Παρασκευή, 20 Απριλίου 2018

Ἀκολουθία Ἀνακομιδῆς Ὁσίου ΙΩΣΗΦ Γεροντογιάννη, μ. Γερασίμου

Ψαλλομένη τῇ Τετάρτη τοῦ Πάσχα
 
ΜΕΓΑΣ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ
Μετὰ τὰ συνήθη κατὰ τὴν Διακαινήσιμον ἑβδομάδα, ἱστῶμεν στίχους στ΄καὶ ψάλλομεν Στιχηρά Ἀναστάσιμα γ΄ καί τοῦ Ἁγίου γ΄.
Ἀναστάσιμα. Ἦχος δ΄.
Τὸν ζωοποιόν Σου Σταυρόν, ἀπαύστως προσκυνοῦντες Χριστὲ ὁ Θεός, τὴν τριήμερόν Σου Ἀνάστασιν δοξάζομεν· δι’ αὐτῆς γὰρ ἀνεκαίνισας, τὴν καταφθαρεῖσαν τῶν ἀνθρώπων φύσιν Παντοδύναμε, καὶ τὴν εἰς οὐρανοὺς ἄνοδον καθυπέδειξας ἡμῖν, ὡς μόνος Ἀγαθὸς καὶ Φιλάνθρωπος.
Τοῦ ξύλου τῆς παρακοῆς, τὸ ἐπιτίμιον ἔλυσας Σωτήρ, τῷ ξύλῳ τοῦ σταυροῦ ἑκουσίως προσηλωθείς, καὶ εἰς ᾍδου κατελθὼν Δυνατέ, τοῦ θάνατου τὰ δεσμά, ὡς Θεός διέῤῥηξας· διὸ προσκυνοῦμεν τὴν ἐκ νεκρῶν Σου Ἀνάστασιν, ἐν ἀγαλλιάσει βοῶντες· Παντοδύναμε Κύριε, δόξα Σοι.
Πύλας ᾍδου συνέτριψας Κύριε, καὶ τῷ Σῷ θανάτῳ, τοῦ θανάτου τὸ βασίλειον ἔλυσας, γένος δὲ τὸ ἀνθρώπινον, ἐκ φθορᾶς ἠλευθέρωσας, ζωὴν καὶ ἀφθαρσίαν, τῷ κόσμῳ δωρησάμενος, καὶ τὸ μέγα ἔλεος.
Τοῦ Ἁγίου γ΄. Ἦχος α΄. Τῶν οὐρανίων Ταγμάτων.
Τὴν τοῦ Σωτῆρος Ἀνάστασιν, ἑορτάζοντες, ἀνάμνησιν τελοῦμεν, Ἰωσὴφ θεοφόρε, τῆς ἀνακομιδῆς τε τῶν ἱερῶν, ἐκ τοῦ τάφου λειψάνων σου, δι’ ὧν παρέχεις ἰάσεις παντοδαπάς, τοῖς ἐν πίστει προσιοῦσί σοι.
Τῶν ἱερῶν σου λειψάνων, ἡ ἀνακόμισις, ὑπόθεσις ἁγίας, ἑορτῆς ἡμῖν ὤφθη, ἐν ᾗ σε συνελθόντες ᾀσματικῶς, Ἰωσὴφ μακαρίζομεν, καὶ τῇ σορῷ σου προσπίπτοντες τῇ σεπτῇ, θείαν χάριν κομιζόμεθα.
Ἡ ἐν Καψᾷ τοῦ Προδρόμου, Μονὴ εὐφραίνεται, κατέχουσα ἐν κόλποις, Ἰωσὴφ θεοφόρε, τὰ θεῖα λείψανά σου ὡς κιβωτόν, μυστικοῦ ἁγιάσματος, ἁγιασμὸν καὶ εἰρήνην καὶ φωτισμόν, τοῖς προστρέχουσι παρέχοντα.
Δόξα. Τοῦ Ἁγίου. Ἦχος γ΄.
Ἀσκητικὴν πολιτείαν ὑπελθών, πνευματικῆς ἐπληρώθης χάριτος, Ἰωσὴφ παναοίδιμε· καὶ τελέσας τὸν ἀγῶνα ὁσίως, τῶν ἀπ’ αἰῶνος Ἁγίων, ἰσότιμος ὤφθης καὶ ἰσοστάσιος· καὶ τὰ θεῖά σου λείψανα, ὡς χρυσίον πολύτιμον ἡμῖν δέδωκας, πηγὰς ἰαμάτων βλύζοντα, καὶ νόσους θεραπεύοντα, τοῖς πιστῶς τῇ σορῷ σου προσπελάζουσιν· ὧν τὴν ἀνακομιδὴν ἑορτάζοντες, βοῶμέν σοι Πάτερ Ὅσιε· Χριστῷ τῷ ἐλεήμονι Θεῷ πρέσβευε, ἐλεηθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
Καὶ νῦν. Θεοτοκίον. Ἦχος δ΄.
Ὁ διὰ Σὲ θεοπάτωρ Προφήτης Δαυΐδ, μελῳδικῶς περὶ Σοῦ προανεφώνησε, τῷ μεγαλεῖά Σοι ποιήσαντι. Παρέστη ἡ Βασίλισσα ἐκ δεξιῶν Σου. Σὲ γὰρ Μητέρα πρόξενον ζωῆς ἀνέδειξεν, ὁ ἀπάτωρ ἐκ Σοῦ ἐνανθρωπῆσαι, εὐδοκήσας Θεός, ἵνα τὴν Ἑαυτοῦ ἀναπλάσῃ εἰκόνα, φθαρεῖσαν τοῖς πάθεσι, καὶ τὸ πλανηθὲν ὀρειάλωτον εὑρών, πρόβατον, τοῖς ὤμοις ἀναλαβών, τῷ Πατρὶ προσαγάγῃ, καὶ τῷ ἰδίῳ θελήματι ταῖς οὐρανίαις συνάψῃ Δυνάμεσι, καὶ σώσῃ Θεοτόκε τὸν κόσμον, Χριστός, ὁ ἔχων τὸ μέγα καὶ πλούσιον ἔλεος.
 
Φῶς ἱλαρόν.
Προκείμενον. Ἦχος πλ. δ΄.  Φωνῇ μου πρὸς Κύριον ἐκέκραξα, φωνῇ μου πρὸς τὸν Θεόν, καὶ προσέσχε μοι.
Στ. Ἐν ἡμέρᾳ θλίψεώς μου τὸν Θεὸν ἐξεζήτησα.
Στ. Ἀπηνήνατο παρακληθῆναι ἡ ψυχή μου.
Στ. Ὁ Θεός, ἐν τῷ ἁγίῳ, ἡ ὁδός σου.
Σοφίας Σολομῶντος τὸ Ἀνάγνωσμα (Κεφ. γ΄ 1 - 9).
Δικαίων ψυχαὶ ἐν χειρὶ Θεοῦ καὶ οὐ μὴ ἅψηται αὐτῶν βάσανος. Ἔδοξαν ἐν ὀφθαλμοῖς ἀφρόνων τεθνάναι καὶ ἐλογίσθη κάκωσις ἡ ἔξοδος αὐτῶν καὶ ἡ ἀφ’ ἡμῶν πορεία σύντριμμα· οἱ δέ εἰσιν ἐν εἰρήνῃ. Καὶ γὰρ ἐν ὄψει ἀνθρώπων ἐὰν κολασθῶσιν, ἡ ἐλπὶς αὐτῶν ἀθανασίας πλήρης. Καὶ ὀλίγα παιδευθέντες μεγάλα εὐεργετηθήσονται· ὅτι ὁ Θεὸς ἐπείρασεν αὐτούς καὶ εὗρεν αὐτοὺς ἀξίους ἑαυτοῦ· ὡς χρυσὸν ἐν χωνευτηρίῳ ἐδοκίμασεν αὐτούς καὶ ὡς ὁλοκάρπωμα θυσίας προσεδέξατο αὐτούς. Καὶ ἐν καιρῷ ἐπισκοπῆς αὐτῶν ἀναλάμψουσιν καὶ ὡς σπινθῆρες ἐν καλάμῃ διαδραμοῦνται· κρινοῦσιν ἔθνη καὶ κρατήσουσι λαῶν καὶ βασιλεύσει αὐτῶν Κύριος εἰς τοὺς αἰῶνας. Οἱ πεποιθότες ἐπ’ Αὐτῷ, συνήσουσιν ἀλήθειαν καὶ οἱ πιστοὶ ἐν ἀγάπῃ προσμενοῦσιν Αὐτῷ· ὅτι χάρις καὶ ἔλεος ἐν τοῖς Ὁσίοις Αὐτοῦ καὶ ἐπισκοπὴ ἐν τοῖς ἐκλεκτοῖς Αὐτοῦ.
Σοφίας Σολομῶντος τὸ Ἀνάγνωσμα (Κεφ. ε΄ 15 - στ΄ 3).
Δίκαιοι εἰς τὸν αἰῶνα ζῶσι καὶ ἐν Κυρίῳ ὁ μισθὸς αὐτῶν παρὰ Ὑψίστου. Διὰ τοῦτο λήψονται τὸ βασίλειον τῆς εὐπρεπείας καὶ τὸ διάδημα τοῦ κάλλους ἐκ χειρὸς Κυρίου· ὅτι τῇ δεξιᾷ Αὐτοῦ σκεπάσει αὐτούς καὶ τῷ βραχίονι ὑπερασπιεῖ αὐτῶν. Λήψεται πανοπλίαν τὸν ζῆλον Αὐτοῦ καὶ ὁπλοποιήσει τὴν κτίσιν εἰς ἄμυναν ἐχθρῶν· ἐνδύσεται θώρακα δικαιοσύνην καὶ περιθήσεται κόρυθα, κρῖσιν ἀνυπόκριτον˙ λήψεται ἀσπίδα ἀκαταμάχητον ὁσιότητα˙ ὀξυνεῖ δὲ ἀπότομον ὀργὴν εἰς ῥομφαίαν˙ συνεκπολεμήσει δὲ Αὐτῷ ὁ κόσμος ἐπὶ τοὺς παράφρονας. Πορεύσονται εὔστοχοι βολίδες ἀστραπῶν καὶ ὡς ἀπὸ εὐκύκλου τόξου, τῶν νεφῶν, ἐπὶ σκοπὸν ἁλοῦνται, καὶ ἐκ πετροβόλου θυμοῦ πλήρεις ῥιφήσονται χάλαζαι˙ ἀγανακτήσει κατ’ αὐτῶν ὕδωρ θαλάσσης, ποταμοὶ δὲ συγκλύσουσιν ἀποτόμως˙ ἀντιστήσεται αὐτοῖς πνεῦμα δυνάμεως καὶ ὡς λαίλαψ ἐκλικμήσει αὐτούς καὶ ἡ κακοπραγία περιτρέψει θρόνους δυναστῶν. Ἀκούσατε οὖν βασιλεῖς καὶ σύνετε˙ μάθετε δικασταὶ περάτων γῆς˙ ἐνωτίσασθε οἱ κρατοῦντες πλήθους καὶ γεγαυρωμένοι ἐπὶ ὄχλοις ἐθνῶν˙ ὅτι ἐδόθη παρὰ Κυρίου ἡ κράτησις ὑμῖν καὶ ἡ δυναστεία παρὰ Ὑψίστου.
Σοφίας Σολομῶντος τὸ Ἀνάγνωσμα (Κεφ. ζ΄ 7-15).
Δίκαιος, ἐὰν φθάσῃ τελευτῆσαι, ἐν ἀναπαύσει ἔσται. Γῆρας γὰρ τίμιον, οὐ τὸ πολυχρόνιον, οὐδὲ ἀριθμῷ ἐτῶν μεμέτρηται. Πολιὰ δέ ἐστι φρόνησις ἀνθρώποις καὶ ἡλικία γήρως βίος ἀκηλίδωτος. Εὐάρεστος Θεῷ γενόμενος, ἠγαπήθη· καὶ ζῶν μεταξὺ ἁμαρτωλῶν, μετετέθη. Ἡρπάγη, μὴ κακία ἀλλάξῃ σύνεσιν αὐτοῦ ἢ δόλος ἀπατήσῃ ψυχὴν αὐτοῦ· βασκανία γὰρ φαυλότητος ἀμαυροῖ τὰ καλά καὶ ῥεμβασμὸς ἐπιθυμίας μεταλλεύει νοῦν ἄκακον. Τελειωθεὶς ἐν ὀλίγῳ, ἐπλήρωσε χρόνους μακρούς· ἀρεστὴ γὰρ ἦν Κυρίῳ ἡ ψυχὴ αὐτοῦ· διὰ τοῦτο ἔσπευσεν ἐκ μέσου πονηρίας. Οἱ δὲ λαοὶ ἰδόντες καὶ μὴ νοήσαντες, μηδὲ θέντες ἐπὶ διανοίᾳ τὸ τοιοῦτον, ὅτι χάρις καὶ ἔλεος ἐν τοῖς Ὁσίοις Αὐτοῦ καὶ ἐπισκοπὴ ἐν τοῖς ἐκλεκτοῖς Αὐτοῦ.  
 
Εἰς τήν Λιτήν, Ἰδιόμελα. Ἦχος α΄.
Τῷ θείῳ φόβῳ στοιχούμενος, τῶν ἐντολῶν τοῦ Σωτῆρος ἐργάτης δόκιμος, ὤφθης Ἰωσὴφ θεόληπτε· καὶ τῶν πάλαι Ὁσίων βαδίσας τοῖς ἴχνεσι, τῆς ἴσης χάριτος ἠξίωσαι, παρὰ τοῦ πάντων Δεσπότου· διὸ τῶν θείων λειψάνων σου, ἡ μυρίπνοος σορός, βρύει ἰάματα, καὶ πληροῖ τὰς αἰτήσεις, τῶν εὐλαβῶς προσιόντων καὶ βοώντων· Κύριε, πρεσβείαις τοῦ Ὁσίου Σου, σῶσον τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
Ἦχος β΄.
Ἡ ἀπειρόδωρος χάρις τοῦ Πνεύματος, τοῖς σοῖς λειψάνοις ἐνοικοῦσα, ὀσμῆς θείας ταῦτα ἔπλησε, καὶ δύναμιν παρέσχετο, ἐνεργεῖν τὰς ἰάσεις· Χριστὸς γὰρ Ὃν ἠγάπησας, ἐξ ὅλης καρδίας, θαυμαστῶς σε ἐδόξασεν, ἐν τοῖς ἐσχάτοις χρόνοις, Ἰωσὴφ Πάτερ Ὅσιε· ᾧ πρέσβευε δεόμεθα, ῥύεσθαι ἡμᾶς πάσης θλίψεως, καὶ σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
Ἦχος γ΄.
Τῶν εὐσεβούντων τὰ συστήματα, εὐλαβῶς προσέλθωμεν, τῇ ἐν Καψᾷ τοῦ Βαπτιστοῦ Μονῇ, καὶ τοῖς θείοις λειψάνοις προσπέσωμεν, Ἰωσὴφ τοῦ θεόφρονος· ἰδοὺ γὰρ πᾶσι πρόκεινται, ὡς ἱλαστήρον θεῖον, ἀπὸ τοῦ τάφου ἀνακομισθέντα, καὶ τῆς μελλούσης ζωῆς, τὰ σύμβολα προφαίνουσιν· ἐνεργοῦσι γὰρ θαύματα, καὶ ψυχῶν ῥύπους καθαίρουσι, καὶ σωμάτων ἰῶνται πάθη. Ἀλλ’ ὦ Φιλάνθρωπε Κύριε, ὁ τὸν Ὅσιόν Σου δοξάσας, τῆς αἰωνίου δόξης καὶ ἡμᾶς ἀξίωσον, ταῖς αὐτοῦ δεήσεσι.
Ἦχος δ΄.
Πεπληρωμένα οὐρανίου εὐωδίας, καὶ τὸν κροκιβαφῆ χρωματισμὸν φέροντα, ἐκ τοῦ τάφου ἀνεκομίσθησαν, τὰ ἱερά σου λείψανα, ἡγιασμένε Πάτερ Ἰωσήφ· καὶ τῇ ἐξ αὐτῶν προϊούσῃ δυνάμει, ἀοράτων πνευμάτων πέπτωκεν ἡ ἰσχὺς καὶ οἱ ἀσθενοῦντες δύναμιν περιεζώσαντο, κατὰ τὴν θείαν φωνήν· πᾶσι γὰρ παρέχεις τὰς αἰτήσεις, τῇ δεδομένῃ σοι χάριτι, καὶ πρεσβεύεις ἀπαύστως, πταισμάτων διδόναι συγχώρησιν, τοῖς τῇ ἁγίᾳ σου σορῷ καταφεύγουσι.
Ὁ αὐτός. Ἀντωνίου Μάρκου.
Δεῦτε πιστοί, τῇ τοῦ Προδρόμου Μονῇ προσελθόντες, τοῦ προσκυνῆσαι Ἰωσήφ τά χαριτόβρυτα Λείψανα, Κυρίῳ τῷ Θεῷ ἡμῶν ἄσωμεν ᾠδήν ἐπινίκιον· ὅτι διά τῶν Ἁγίων Του καταφωτίζει ἡμῶν τήν τεταραγμένην ὁδόν, τήν ἄγουσαν διά τοῦ τῆδε βίου πρός τήν ἐπουράνιον Πόλιν, πρός τόν εὔδιον λιμένα τῆς ἄνω Ἱερουσαλήμ, ἔνθα οἱ χοροί τῶν Δικαίων μετά τῶν Ἀσωμάτων, Αὐτῷ ἄδουσι ὕμνον τόν Τρισάγιον· ὡς ἀληθῶς θαυμαστός ἐν τοῖς Ἁγίοις Σου ὑπάρχων Κύριε, αὐτῶν ταῖς πρεσβείαις τόν λαόν Σου φύλαττε ἐκ πάσης περιστάσεως.
Δόξα. Καὶ νῦν. Ἦχος πλ. α΄.
Τῆς αἰωνίου ζωῆς κληρονόμος γενόμενος, τῇ καθαρωτάτῃ ἀσκήσει σου, Ἰωσὴφ Πάτερ Ὅσιε, πάντας ἡμᾶς διεγείρεις, πρὸς κτῆσιν τῶν κρειττόνων, τῇ τῶν θαυμάτων ἐπιδείξει· καὶ τὰ θεῖά σου λείψανα, ὡς θησαυρὸν πολύτιμον, καὶ κλῆρον ἀκήρατον, ἡμῖν καταλέλοιπας, δοξασθέντα θείῳ Πνεύματι· ὧν τὴν ἀνακόμισιν γεραίροντες χαρμοσύνως βοῶμεν· Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, θανάτῳ θάνατον πατήσας, καὶ τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι, ζωὴν χαρισάμενος.
 
Εἰς τόν Στίχον.
Ἀναστάσιμον. Ἦχος δ΄.
Κύριε, ἀνελθὼν ἐν τῷ Σταυρῷ, τὴν προγονικὴν ἡμῶν κατάραν ἐξήλειψας, καὶ κατελθὼν ἐν τῷ ᾍδῃ τοὺς ἀπ’ αἰῶνος δεσμίους ἠλευθέρωσας, ἀφθαρσίαν δωρούμενος τῶν ἀνθρώπων τῷ γένει. Διὰ τοῦτο ὑμνοῦντες δοξάζομεν, τὴν ζωοποιὸν καὶ σωτήριόν Σου Ἔγερσιν.
Καὶ εἶτα τοῦ Ἁγίου. Ἦχος πλ. α΄. Χαίροις ἀσκητικῶν.
Στ. Τίμιος ἐναντίον Κυρίου, ὁ θάνατος τοῦ Ὁσίου Αὐτοῦ.
Χαίροις, ὁ ἱερὸς Ἰωσήφ, ὁ ἐν τῇ δόξῃ τοῦ Θεοῦ εὐφραινόμενος, ὡς ζήσας ζωὴν ὁσίαν, ἐν ἐγκρατείᾳ πολλῇ, καὶ συντόνοις πόνοις τῆς ἀσκήσεως· ἐντεῦθεν τὰ θεῖά σου, ἡμῖν δέδωκας λείψανα, ἡγιασμένα, καὶ ὀσμῆς θείας εὔπνοιαν, ἀποπνέοντα, καὶ πιστοὺς καταφραίνοντα· ὧνπερ τὴν ἀνακόμισιν, πιστῶς ἑορτάζοντες, τὸν σὸν ἰσάγγελον βίον, χρεωστικῶς μακαρίζομεν, Χριστὸν ἀνυμνοῦντες, τὸν λαμπρῶς σε ἐν ἐσχάτοις χρόνοις δοξάσαντα.
Στ. Οἱ Ἱερεῖς Σου Κύριε ἐνδύσονται δικαιοσύνην καὶ οἱ Ὅσιοί Σου ἀγαλλιάσει ἀγαλλιάσονται.
Μνείαν, τῆς ἐκ τοῦ τάφου σοφέ, ἐκκομιδῆς τῶν μυριπνόων λειψάνων σου, τελοῦντες πανευχαρίστως, τὸν ἀναστάντα Χριστόν, καὶ φθορᾶς τὸν κόσμον συνεγείραντα, δοξάζομεν Ὅσιε, τὸν πλουσίαν σοι δύναμιν, παρεσχηκότα, ἐνεργεῖν τὰ ἰάματα, τοῖς προστρέχουσι, τοῖς ἁγίοις λειψάνοις σου· ὧνπερ τὴν ἀνακόμισιν, φαιδρῶς ἑορτάζοντες, τῇ λαμπροφόρῳ ἡμέρᾳ, τῆς τοῦ Σωτήρος ἐγέρσεως, αἰτοῦμέν σου Πάτερ, δυσωπεῖν ὑπὲρ τῶν πίστει, ὑμνολογούντων σε.
Στ. Μακάριος ἀνὴρ ὁ φοβούμενος τὸν Κύριον.
Χαίρει, ἡ ἐν Καψᾷ ἐν Χριστῷ, Μονὴ ἁγία τοῦ Προδρόμου καὶ γάνυται, κατέχουσα ἐν τοῖς κόλποις, ὡς θησαυρὸν τιμαλφῆ, τὸν σορὸν θεόφρον τῶν λειψάνων σου, οἷς πίστει προστρέχοντες, ἀσθενεῖς θεραπεύονται, καὶ ἀτεκνίας, τῶν δεσμῶν ἀπολύονται, αἱ στειρευούσαι, τῇ δοθείσῃ σοι χάριτι· ὅθεν ἡ θεία κάρα σου, σταγόνας προχέουσα, μύρου εὐώδους ἐκπλήττει, τῶν εὐσεβῶν τὴν διάνοιαν, πιστῶς ἀνυμνούντων, Ἰωσὴφ θαυματοφόρε, τὸν σὲ δοξάσαντα.
Δόξα. Ἦχος πλ. δ΄.
Ἀσκητικῶς βιωσάμενος, τῶν ἐν κόσμῳ ἐμάκρυνας τερπνῶν, νοΐ τελείῳ, Ἰωσὴφ παμμακάριστε· καὶ τῷ Θεῷ οἰκειωθείς, τῶν παρ’ Αὐτοῦ ἐπλήσθης δωρεῶν, ὡς καθαρὸς τῇ καρδίᾳ· ὧν καὶ τὰ θεῖά σου λείψανα,, μυστικῶν μετασχόντα, τοῖς πάσιν ἐκφαίνουσιν, ἧς ἠξίωσαι λαμπρότητος Ὅσιε. Αὐτῆς καὶ ἡμεῖς μετασχοίημεν, δεόμεθα Πάτερ, ταῖς πρὸς Χριστὸν πρεσβείαις σου.
Καὶ νῦν. Τῆς Ἑορτῆς.
Ἀναστάσεως ἡμέρα, καὶ λαμπρυνθῶμεν τῇ πανηγύρει, καὶ ἀλλήλους περιπτυξώμεθα. Εἴπωμεν ἀδελφοί, καὶ τοῖς μισοῦσιν ἡμᾶς· συγχωρήσωμεν πάντα τῇ Ἀναστάσει, καὶ οὕτω βοήσωμεν· Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, θανάτῳ θάνατον πατήσας, καὶ τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι, ζωὴν χαρισάμενος.
 
Χριστός Ἀνέστη...            
Καὶ τὸ Ἀπολύτικιον τοῦ Ὁσίου. Ἦχος α΄. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Τῶν σεπτῶν σου λειψάνων ἱερῶς ἑορτάζοντες, Ἰωσὴφ θεοφόρε, τὴν ἐκ τάφου ἐκκόμισιν, πληρούμεθα ὀσμῆς πνευματικῆς, καὶ χάριτος πλουσίας ἐξ αὐτῶν· θείας δόσεις γὰρ παρέχεις ὡς ἀληθῶς, τοῖς πίστει ἐκβοῶσί σοι· δόξα τῷ δεδωκότι σοι ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ, πᾶσιν ἰάματα.
Καὶ πάλιν τό Χριστὸς ἀνέστη...
 
Ἀπόλυσις.
 
ΟΡΘΡΟΣ
Ὁ Ἱερεύς· Δόξα τῇ Ἁγίᾳ... καὶ τό Χριστός ἀνέστη..., κατὰ τὴν τάξιν τοῦ Πάσχα.
Μετὰ τὴν Συναπτὴν, Κάθισμα. Ἦχος α΄. Τὸν τάφον Σου, Σωτήρ.
Βιώσας ἱερῶς, ἐν Καψᾷ θεοφόρε, τῶν πάλαι ἀσκητῶν, ἐκομίσω τὴν χάριν, μεθ’ ὧν Ἰωσὴφ Ὅσιε, τὸν Σωτῆρα ἱκέτευε, δοῦναι ἄφεσιν, ἁμαρτιῶν ἡμῖν πᾶσι, τοῖς γεραίρουσιν, ἐκκομιδὴν τὴν ἁγίαν, τῶν θείων λειψάνων σου.
Δόξα.
Ἡ θεία σου σορός, δωρεᾷ οὐρανίῳ, ἀεὶ θαυματουργεῖ, τοῖς πιστῶς προσιοῦσιν· ἧσπερ τὴν ἀνακόμισιν, Ἰωσὴφ ἑορτάζοντες, ἀνυμνοῦμέν σε, ὡς πρὸς Χριστὸν ἡμῶν πρέσβυν, καὶ ὡς ἔφορον, τῆς ἐν Καψᾷ θείας Μάνδρας, καὶ θεῖον ἀγλάϊσμα.
Καὶ νῦν. Τῆς Ἑορτῆς.
Ἀνέστης ἐκ νεκρῶν, ἡ ζωὴ τῶν ἁπάντων, καὶ ἤγειρας Ἀδάμ, ἐκ κευθμώνων τοῦ ᾅδου· διό Σου τὴν Ἀνάστασιν, Ζωοδότα δοξάζομεν, καὶ βοῶμέν Σοι· τῷ ἀνεσπέρῳ φωτί Σου, ἡμᾶς φώτισον, καὶ τῶν παθῶν ἡμῶν Σῶτερ, τὸν ζόφον διάλυσον.
 
Μετὰ τὸν Πολυέλεον, Κάθισμα. Ἦχος γ΄. Τὴν ὡραιότητα.
Τῇ τῶν λειψάνων σου, ἁγίᾳ λάρνακι, πιστῶς προσπίπτοντες, ἁγιαζόμεθα, καὶ νοσημάτων χαλεπῶν, λυτρούμεθα θεοφόρε· χάρις γὰρ ἐκκέχυται, ἐν αὐτοῖς ἡ τοῦ Πνεύματος, Ἰωσὴφ μακάριε, εἰς ἡμῶν περιποίησιν· διὸ καὶ τῷ Σωτῆρι βοῶμεν· δόξα Χριστὲ τῇ Ἀναστάσει Σου.
Δόξα. Καὶ νῦν. Τῆς Ἑορτῆς.
Νεκρώσας θάνατον, τῷ θείῳ κράτει Σου, ζωὴν ἀθάνατον, ἡμῖν ἐπήγασας, καὶ ἀφθαρσίαν ἀληθῆ, καὶ δόξαν τὴν ὑπὲρ λόγον· ὅθεν Σου τὴν ἔνδοξον, Ζωοδότα Ἀνάστασιν, σήμερον δοξάζοντες, εὐσεβῶς ἐκβοῶμέν Σοι· ἀνάστησον ἡμᾶς ἐκ τοῦ τάφου, καὶ τῶν παθῶν ἡμῶν Οἰκτίρμον.
 
Εἶτα, οἱ Ἀναβαθμοί· τὸ α΄ Ἀντίφωνον τοῦ δ΄ ἤχου.
Προκείμενον. Τίμιος ἐναντίον Κυρίου, ὁ θάνατος τοῦ Ὁσίου Αὐτοῦ.
Στ. Μακάριος ἀνὴρ ὁ φοβούμενος τὸν Κύριον.
Εὐαγγέλιον, ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν (Κεφ. στ΄ 17-21).
Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἔστη ὁ Ἰησοῦς ἐπὶ τόπου πεδινοῦ· καὶ ὄχλος πολὺς μαθητῶν αὐτοῦ καὶ πλῆθος πολὺ τοῦ λαοῦ ἀπὸ πάσης τῆς Ἰουδαίας καὶ Ἱερουσαλήμ καὶ τῆς παραλίου Τύρου καὶ Σιδῶνος, οἳ ἦλθον ἀκοῦσαι αὐτοῦ καὶ ἰαθῆναι ἀπὸ τῶν νόσων αὐτῶν· καὶ οἱ ὀχλούμενοι ἀπὸ πνευμάτων ἀκαθάρτων καὶ ἐθεραπεύοντο. Καὶ πᾶς ὁ ὄχλος ἐζήτει ἅπτεσθαι αὐτοῦ, ὅτι δύναμις παρ’ αὐτοῦ ἐξήρχετο καὶ ἰᾶτο πάντας. Καὶ αὐτός, ἐπάρας τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ εἰς τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ, ἔλεγεν· μακάριοι οἱ πτωχοί, ὅτι ὑμετέρα ἐστὶν ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ· μακάριοι οἱ πεινῶντες νῦν, ὅτι χορτασθήσεσθε· μακάριοι οἱ κλαίοντες νῦν, ὅτι γελάσετε· μακάριοί ἐστε, ὅταν μισήσωσιν ὑμᾶς οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὅταν ἀφορίσωσιν ὑμᾶς, καὶ ὀνειδίσωσιν, καὶ ἐκβάλωσιν τὸ ὄνομα ὑμῶν ὡς πονηρόν, ἕνεκα τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου. Χαίρετε ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ καὶ σκιρτήσατε· ἰδοὺ γὰρ ὁ μισθὸς ὑμῶν πολὺς ἐν τῷ οὐρανῷ.
Ἀνάστασιν Χριστοῦ...
Δόξα. Ταῖς τοῦ Σοῦ Ὁσίου...
Καὶ νῦν. Ταῖς τῆς Θεοτόκου...
Ἰδιόμελον. Ἦχος β΄. Στ. Ἐλέησόν με, ὁ Θεός...
Τῆς ἰσαγγέλου ζωῆς, λελαμπρυσμένος ταῖς χάρισιν, ἐν τῷ νυμφῶνι τῆς ἄνω δόξης, χοροβατοῖς διὰ παντός, Ἰωσὴφ τρισόλβιε· καὶ Ἀγγέλοις συνών, καὶ Ἁγίων χοροῖς, ἀπαύστως ἱκέτευε, σώζεσθαι τοὺς σὲ μακαρίζοντας.
 
Εἶτα, οἱ Κανόνες· τοῦ Πάσχα καὶ τοῦ Ἁγίου, οὗ ἡ ἀκροστιχίς: Τὴν σορόν σου Ἰωσὴφ γεραίρω. Γερασίμου.
ᾨδὴ α΄. Ἦχος α΄. Ἀναστάσεως ἡμέρα.
Τῶν Ἁγίων ταῖς χορείαις, ὡς θεράπων Χριστοῦ, ἅμα καὶ τοῖς Ἀγγέλοις, συναυλιζόμενος ἀεί, ἐκδυσώπει Ἰωσήφ, Χριστὸν τὸν Θεόν, δοθῆναί μοι ἔλλαμψιν, ἀνυμνοῦντί σε Ὅσιε.
Ἡ σορὸς τῶν σῶν λειψάνων, ὡς λειμὼν εὐανθής, πνέει τοῦ Παρακλήτου, τὴν εὐωδίαν τὴν τερπνήν, καὶ εὐφραίνει ἡμᾶς, σοφὲ Ἰωσήφ, ὧν νῦν ἑορτάζομεν, τὴν ἐκ τάφου ἀνάδειξιν.
Νόμῳ θείῳ τὴν ζωήν σου, κατευθύνων σαφῶς, ᾗρας ζυγὸν τὸν θεῖον, καὶ ἠκολούθησας Χριστῷ, ἀσκητικῇ διαγωγῇ σοφὲ Ἰωσήφ· ἐντεῦθεν ἰσότιμος, τῶν Ἁγίων γεγένησαι.
Θεοτοκίον.
Σαρκωθεὶς ὁ Θεὸς Λόγος, ἐξ αἱμάτων τῶν Σῶν, Κόρη ἀναλλοιώτως, Θεὸς καὶ ἄνθρωπος ἡμῖν καθωράθη τοῖς ἐν γῇ, τῆς πάλαι ἀρᾶς, Ἁγνὴ ἐξαιρούμενος, τοὺς ὑμνοῦντας τὸν τόκον Σου.
 
Καταβασία. Ἀναστάσεως ἡμέρα.  
Χριστὸς ἀνέστη... (γ΄).
Ἀναστὰς ὁ Ἰησοῦς ἀπὸ τοῦ τάφου καθὼς προεῖπεν, ἔδωκεν ἡμῖν τὴν αἰώνιον ζωὴν καὶ μέγα ἔλεος.
 
ᾨδὴ γ΄.  Δεῦτε πόμα.
Ὅλην σου τὴν ἔφεσιν σοφέ, πρὸς Χριστὸν ἀνατείνας ψυχῆς θερμότητι, ἀγγελικῶς ἐπὶ γῆς, ἐβίωσας Πάτερ Ἰωσήφ, καὶ δόξης ἠξίωσαι.
Ῥείθροις ἀρδομένη μυστικῶς, ἡ σορὸς τῶν λειψάνων σου θείου Πνεύματος, ἀναπηγάζει ἡμῖν, ἰάματα Πάτερ Ἰωσήφ, ψυχῆς τε καὶ σώμα-ος.
Ὅλος ὁσιώθης τῷ Χριστῷ, ἐγκρατείας τοῖς πόνοις νοῦν καθηράμενος, καὶ ἐν Καψᾷ τὴν Μονήν, Χριστοῦ τῷ Προδρόμῳ Ἰωσήφ, ἀνίδρυσας Ὅσιε.
Θεοτοκίον.
Νέκρωσον σαρκός μου τὰς ὁρμάς, ἡ τεκοῦσα Παρθένε Χριστὸν ἐν σώματι, τὸν τὴν ἀρχαίαν ἀράν, νεκρώσαντα ξύλῳ τοῦ Σταυροῦ, καὶ ἡμᾶς ζωώσαντα.
 
Καταβασία. Δεῦτε πόμα πίωμεν καινόν.  
Χριστὸς ἀνέστη... (γ΄).
Ἀναστὰς ὁ Ἰησοῦς ἀπὸ τοῦ τάφου καθὼς προεῖπεν, ἔδωκεν ἡμῖν τὴν αἰώνιον ζωὴν καὶ μέγα ἔλεος.
 
Κοντάκιον τῆς Ἑορτῆς. Ἦχος δ΄.
Εἰ καὶ ἐν τάφῳ κατῆλθες Ἀθάνατε, ἀλλὰ τοῦ ᾍδου καθεῖλες τὴν δύναμιν, καὶ ἀνέστης ὡς νικητής, Χριστὲ ὁ Θεός, γυναιξὶ Μυροφόροις φθεγξάμενος. Χαίρετε, καὶ τοῖς Σοῖς Ἀποστόλοις εἰρήνην δωρούμενος ὁ τοῖς πεσοῦσι παρέχων ἀνάστασιν.
Κάθισμα  τοῦ Ἁγίου. Ἦχος δ΄. Ταχὺ προκατάλανε.
Τὰ θεῖά σου λείψανα ἀπὸ τοῦ τάφου σοφέ, ἡμῖν ἀνεφάνησαν, ἐκκομισθέντα πιστῶς, ὡς ῥόδα ἡδύπνευστα, ὧνπερ τῇ εὐωδίᾳ, ὁ ἐχθρὸς ὁ δυσώδης, οἴχεται καὶ ἰῶνται, ἐκ δεινῶν παθημάτων, οἱ τούτοις προσιόντες, καὶ σὲ μακαρίζοντες.
Δόξα. Καὶ νῦν. Τῆς Ἑορτῆς.
Ἐκ τάφου ὡς ἥλιος ἐξανατείλας Χριστέ, φωτὸς θείου ἔπλησας τὰς διανοίας ἡμῶν, τῇ θείᾳ ἐγέρσει Σου· θέλων γὰρ ἐνεκρώθης, τῇ σαρκὶ Πανοικτίρμον, πάντας δὲ ἐκ τοῦ ᾅδου, ἀναστὰς συνεγείρεις· διό Σου τὴν φωσφόρον, Ἀνάστασιν δοξάζομεν.
 
ᾨδὴ δ΄. Ἐπὶ τῆς θείας φυλακῆς.
Σαρκὸς νεκρώσας τὰς ὁρμάς, ἀγῶσί σου ἀσκητικοῖς, ὤφθης ἀπαθείας δοχεῖον, ὦ Ἰωσὴφ Πατὴρ ἡμῶν, καὶ πάντων ἰσοστάσιος, τῶν πάλαι θεοφόρων Πατέρων, μεθ’ ὧν τῆς ἄνω τρυφᾷς ἀγαλλιάσεως.
Ὁδῷ ὡράθης μυστικῶς, Πάτερ γυναίῳ τῷ πιστῷ, τὴν πρὸς τὴν Μονήν σου πορείαν, ἀσφαλῶς δεικνύμενος, καὶ ἅπαντες ἐθαύμασαν, ὡς ἔγνωσαν τῆς σῆς ἐμφανείας, τὸν ξένον τρόπον δι’ οὗ ἡμᾶς ὡδήγησας.
Ὑπὸ Θεοῦ ὁδηγηθείς, τῇ ἐν Καψᾷ θείᾳ Μονῇ, ἔνθα τεθησαύρισται Πάτερ, ἡ θήκη τῶν λειψάνων σου, ἡ Κάρα σου ἡ πάντιμος, μύρου εὐώδους ἐκῤῥέει θρόμβους, ᾧ οἱ χριόμενοι νόσων ἀπαλλάτονται.
Θεοτοκίον.
Ἰσχύν μοι δίδου κατ’ ἐχθροῦ, τοῦ πολεμοῦντός με ἀεί, ἐν νυκτὶ Ἁγνὴ καὶ ἡμέρᾳ λόγοις τε καὶ πράξεσιν, ὡς ἂν ἄτρωτος γένωμαι, ταῖς τούτου ἐπηρείαις Παρθένε, καὶ καθαρθῶ μολυσμῶν σαρκὸς καὶ πνεύματος.
 
Καταβασία. Ἐπὶ τῆς θείας φυλακῆς.  
Χριστὸς ἀνέστη... (γ΄).
Ἀναστὰς ὁ Ἰησοῦς ἀπὸ τοῦ τάφου καθὼς προεῖπεν, ἔδωκεν ἡμῖν τὴν αἰώνιον ζωὴν καὶ μέγα ἔλεος.
 
ᾨδὴ ε΄. Ὀρθρίσωμεν ὄρθρου βαθέος.  
Ὡς εἴληφας χάριν θεόθεν, δεσμὰ στειρώσεως λύεις, γυναίων σοι προσελθόντων, εὐλαβῶς μακάριε, καὶ χοῦς ἀπὸ τοῦ τάφου σου, θαύματα Πάτερ εἰργάσατο.
Συνέσεως θείας ἐπλήσθης, ὦ Ἰωσὴφ θεοφόρε, ἀμέμπτῳ σου πολιτείᾳ· νῦν δὲ τῶν λειψάνων σου, ἡ θήκη ἡ μυρίμπνοος, βρύει πιστοῖς τὰ ἰάματα.
Ἡγίασται Πάτερ ἡ θήκη, τῶν σῶν ἁγίων λειψάνων, τῇ ἄνωθεν χορηγίᾳ, ἧς ἀπὸ τοῦ μνήματος, τὴν θείαν ἀνακόμισιν, ὕμνοις σεπτῶς ἑορτάζομεν.
Θεοτοκίον.
Φωτί Σου τῷ θείῳ Παρθένε, τὴν σκοτισθεῖσαν ψυχήν μου, τοῖς πάθεσι τῆς κακίας, φώτισον Πανάμωμε, ὡς ἂν ἀποκρούσωμαι, πάντα τοῦ ἐχθροῦ τὰ βουλεύματα.
 
Καταβασία. Ὀρθρίσωμεν ὄρθρου βαθέος.  
Χριστὸς ἀνέστη... (γ΄).
Ἀναστὰς ὁ Ἰησοῦς ἀπὸ τοῦ τάφου καθὼς προεῖπεν, ἔδωκεν ἡμῖν τὴν αἰώνιον ζωὴν καὶ μέγα ἔλεος.
 
ᾨδὴ ς΄. Κατῆλθες ἐν τοῖς κατωτάτοις τῆς γῆς.
Γαλήνην, καὶ ἁγιασμόν τε καὶ φῶς, οἱ προστρέχοντες τῇ θείᾳ σορῷ σου, κομίζονται Ἰωσὴφ θαυμαστέ· ὅθεν ἅπασαν, ἡ Σητεία τοῖς πολλοῖς, θαύμασί σου καυχᾶται.
Ἐκ τάφου, οἷα θησαυρὸς ἀληθής, ἀνεφάνησαν ἡμῖν θεοφόρε, τὰ θεῖά σου λείψανα Ἰωσήφ, ὧν γεραίροντες, νῦν τὴν ἀνακομιδήν, τὸν Σωτῆρα ὑμνοῦμεν.
Ῥωσθεῖσα, ἀπὸ πυρετοῦ χαλεποῦ, χοῦν λαβοῦσα ἐκ τοῦ τάφου σου Πάτερ, ἡ πάσχουσα πρίν γυνὴ Ἰωσήφ, ἀνεκήρυττε, τὸ σὸν θαῦμα ἐμφανῶς, τῇ Μονῇ σου ὡς ἦλθε.
Θεοτοκίον.
Ἀνθρώπων, καὶ τοῦ Ποιητοῦ τοῦ παντός, τῆς κτιστῆς τε καὶ ἀκτίστου οὐσίας, μεθόριον ἀνεδείχθης Ἁγνή, ὡς κυήσασα, τὸν Σωτῆρα καὶ Θεόν, Θεοτόκε Παρθένε.
 
Καταβασία. Κατῆλθες ἐν τοῖς κατωτάτοις τῆς γῆς.  
 Χριστὸς ἀνέστη... (γ΄).
Ἀναστὰς Ἰησοῦς ἀπὸ τοῦ τάφου καθὼς προεῖπεν, ἔδωκεν ἡμῖν τὴν αἰώνιον ζωὴν καὶ μέγα ἔλεος.
 
Κοντάκιον τοῦ Ἁγίου. Ἦχος β΄. Τοῖς τῶν αἰμάτων σου.
Ἀγγελικῶς ἐν Καψᾷ βιωσάμενος, τῆς τῶν Ἀγγέλων εὐκλείας ἠξίωσαι· ἡμεῖς δὲ τῶν θείων λειψάνων σου, περικυκλοῦντες τὴν θήκην βοῶμέν σοι· σὺ εἶ Ἰωσὴφ ἡμῶν καύχημα.
Ὁ Οἶκος.
Ἀκολουθήσας τῷ Χριστῷ ἀπεριτρέπτῳ γνώμῃ καὶ ἀρνησάμενος σαὐτόν καὶ τὰς ἐν κόσμῳ ἡδονάς, βίον ἰσάγγελον διήνυσας, ἐν τῇ Καψᾷ Μονῇ σκηνώσας καὶ σκήνωμα ἔμψυχον γέγονας, δι’ ἐμμελείας ἀρετῶν, Τριάδος τῆς Ἁγίας, παμμακάριστε Πάτερ. Διὸ τῶν τιμίων λειψάνων σου τὴν ἀνακομιδὴν ἑορτάζοντες, κομιζόμεθα ἐξ αὐτῶν ῥῶσιν ψυχῆς καὶ σώματος καὶ πόνων ἀπολύτρωσιν καὶ πειρασμῶν ἀπαλλαγήν, τῇ θείᾳ σου πρεσβείᾳ· καὶ τῇ ἐξ αὐτῶν προϊούσῃ εὐωδίᾳ, τὴν τῶν ἀκαθάρτων παθῶν δυσωδίαν ἀποβάλλομεν· πᾶσι γὰρ βοηθεῖς μακάριε καὶ τῶν βοώντων σοι προΐστασαι· σὺ εἶ Ἰωσὴφ ἡμῶν καύχημα.
 
Συναξάριον. Τοῦ Μηναίου καὶ εἶτα·
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Τετάρτῃ τῆς Διακαινησίμου, ἑορτάζομεν τὴν ἀνακομιδὴν τῶν τιμίων λειψάνων τοῦ Ὁσίου Ἰωσήφ, τοῦ ἐπονομαζομένου Γεροντογιάννη, ἥτις ἐγένετο τῇ Ζ΄ Μαΐου τοῦ 1982.
Στίχοι·
Τὴν ἐκκομιδὴν τῶν σεπτῶν σου λειψάνων,
ὑμνοῦντες Πάτερ σὴν χάριν ἐξαιτοῦμεν.
Ἑβδομάτῃ Ἰωσήφ, μυρόεντα ὀστᾶ φαάνθησαν.
Ταῖς αὐτοῦ Ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.
 
Ἀνάστασιν Χριστοῦ θεασάμενοι… (γ΄).
Ἀναστὰς ὁ Ἰησοῦς ἀπὸ τοῦ τάφου καθὼς προεῖπεν, ἔδωκεν ἡμῖν τὴν αἰώνιον ζωὴν καὶ μέγα ἔλεος. (γ΄).
 
ᾨδὴ ζ΄. Ὁ Παῖδας, ἐκ καμίνου ῥυσάμενος.
Ἰδοὺ ἀπὸ τοῦ μνήματος Ὅσιε, πιστοὶ συνεκόμισαν, πίστει καὶ χαρᾷ, τὰ λείψανά σου τὰ σεπτά, εὐωδίαν ἐκπέμποντα ἄῤῥητον, τὸν εὐλογητὸν ἀνυμνοῦντες, Θεὸν καὶ Ὑπερένδοξον.
Ῥυσθεὶς ὁ ἀσθενῶν ὡς ἐχρίσατο, τῷ μύρῳ τῆς κάρας σου, κνισμοῦ χαλεποῦ, τὴν σοῖ δοθεῖσαν ἐκ Θεοῦ, θείαν χάριν ἐκήρυττεν Ὅσιε, τὸν μόνον εὐλογητὸν μεγαλύνων, Θεὸν τὸν σὲ δοξάσαντα.
Ὠς θεῖον ἀρωγὸν καὶ συλλήπτορα, γεραίρει σε Ὅσιε, μετὰ τὸν Βαπτιστήν, ἡ ἐν Καψᾷ θεία Μονή, καὶ Σητεία ἡ πᾶσα κηρύττει σου, θαυμάτων σου τὰς πολλὰς ἐνεργείας Ἰωσὴφ Πάτερ Ὅσιε.
Θεοτοκίον.
Γενοῦ μοι προσφυγὴ καὶ στερέωμα, Παρθένε Πανάμωμε, πίστει δυσωπῶ, ῥιπιζομένῳ χαλεπῶς, προσβολαῖς τοῦ πικροῦ πολεμήτορος, καὶ σύντριψον αὐτοῦ τὴν μανίαν, τὴν κατ’ ἐμοῦ τοῦ δούλου Σου.
 
Καταβασία. Ὁ Παῖδας ἐκ καμίνου ῥυσάμενος.
Χριστὸς ἀνέστη... (γ΄).
Ἀναστὰς ὁ Ἰησοῦς ἀπὸ τοῦ τάφου καθὼς προεῖπεν, ἔδωκεν ἡμῖν τὴν αἰώνιον ζωὴν καὶ μέγα ἔλεος.
 
ᾨδὴ η΄. Αὕτη ἡ κλητὴ καὶ ἁγία ἡμέρα.
Ἐκ τῆς ἱερᾶς καὶ ἁγίας σου κάρας, οἷα ἰδρῶτος θρόμβοι, καὶ πανευώδεις σταγόνες, καθορᾶται σοφέ, ἡ τῆς χάριτος Θεοῦ ἐπιφοίτησις, δι’ ὧν οἱ χρισθέντες, εὗρον τὴν θεραπείαν.
Ῥῶσιν ἀληθῆ, καὶ ὑγείαν τελείαν, εὕρατο τὸ παιδίον, ὃ οἱ τεκόντες ἐν πίστει, ἐν τῷ τάφῳ τῷ σῷ, ἐναπέθεντο αἰτοῦντες τὴν χάριν σου· ὅθεν καὶ τὸ θαῦμα, ἐκήρυττον τοῖς πᾶσι.
Ἁγιοπρεπῆ πολιτείαν ἀνύσας, Ἁγίων ταῖς χορείαις, μετὰ τὸ τέλος συνήφθης, Ἰωσὴφ θαυμαστέ, καὶ ἁγίοις σου λειψάνοις μακάριε, ἡμᾶς ἁγιάζεις, τοὺς πόθῳ σε τιμῶντας.
Θεοτοκίον.
Σάρκα ἐκ τῶν Σῶν, παναγίων αἱμάτων, λαβὼν ὁ Θεὸς Λόγος, ἀπεριτρέπτως Παρθένε, τὴν οὐσίαν ἡμῶν, τῆς ἀρχαίας κατάρας ἐῤῥύσατο· ὅθεν Σε ὑμνοῦμεν, ὡς πύλην σωτηρίας.
 
Καταβασία. Αὕτη ἡ κλητὴ καὶ ἁγία ἡμέρα.  
Χριστὸς ἀνέστη... (γ΄).
Ἀναστὰς ὁ Ἰησοῦς ἀπὸ τοῦ τάφου καθὼς προεῖπεν, ἔδωκεν ἡμῖν τὴν αἰώνιον ζωὴν καὶ μέγα ἔλεος.
 
ᾨδὴ θ΄. Τῆς Ἑορτῆς.
Ὀ Ἄγγελος ἐβόα τῇ Κεχαριτωμένῃ· ἀγνὴ Παρθένε χαῖρε, καὶ πάλιν ἑρῶ χαῖρε· ὁ Σὸς Υἱὸς ἀνέστη, τριήμερος ἐκ τάφου.
Φωτίζου, φωτίζου, ἡ νέα Ἱερουσαλήμ· ἡ γὰρ δόξα Κυρίου ἐπὶ Σὲ ἀνέτειλε. Χόρευε νῦν, καὶ ἀγάλλου Σιών, Σὺ δὲ Ἁγνή, τέρπου Θεοτόκε, ἐν τῇ ἐγέρσει τοῦ τόκου Σου.
Μεγάλυνον ψυχήν μου, τὸν ἐξαναστάντα, τριήμερον ἐκ τάφου, Χριστὸν τὸν Ζωοδότην.
Ὢ θείας, ὢ φίλης, ὢ γλυκυτάτης σου φωνῆς· μεθ’ ἡμῶν ἀψευδῶς γάρ, ἐπηγγείλω ἔσεσθαι, μέχρι τερμάτων αἰῶνος Χριστέ, ἣν οἱ πιστοί, ἄγκυραν ἐλπίδος, κατέχοντες ἀγαλλόμεθα.
Μεγάλυνον ψυχήν μου, τὸν ἐθελουσίως, παθόντα καὶ ταφέντα, καὶ ἐξαναστάντα τριήμερον ἐκ τάφου.
Ὦ Πάσχα τὸ μέγα, καὶ ἱερώτατον Χριστέ, ὦ Σοφία καὶ Λόγε, τοῦ Θεοῦ καὶ δύναμις, δίδου ἡμῖν ἐκτυπώτερον, σοῦ μετασχεῖν, ἐν τῇ Ἀνεσπέρῳ ἡμέρᾳ τῆς Σασιλείας Σου.
Καὶ τοῦ Ἁγίου.
Μεγάλυνον ψυχή μου, τὸν νέον ἐν Ὁσίοις, θεράποντα Κυρίου, Ἰωσὴφ τὸν θεῖον.
Ἰάσεις παρέχει, ἡ τῶν λειψάνων σορός, Ἰωσὴφ καὶ ἰᾶται πάθη χαλεπώτατα· ὅθεν σκιρτᾷ ἡ Μονὴ τοῦ Καψᾶ, καὶ σὺν αὐτῇ, πᾶσα ἡ Σητεία, ταῖς ἐνεργείαις τῶν θαυμάτων σου.
Μεγάλυνον ψυχή μου, τὸν βλύζοντα ἰάσεις, καὶ πᾶσι βοηθοῦντα, Ἰωσὴφ τὸν θεῖον.
Μονῆς σου τῆς θείας, ἀεὶ προΐστασο σοφέ, Ἰωσὴφ τῆς τιμώσης τὴν ἁγίαν μνήμην σου, καὶ τοῖς πιστῶς, προσιοῦσιν αὐτῇ, δίδου τὴν σήν, θείαν εὐλογίαν, Κρητῶν τὸ νέον ἐγκαλλώπισμα.
Δόξα.
Μεγάλυνον ψυχή μου, τῆς Τρισυποστάτου, καὶ ἀδιαιρέτου, Θεότητος τὸ κράτος.
Ὁ νέος θεράπων, τοῦ Παντοκράτορος Θεοῦ, τῆς Σητείας τὸ κλέος καὶ Κρητῶν τὸ καύχημα, δέξαι κἀμοῦ, Ἰωσὴφ σοφέ, τὴν προσφοράν, τῶν παρόντων ὕμνων, καὶ τῶν παθῶν με ἀπολύτρωσαι.
Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Χαῖρε Παρθένε χαῖρε, χαῖρε εὐλογημένη, χαῖρε δεδοξασμένη· Σὸς γὰρ Υἱὸς ἀνέστη, τριήμερος ἐκ τάφου.
Ὑψίστου καθέδρα, καὶ Μήτηρ ὤφθης ἀληθής, σωματώσασα Τοῦτον ἐξ ἁγνῶν αἱμάτων Σου· ὅθεν Ἁγνή, ἐκ κοπρίας παθῶν, τὴν ταπεινήν, ἔγειρον ψυχήν μου, καὶ σῶσόν με ταῖς πρεσβείαις Σου.
 
Καταβασία.
Ὀ Ἄγγελος ἐβόα τῇ Κεχαριτωμένῃ· ἀγνὴ Παρθένε χαῖρε, καὶ πάλιν ἑρῶ χαῖρε· ὁ Σὸς Υἱὸς ἀνέστη, τριήμερος ἐκ τάφου.
Φωτίζου, φωτίζου…  
Ἀναστὰς ὁ Ἰησοῦς ἀπὸ τοῦ τάφου καθὼς προεῖπεν, ἔδωκεν ἡμῖν τὴν αἰώνιον ζωὴν καὶ μέγα ἔλεος.
 
Ἐξαποστειλάριον, τοῦ Πάσχα, αὐτόμελον. Ἦχος β΄.
Σαρκὶ ὑπνώσας ὡς θνητός, ὁ Βασιλεὺς καὶ Κύριος, τριήμερος ἐξανέστης, Ἀδὰμ ἐγείρας ἐκ φθορᾶς, καὶ καταργήσας θάνατον, Πάσχα τῆς ἀφθαρσίας, τοῦ κόσμου σωτήριον.
Τοῦ Ἁγίου, ὅμοιον.
Σαρκὶ ὡς Ἄγγελος ἐν γῇ, ἐβίωσας μακάριε, καὶ τῶν Ἀγγέλων τῆς δόξης, ἠξίωσαι ἐν οὐρανοῖς· διό σου προσπτυσσόμεθα, τὴν τῶν λειψάνων θήκην, Ἰωσὴφ τιμῶντάς σε.
Καὶ πάλιν τὸ τοῦ Πάσχα.
 
Εἰς τοὺς Αἴνους ἱστῶμεν στίχους δ΄ καί ψάλλομεν Στιχηρά  Ἀναστάσιμα δύο καί τοῦ Ἁγίου δύο.
Ἀναστάστιμα. Ἦχος δ΄.
Ὁ Σταυρὸν ὑπομείνας καὶ θάνατον, καὶ ἀναστὰς ἐκ τῶν νεκρῶν, Παντοδύναμε Κύριε, δοξάζομέν Σου τὴν Ἀνάστασιν.
Ἐν τῷ Σταυρῷ Σου Χριστέ, τῆς ἀρχαίας κατάρας ἠλευθέρωσας ἡμᾶς, καὶ ἐν τῷ θανάτῳ Σου, τὸν τὴν φύσιν ἡμῶν τυραννήσαντα διάβολον κατήργησας, ἐν δὲ τῇ Ἐγέρσει Σου, χαρᾶς τὰ πάντα ἐπλήρωσας. Διὸ βοῶμέν Σοι· ὁ ἀναστὰς ἐκ τῶν νεκρῶν Κύριε, δόξα Σοι.
Τοῦ Ἁγίου. Ἦχος α΄. Πανεύφημοι Μάρτυρες.
Παμμάκαρ θεόφρον Ἰωσήφ, ἀσκητὴς θεόληπτος, ὡς ἀληθῶς ἀναδέδειξαι, ἐσχάτοις ἔτεσιν, ἐναρέτοις τρόποις, καὶ βίου λαμπρότητι, καθάρας σεαυτὸν πάσης σχέσεως, ὑλώδους Ὄσιε· διὰ τοῦτο συνηρίθμησαι, τῶν Ἁγίων τοῖς δήμοις γηθόμενος.
Παμμάκαρ θεόφρον Ἰωσήφ, τῶν σεπτῶν λειψάνων σου, τὴν ἱερὰν ἀνακόμισιν, πανηγυρίζοντες, ἑορτὴν ἁγίαν, πόθῳ συγκροτοῦμέν σοι, καὶ πίστει τῇ σορῷ σου προσπίπτοντες, ἁγιαζόμεθα, καὶ ἰάματα λαμβάνομεν, ἀνυμνοῦντες, τὸν σὲ θαυμαστώσαντα.
Εἶτα τὰ Στιχηρὰ τοῦ Πάσχα μετὰ τῶν Στίχων αὐτῶν.  
Δόξα. Τοῦ Ἁγίου. Ὁ αὐτός.
Ὅσιε Πάτερ, τοῖς ἀσκητικοῖς καμάτοις, τὸν νοῦν καθηράμενος, τοῦ Παρακλήτου ἐδέξω τὴν χάριν· καὶ πάντων τῶν Ἁγίων ἰσότιμος γενόμενος, ὡς θησαυρὸν ἡμῖν δέδωκας, τὴν σορὸν τῶν λειψάνων σου· ὧν τὴν ἀνακομιδὴν ἑορτάζοντες, τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἀναστάσεως, τῷ φωτὶ λαμπρυνόμεθα, καὶ τῆς ἐξ αὐτῶν χάριτος, τὰς δωρεὰς καρπούμεθα. Ἀλλ’ ὦ Ἰωσὴφ μακάριε, πρέσβευε ὐπὲρ τῶν τιμώντων σε.
Καὶ νῦν. Τῆς Ἑορτῆς.
Ἀναστάσεως ἡμέρα…  
Χριστὸς ἀνέστη... ὡς συνήθως.
 
Μεγαλυνάριον.
Ἡ τῶν σῶν λειψάνων θεία σορός, πίστει ἁγιάζει, τοὺς προσπίπτοντας εὐλαβῶς, Ἰωσὴφ τρισμάκαρ· διὸ πάσης ἀνάγκης, καὶ νόσων καὶ κινδύνων, ἡμᾶς ἀπάλλαττε.
 
 

Ἀκολουθία Ἁγίου ΙΩΣΗΦ τοῦ Ὑμνογράφου

Ψαλλομένη τῇ 3η Ἀπριλίου
 
ΕΝ Τῼ ΕΣΠΕΡΙΝῼ
Εἰς τό Κύριε ἐκέκραξα ἱστῶμεν στίχους στ΄ καὶ ψάλλομεν Στιχηρά  Προσόμοια τοῦ Τριωδίου γ΄ καὶ τοῦ Ὁσίου γ΄. Ἦχος β΄. Ὅτε ἐκ τοῦ ξύλου.
Ἦρας, ἐπὶ ὤμων τὸν σταυρόν, καὶ συνεσταυρώθης τῷ κόσμῳ, καὶ ἠκολούθησας, ἴχνεσι τοῦ Κτίσαντος, ἐκ τοῦ μὴ ὅντος τὸ πᾶν, Θεοῦ Λόγου ὡς ἔφησε, στοργὴν τὴν ἐν βίῳ, πάσαν τε προσπάθειαν, ἀποσεισάμενος· ὅθεν, ἀρεταῖς διαλάμψας, πράξεσί τε θείαις πρὸς λῆξιν, αἰωνίαν Πάτερ ἐσαββάτισας.
Σάλπιγξ, ἀνεδείχθης μυστική, πρὸς πνευματικὴν ὑμνωδίαν, πάντας προτρέπουσα, λίρα τε θεόκρουστος τὰς θείας φάλαγγας, εὐφημοῦσα δοξάζουσα, ἁπάντων Ἁγίων, καὶ τὰ τούτων τρόπαια, τρανῶς κηρύττουσα· σὺ γὰρ ἐκ πηγῶν σωτηρίου, ἄβυσσον ἐξήντλησας λόγων, τοῦ Θεοῦ τὸν οἶκον καταρδεύουσα.
Ὤφθης, θησαυρὸς τῶν ἀρετῶν, πάντας τοὺς ἐν βίῳ Κυρίῳ, εὐαρεστήσαντας, πόθῳ πυρπολούμενος ἀναζητῶν καὶ ὑμνῶν, ἱεροῖς μελῳδήμασι, καὶ τούτων ἐν πίστει, θεῖα κατορθώματα συνεκμιμούμενος· ὧνπερ κοινωνὸς χρηματίσας, τῶν ἐνθέων τρόπων ἐδείχθης, καὶ τῆς ἀπολαύσεως συμμέτοχος.
Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον. Ὅμοιον.
Θλίψεις καὶ δεινῶν ἐπαγωγαί, πάθη τε ποικίλα χειμάζει, τὴν ταπεινήν μου ψυχήν, Κόρη ἀπειρόγαμε, Μῆτερ Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ, κυβερνῆτις μοι φάνηθι, θαλάσσῃ τοῦ βίου, καὶ τὸν ἐπικείμενον πράϋνον κλύδωνα, ὅρμῳ γαληνῷ μετανοίας, καὶ ἀναψυχῆς ὁδηγοῦσα, τὸν τῇ θείᾳ σκέπῃ Σου προστρέχοντα.
Ἢ Σταυροθεοτοκίον. Ὅμοιον.
Ὅτε Σε ὁ ἄνομος λαός, Σῶτερ, τὴν ζωὴν τῶν ἁπάντων, ξύλῳ ἀνήρτησε, τότε ἡ Πανάμωμος, Ἁγνὴ καὶ Μήτηρ Σου, παρεστῶσα ἐκραύγαζεν, ὀλοφυρομένη· Τέκνον μου γλυκύτατον, φῶς τῶν ἐμῶν ὀφθαλμῶν, οἴμοι! πῶς κακούργων ἐν μέσῳ, ξύλῳ προσπαγῆναι ἠνέσχου, ὁ τὴν γῆν κρεμάσας ἐν τοῖς ὕδασιν;
 
ΕΝ Τῼ ΟΡΘΡῼ
Ὁ Κανὼν τοῦ Ὁσίου.
ᾨδὴ α΄. Ἦχος β΄. Δεῦτε λαοί.
ᾈσματικῶς, τὸν Ὑμνογράφον τιμήσωμεν, οἱ τὰ αὐτοῦ μελίῤῥυτα ᾄσματα ᾄδοντες, Ἰωσὴφ ὡς ἐξ ὕμνων εἰς ὕμνους αἰωνίους μεταναστεύσαντα.
Ὡς Προφητῶν καὶ Ἀποστόλων τὸ κήρυγμα, πᾶσαν τὴν γῆν κατέλαμψεν, οὕτως οἱ ὕμνοι σου, τῶν χειλέων τὸν κόσμον, πρὸς δόξαν τοῦ τῶν ὅλων Θεοῦ ἐγείρουσιν.
Ἐξ ἀγκαλῶν ἀνατεθεὶς Ἰωσὴφ τῷ Χριστῷ, ἀσκητικῶς ἐβίωσας· ὅθεν χαρίσμασι, σὲ πεπλούτικε θείοις, ἐλπίδι καὶ ἀγάπῃ καὶ πίστει εἰλικρινεῖ.
Θεοτοκίον.
Σὲ Προφητῶν, πάλαι ὁ θεῖος κατάλογος, πύλην Θεοῦ προήγγειλε καὶ ὄρος ἅγιον, Θεοτόκε Παρθένε, τῶν θείων Ἀθλοφόρων τὸ ἐγκαλλώπισμα.
 
ᾨδὴ γ΄. Στερέωσον ἡμᾶς.
Ἁγνείας ἐρασθεὶς Θεὸν ἱκέτευσας, ὀρέξαι μεσίταις προσκεχρημένος, τοῖς ἀλήπταις καὶ πατράσι σου καὶ τετύχηκας Πάτερ, τῆς ἐλπίδος σου.
Ἀγάπης ἐναργοῦς δεικνύων γνώρισμα, καὶ οἶκον καὶ πρᾶξιν καὶ τὴν σοφίαν, τὰ θεόθεν δωρηθέντα σοι, ὥσπερ θύρας Ἰὼβ τοῖς πᾶσι ἤνοιξας.
Βαρβάρων συσχεθεὶς χοροῖς πανόλβιε, ὡς πάλαι κατ’ Αἴγυπτον ὁ γενναῖος, Ἰωσὴφ μετὰ πίστεως καὶ ἁγνείας τὸ δῶρον διετήρησας.
Θεοτοκίον.
Παράδεισος τρανὸς ἐν μέσῳ ἔχουσα, τὸ ξύλον Παρθένε τῆς ἀφθαρσίας, Ἰησοῦν Χριστὸν τὸν Κύριον, ἀπεγνώσθη διό Σε μακαρίζομεν.
 
Κάθισμα. Ἦχος δ΄. Ἐπεφάνης σήμερον.
Ὤφθης πρᾷος ἥσυχος, καὶ ταπεινόφρων, τρέμων θεῖα λόγια, τοῦ σοῦ Δεσπότου καὶ πληρῶν, ὃς ἐν σοὶ Πάτερ ἐπέβλεψε, καὶ πρὸς τὰς ἄνω, μονὰς κατεσκήνωσεν.
Δόξα. Κανν. Θεοτοκίον. Ἔδωκας σημείωσιν.
σανέος γέγονα, πσιν ν τρόποις Πανάχραντε, ἐμπαθς πρ νθρωπον, μόνος φθην θλιος, ἀρετς νθέου, γυμνς μόνος λος· τίς ον μκλαύσει π’ ἐμέ; Τίς μθρηνήσει μου τν πλειαν· διπρτέλους κράζω Σοι· μαρτον Δέσποινα, σσόν με, ὥσπερ σωσε πρότερον, ὁ Υἱός Σου τν σωτον.
Ἢ Σταυροθεοτοκίονμοιον.
Νεκρούμενον βλέπουσα, Χριστν Πάναγνος Δέσποινα, κανεκροντα τν δόλιον, ἠλάλαζε κράζουσα, πικρς τῷ ἐκ σπλάγχνων, Ατς προελθόντι, κατμακρόθυμον Ατοῦ, ἀποθαυμάζουσα κατεπλήττετο· τέκνον μου ποθεινότατον, μὴ ἐπιλάθτς δούλης Σου, μβραδύνς Φιλάνθρωπε, τὸ ἐμν καταθύμιον.
 
ᾨδὴ δ΄. Εἰσακήκοα Κύριε.
Διακρίσεως γνώμονα, καὶ μοναστῶν σε σύμμετρον κανόνα, ὁ Χριστὸς ἀνέδειξε Πάτερ Ὅσιε.
Ταπεινώσεως γέφυραν, τὴν σεαυτοῦ ὑπέδειξας θεόφρον, πολιτείαν φέρουσαν πρὸς τὴν ὄντως ζωήν.
Προλαβὼν ἐμακάρισε, σὲ ὁ Δεσπότης Πάτερ ὡς διδόντα, ἐν καιρῷ τοῦ λόγου τὸ σιτηρέσιον.
Θεοτοκίον.
Φῶς ἐπέφανας Κύριε, τοῖς ἐν νυκτὶ καὶ σκότει τῶν πταισμάτων, ἐξ ἁγνῆς Παρθένου κυοφορούμενος.
 
ᾨδὴ ε΄. Ὁ τοῦ φωτὸς χορηγός.
Οὓς ἐπὶ γῆς ἐνδημῶν, Ἁγίους ὕμνησας πιστῶς Ὅσιε, τούτοις συνών, νῦν καὶ ἐπακούων, τῶν ὕμνων μετ’ αὐτῶν, ἀγάλλη δοξάζων ἀπαύστως τὸν Κύριον.
Πρὸς τὴν μετάνοιαν, καὶ ἐξαγόρευσιν σοφὲ ἅπαντας, ἕλκων σαυτῶ ὑπέγραψας πᾶσαν αἰτίαν προσευχάς, Θεῷ ἀναφέρων τυχεῖν συγχωρήσεως.
Ὅλον τὸν βίον σου, ταῖς τῶν Ἁγίων ἀσχολῶν πράξεσιν, ὡς ἀληθῶς ἔμπορος ἐγένου, ὡς λίθους τιμίους καὶ λόγους καὶ πράξεις, αὐτῶν ἐξωνούμενος.
Θεοτοκίον.
Ῥῦσαι ἡμᾶς πειρασμῶν, καὶ καταιγίδος λογισμῶν Ἄχραντε, πάσης ὀργῆς πάσης ἁμαρτίας, λοιμοῦ τε καὶ λιμοῦ καὶ τῆς αἰωνίου Παρθένε κολάσεως.
 
ᾨδὴ στ΄. Ἐν ἀβύσσῳ πταισμάτων.
Ἡ ποικίλη πληθὺς τῶν ᾀσμάτων σου, ὡς ἐν στερεώματι τῇ Ἐκκλησίᾳ Χριστοῦ ἀστροφανῶς ἐκλάμπουσα, νυσταγμὸν ἀπελαύνεις ψυχόλεθρον.
Ἡ τοῦ λόγου σου ἔντευξις ἥδιστα, τοῖς κατὰ ψυχὴν ἀθυμοῦσι πανόλβιε, οἷά τις σπόγγος ἅπασαν, ἀφαιρῶν τὴν κατήφειαν πέφυνεν.
Τοῖς λιμώττουσι λόγον σωτήριον, καὶ σωματικαῖς πλησθεῖσι κακώκεσι, τῆς καταλλήλου Ὅσιε, θεραπείαις ἀφθόνως μετέδωκας.
Θεοτοκίον.
Ἐν ὁδῷ με τοῦ βίου πλανώμενον, καὶ ταῖς ἀνοδίαις συχνῶς περιπίπτοντα, τῆς ἁμαρτίας Δέσποινα, μετανοίας πρὸς τρίβους ὁδήγησον.
 
Συναξάριον.
Τῇ Γ΄ τοῦ αὐτοῦ μηνός, μνήμη τοῦ Ὁσίου Ἰωσὴφ τοῦ Ὑμνογράφου.
Στίχοι·
Ζῶντος Θεοῦ σὺ θεῖος ὑμνητὴς Πάτερ,
Ἐγὼ δὲ σοῦ θανόντος ὑμνητὴς νέος.
Ταῖς αὐτοῦ ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστέ ὁ Θεός, ἐλέησον καί σῶσον ἡμᾶς, Ἀμήν.
 
ᾨδὴ ζ΄. Ῥήτορες ἀνεδείχθησαν.
Ἔσπευσας καὶ μεθ’ ὕπνον θανάτου, κεκαλυμμένους τῆς ψυχῆς τοὺς ὀφθαλμούς σου μὴ ἔχειν· συμμελῳδεῖς γὰρ ὕμνοις τοῖς ψάλλουσι· ὁ ὑπέρθεος τῶν Πατέρων, καὶ ἡμῶν Θεός, εὐλογητὸς εἶ.
Στέφανον μαρτυρίου κομίζῃ, ὡς μακαρίσας ἐμμελῶς, χοροὺς Μαρτύρων ἀπείρους καὶ ἀσιγήτως Πάτερ συμψάλλεις αὐτοῖς· ὁ ὑπέρθεος τῶν Πατέρων, καὶ ἡμῶν Θεός, εὐλογητὸς εἶ.
Ἴαμα ἁμαρτίας μεγάλας, ὡς καταπαῦον ἣν σοφῶς ἐξομολόγησιν ἔθου, τοῖς μελῳδοῦσι Πάτερ τοὺς ὕμνους σου· ὁ ὑπέρθεος τῶν Πατέρων, καὶ
ἡμῶν Θεός, εὐλογητὸς εἶ.
Θεοτοκίον.
Φωτός Σου Θεοτόκε Παρθένε, καθαρωτάταις ἀστραπαῖς, τὴν σκοτισθεῖσαν ψυχήν μου, ταῖς πονηραῖς δεινῶν παραβάσεσι, φωταγώγησον πύλη οὖσα τοῦ φωτός, ὅπως ὑμνολογῶ Σε.
 
ᾨδὴ η΄. Τὸν ἐν καμίνῳ τοῦ πυρός.
Ὥσπερ παρόδιον σκηνήν, τὴν παροῦσαν ἀληθῶς ζωὴν γινώσκων, τῆς ἀφθάρτου λαβέσθαι διηγωνίσω σοφέ, ἐντεῦθεν σεπτὰ ἀσκητήρια, πλεῖστα ἀνεδείμω, ψυχῶν εἰς σωτηρίαν.
Μετὰ τοῦ πράου τὸ εὐθές, καὶ τὸ πνεύματι πτωχὸν ἔχων ἀνδρείαν, ἐπεδείκνυσο πᾶσαν, ὥστε μὴ μόνο σαυτόν, στηρίζειν δουλεύειν τῷ κτίσαντι, Πάτερ ἀλλὰ πάντας καὶ τοὺς σὲ καθορῶντας.
Τὸ ἀμνησίκακον τὸ σόν, καὶ ἡ χύσις τῆς ἀγάπης σου τρισμάκαρ, τὴν εἰκόνα παρίστου τοῦ φιλανθρώπου Χριστοῦ, πρὸς Ὅνπερ ἀνενδότως ἔμελπες· Σὲ ὑπερυψοῦμεν εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας.
 Θεοτοκίον.
Ὢ μυστηρίου φοβεροῦ, ὢ ἀκούσματος φρικτοῦ, πῶς ἡ Παρθένος, ἀποῤῥήτῳ ἑνώσει ὁμοιωθέντα ἡμῖν, τὸν Λόγον τίκτει διαμένουσα, ὥσπερ πρὸ τοῦ τόκου ἁγνὴ εἰς τοὺς αἰῶνας!
 
ᾨδὴ θ΄. Τὸν ἐκ Θεοῦ Θεὸν Λόγον.
Τῶν ἀρετῶν τὰς ἰδέας, ὡς πυξίῳ ἐγγράψας, τῇ καθαρᾷ ψυχῇ σου πρακτικῶς, πᾶσιν Ἁγίοις ἀπένειμας, καταλλήλως ἑκάστῃ, τῶν ἀρετῶν καὶ ὕμνους εὐαγῶς, ἀξιόδεκτον φέρων ἐξ ἔργων καὶ τὸν ἔπαινον.
Αἱ τῶν Ἀγγέλων χορεῖαι, Ἀποστόλων ὁ κλῆρος, ἡ Θεοτόκος σὺν τῷ Βαπτιστῇ, τῶν Προφητῶν ὁ κατάλογος, Ἱερέων αἱ τάξεις, σὺν Ἀσκηταῖς Μαρτύρων στρατιαὶ Ἰωσὴφ ἀντιμέτρης, ἐπαίνοις σὲ νῦν στέφουσιν.
Τῶν λογικῶν σου θρεμμάτων, μνημονεύειν μὴ παύσῃ, ἀλλ’ ὥσπερ ζῶν προΐστασο σοφέ, οὕτως ζωὴν πρὸς τὴν ἄληκτον, μεταστὰς μὴ ἐλλίπῃς, σωματικῶν παθῶν καὶ ψυχικῶν, ἐξαιρούμενος Πάτερ, ταῖς πρὸς Χριστὸν δεήσεσιν.
Θεοτοκίον.
Ὑπὲρ ἡμῶν δυσωποῦσα, τὸν Υἱόν Σου μὴ παύσῃ, Παρθένε τὸν φιλάνθρωπον Θεόν· Σὲ γὰρ ἐλπίδα κεκτήμεθα, καὶ τῇ Σῇ προστασίᾳ λυτρούμεθα κινδύνων, καὶ παθῶν καὶ πταισμάτων, καὶ νόσων οἱ πίστει Σε δοξάζοντες.