρᾳ, καταπατήσασα.
Χαίροις καλλικέλαδε ἀηδών, Πόντου καὶ στρουθίον, παρ’ ἑστίαν σεπτῆς Μονῆς, τῆς Κλεισούρας ἄρτι, Σοφία ὑπὲρ φύσιν, τὸ καλιὰν ἀγώνων, πήξαν πανθαύμαστε.
Χαίροις τῆς Παρθένου θεραπαινίς, ἡ σκληραγωγίᾳ, χαμευνίᾳ καὶ προσευχῇ, ἐν Μονῇ Κλεισούρας, ἑλκύσασα τὴν χάριν, τοῦ Πνεύματος Σοφία, θεία Ἀσκήτρια.
Χάρις ἐπεσκίασε δαψιλῶς, Πνεύματος Ἁγίου, σὲ Σοφία θεοσεβές, καὶ ἀνέδειξέ σε, χαρίτων ἐκμαγεῖον, Κλεισούρας νέον εὖχος, καὶ προοράσεως.
Δεῦτε ἀσπασώμεθα εὐλαβῶς, θήκην τῶν λειψάνων, Ἀσκητρίας τῆς θεαυγοῦς, τῆς Μονῆς Κλεισούρας, Σοφίας τῆς ἀρτίως, σαλότητι λαμψάσης, καὶ ἀγαθότητι.
Πᾶσαι τῶν Ἀγγέλων αἱ στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Ἀποστόλων ἡ δωδεκάς, οἱ Ἅγιοι πάντες μετὰ τῆς Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν, εἰς τὸ σωθῆναι ἡμᾶς.

Τό Τρισάγιον καὶ τὰ Τροπάρια ταῦτα. Ἦχος πλ. β΄.
Ἐλέησον ἡμᾶς, Κύριε, ἐλέησον ἡμᾶς, πάσης γὰρ ἀπολογίας ἀποροῦντες, ταύτην Σοι τὴν ἱκεσίαν, ὡς Δεσπότῃ, οἱ ἁμαρτωλοί προσφέρομεν, ἐλέησον ἡμᾶς.
Δόξα.
Κύριε ἐλέησον ἡμᾶς, ἐπί Σοὶ γὰρ πεποίθαμεν. Μή ὀργισθῆς ἡμῖν σφόδρα, μηδέ μνησθῆς τῶν ἀνομιῶν ἡμῶν. Ἀλλ’ ἐπίβλεψον καὶ νῦν ὡς εὔσπλαχνος καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς ἐκ τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν. Σὺ γὰρ εἶ Θεός ἡμῶν καὶ ἡμεῖς λαός Σου, πάντες ἔργα χειρῶν Σου καὶ τὸ ὄνομά Σου ἐπικεκλήμεθα.
Καί νῦν.
Τῆς εὐσπλαγχνίας τὴν πύλην ἄνοιξον ἡμῖν, εὐλογημένη Θεοτόκε, ἐλπίζοντες εἰς Σέ μή ἀστοχήσομεν, ῥυσθείημεν διά Σοῦ τῶν περιστάσεων, Σὺ γὰρ ἡ σωτηρία τοῦ γένους τῶν Χριστιανῶν.

Εἶτα ὁ Ἱερεύς, τὴν Ἐκτενῆ Δέησιν, ἡμῶν ψαλλόντων τό λιτανευτικόν· Κύριε ἐλέησον. Ὑπὸ τοῦ Ἱερέως Ἀπόλυσις. Καὶ τῶν Χριστιανῶν ἀσπαζομένων τὴν Εἰκόνα τῆς Ὁσίας καὶ χριομένων δι’ ἁγίου ἐλαίου, ψάλλονται τὰ παρόντα Τροπάρια. Ἦχος β΄. Ὅτε ἐκ τοῦ ξύλου.
Μάνδρας τῆς Κλεισούρας θησαυρέ, ἄσυλε καὶ πάντιμον γέρας, ἐνθέων Ἀσκητριῶν, ἡ σοφία ἔμπλεως, Θεοῦ καὶ σκήνωμα, ἀρετῆς πολυτίμητον, Ὁσία Σοφία, σόφισον τοὺς σπεύδοντας, ταῖς ἱκεσίαις σου, καὶ ἀνευφημοῦντας ἐκθύμως, σοῦ σκληραγωγίας τοὺς πόνους, πρὸς τὴν ὁλοκλήρωσιν καὶ θέωσιν.
Δέσποινα, πρόσδεξαι, τὰς δεήσεις τῶν δούλων Σου, καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς, ἀπὸ πάσης ἀνάγκης καὶ θλίψεως.
Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου, εἰς Σὲ ἀνατίθημι, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπην Σου.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. α΄. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Προσευχῇ χαμευνίᾳ πολλαῖς στερήσεσι, κακοπαθείαις νηστείαις, καὶ ἀγρυπνίαις Χριστῷ, εὐηρέστησας Σοφία παναοίδιμε, σὲ τῷ σοφίας ἀληθοῦς, ἀναδείξαντι φανόν, καὶ λύχνον λαμπρῶν χαρίτων· ὅθεν ὡς πρέσβειραν θείαν, Κλεισούρας σέμνωμα τιμῶμέν σε.

Δίστιχον.
Ἀνυσίας Συνοδείαν φρούρει εὖχος,
Κλεισούρας Σοφία βοᾷ Χαραλάμπης.